โปเก ม่อน ทุกภาค ระบบการต่อสู้แตกต่างกันอย่างไร?

เราเริ่มเปรียบเทียบเนื้อเรื่องของโปเกม่อนจากมุมมองของคนที่โตมากับการ์ตูนและตลับเกมเก่า ๆ — นั่นทำให้การเทียบระหว่าง 'Red/Blue' กับภาคหลัง ๆ มีความหมายพิเศษสำหรับเรา เพราะสองสิ่งนี้แสดงถึงวิธีเล่าเรื่องที่ต่างกันแบบสุดขั้ว ใน 'Red/Blue' เรื่องราวเรียบง่ายและเป็นเส้นตรง: ผู้เล่นเป็นเด็กฝึกก้าวขึ้นเป็นแชมเปียนผ่านการชนะยิมกับการต่อสู้กับเจ้านายทีมร้ายที่เป็นเหมือนแรงขับเคลื่อนทางพล็อต ความงดงามอยู่ที่จังหวะของการเดินทางและการค้นพบโปเกม่อนใหม่ ๆ ขณะที่ 'Gold/Silver' เริ่มเติมเวลาและระบบสภาพแวดล้อมเข้าไป ทำให้การเล่าเรื่องขยายมิติมากขึ้น ส่วน 'Sun/Moon' เลือกถอดโครงสร้างยิมออกแล้วทดลองกับธีมครอบครัวและเอกลักษณ์ท้องถิ่น ซึ่งชวนให้คิดว่าโปเกม่อนสามารถเล่าเรื่องสไตล์ coming-of-age หรือดราม่าได้อย่างราบรื่น ถ้าต้องสรุปวิธีเปรียบเทียบสำหรับคนที่อยากเห็นพัฒนาการ เราจะบอกให้จับสามแกน: โครงสร้าง (เส้นตรงหรือกระจาย), ธีม (ผจญภัย vs. ตัวตน/สังคม), และการปะทะกับองค์กรร้าย — แล้วค่อยเทียบว่าแต่ละภาคให้ความสำคัญกับแกนไหนมากกว่ากัน เป็นวิธีที่ทำให้เห็นวิวัฒนาการทั้งด้านเกมเพลย์และการเล่าเรื่องได้ชัดเจน

การย้ายโปเกมอนไปภาคใหม่มีวิวัฒนาการที่น่าสนใจจนแฟนๆ ต้องตามให้ทัน โดยหลักแล้ว วิธีการย้ายจะมีสองแนวทางใหญ่ๆ: แบบตรงๆ ที่ย้ายกันภายในเครื่องหรือภายในตระกูลเครื่องเดียวกัน (เช่น การเทรดท้องถิ่น, GTS, หรือการเชื่อมต่อแบบไร้สายของเครื่องคอนโซลรุ่นเดียวกัน) กับแบบผ่านบริการกลางที่เก็บไว้ก่อนค่อยย้ายข้ามคอนโซลหรือยุคสมัย เช่น แอพเก็บโปเกมอนบนคลาวด์ นั่นทำให้ผมมักจะแนะนำให้มองเป็นชั้นๆ — ถ้าต้นทางกับปลายทางเป็นคอนโซลหรือซีรีส์เดียวกัน ให้ใช้การเทรดในเกมหรือระบบออนไลน์ของเกมนั้นโดยตรง แต่ถ้าข้ามยุค เช่น จากตลับเก่าไปสู่เครื่องสมัยใหม่ จะต้องพึ่งเครื่องมือพิเศษ ตัวอย่างเส้นทางที่ผมเคยใช้จริงคือการเอาโปเกมอนจาก 'Pokémon Red' เวอร์ชัน Virtual Console ขึ้นไปทางบริการก่อนด้วย 'Poké Transporter' แล้วฝากไว้ใน 'Pokémon Bank' จากนั้นดึงลงมายังเกมบนคอนโซลใหม่อีกทอดหนึ่ง วิธีแบบนี้จะเป็นสายยาวหลายขั้นแต่ช่วยย้ายข้ามเจนได้จริง ข้อควรระวังคือการย้ายมักเป็นทางเดียว (one-way), บางสกิลหรือไอเท็มอาจถูกลบหรือไม่รองรับ, และโปเกมอนบางตัวถูกล็อกไม่ให้ย้ายได้ สรุปสั้นๆ แบบไม่ใช้คำสรุปว่า: มองว่ามีทั้งการย้ายภายในเจนเดียว (ง่าย) และการย้ายข้ามเจน (ต้องใช้เครื่องมือกลาง) แล้วเตรียมโปเกมอนให้พร้อมก่อนย้าย เช่น เปลี่ยนท่า, ถอดไอเท็ม, เก็บข้อมูล OT ให้เรียบร้อย — ทำแบบนี้จะไม่เจอเซอร์ไพรส์เวลาโอนจริงๆ

นี่คือมุมมองของคนเล่นแข่งมานานที่เลือกชู 'Pokémon X'/'Y' ว่าเป็นหนึ่งในภาคที่ระบบออนไลน์แข่งขันทำได้ดีมากในแง่ของความเป็นมิตรต่อผู้เล่นและการเข้าถึง ระบบที่เปลี่ยนเกมให้เข้าถึงการแข่งขันได้จริงคือ Player Search System (PSS) ซึ่งทำให้การหาคู่ต่อสู้และการแลกโปเกม่อนไม่ต้องพะวงเรื่องการตั้งค่าเครือข่ายอีกต่อไป ผมชอบวิธีที่ระบบเชื่อมต่อทำให้คนสามารถสุ่มเจอคู่แข่งจากทั่วโลก แล้วมีโหมด Battle Spot ที่แบ่งเป็นการจัดอันดับและมิตรภาพ ทำให้ทั้งผู้เล่นสายจัดทีมจริงจังและสายเล่นสบายมีที่ของตัวเอง อีกจุดที่ทำให้ภาคนี้โดดเด่นคือมิติของการออกแบบเมต้าในช่วงนั้น เมก้าเอโวลูชั่นเข้ามาเปลี่ยนแปลงการเล่นอย่างชัดเจน แต่ระบบออนไลน์ยังรองรับการจัดอันดับและทัวร์นาเมนต์แบบเป็นทางการได้ดี ทำให้ตอนนั้นมีชุมชนออนไลน์ที่ขยันจัดรายการแข่งและแลกเปลี่ยนเทคนิค ฉันมักจะจำการไต่บันได Battle Spot ในวันหยุดสุดสัปดาห์ได้ดี เพราะการจับคู่หลากหลายทำให้ต้องคิดหลายมิติทั้งการพยากรณ์ท่าและการจัดเทียร์ทีม โดยสรุปมุมมองส่วนตัวคือ 'Pokémon X'/'Y' ทำหน้าที่เป็นสะพานระหว่างความง่ายของการเล่นออนไลน์และความลึกของการแข่งขันได้สมดุล ได้ทั้งผู้เล่นใหม่ที่อยากลอง Ranked และสายแข่งที่ต้องการระบบจัดอันดับที่จริงจัง ซึ่งทำให้ภาคนี้ยังถูกหยิบยกจนถึงทุกวันนี้

บอกตามตรง การเริ่มต้นกับโลกของ 'Pokémon' มันเหมือนการเปิดกล่องความทรงจำที่เต็มไปด้วยกลิ่นของการผจญภัยและเพื่อนคู่ใจตัวน้อย ๆ ผมมักจะแนะนำคนเริ่มต้นให้ลองกับ 'Pokémon: Let’s Go, Pikachu! / Let’s Go, Eevee!' ก่อนเป็นอันดับแรก เพราะระบบการจับถูกทำให้เรียบง่ายและเข้าใจง่าย การต่อสู้ยังคงพื้นฐาน ทำให้ไม่ต้องจมกับกลยุทธ์เชิงลึกทันที การเชื่อมต่อกับมือถือในบางเวอร์ชันช่วยให้รู้สึกคุ้นเคยกับการหาโปเกม่อนแบบทันสมัย อีกข้อดีคือตัวเกมพากย์บรรยากาศแบบย้อนยุค แต่ก็มีความสะดวกสบายสำหรับผู้เล่นใหม่มากกว่าภาคคลาสสิกจริงจัง อีกเส้นทางที่ผมชอบแนะนำคือภาครีเมคอย่าง 'Pokémon HeartGold / SoulSilver' ถ้าอยากได้ประสบการณ์เก่าแต่ได้รับการขัดเกลา ระบบและฟีเจอร์หลายอย่างช่วยลดความยุ่งยากของภาคดั้งเดิม ทำให้เข้าใจเรื่องพื้นฐานอย่างการเก็บเลเวล ประเภท และการบริหารทีมได้ดี ก่อนที่จะพุ่งเข้าสู่ความซับซ้อนของการแข่งขันแบบจริงจัง ท้ายสุดถ้าความหวังของผู้เริ่มต้นคือความเรียบง่ายและความสนุกทันที ไม่ต้องคิดเยอะ ให้เลือกตามความชอบตัวละครและบรรยากาศมากกว่าตามคำพูดของคนอื่น เล่นไปเรื่อย ๆ เลือกโปเกม่อนที่ชอบแล้วสร้างเรื่องราวของตัวเอง—นั่นแหละคือเสน่ห์ที่ทำให้การเริ่มต้นกับ 'Pokémon' เป็นสิ่งพิเศษ

สิ่งที่สะดุดตาแรกสุดคือจังหวะการเล่าเรื่องของ 'โปเก ม่อน ภาค 1' ซึ่งเปลี่ยนโลกของเกม 'Pokémon Red/Blue' ให้กลายเป็นการผจญภัยที่เน้นตัวละครแทนระบบเกมเต็มรูปแบบ การ์ตูนให้ความสำคัญกับมิตรภาพ ความขบขัน และฉากต่อสู้ที่ดูดราม่าโดยไม่ต้องอธิบายสถิติอะไรเยอะ ผมชอบที่บทในอนิเมะมักย่อส่วนรายละเอียดทางเทคนิคออกไป เช่น ไม่มีการพูดถึงค่า HP, Attack, Defense แบบตรงๆ ฉากจับโปเกมอนก็กลายเป็นเหตุการณ์เชิงอารมณ์แทนการเปิดเมนูเลือกบอล นอกจากนี้ยังมีการดัดแปลงทักษะและพลังโจมตีให้ดูเท่ตามสายตาผู้ชม — บางท่าที่ในเกมมีเงื่อนไขเฉพาะ กลับกลายเป็นท่วงท่าดราม่าในอนิเมะได้ง่าย อีกความแตกต่างที่ชอบคือการนำเสนอโลก: NPC ในเกมคือกล่องข้อความที่ให้เควสหรือไอเท็ม แต่ใน 'โปเก ม่อน ภาค 1' ตัวละครรองมักมีบทบาทชวนหัวหรือซึ้งใจมากขึ้น ซึ่งทำให้ผู้ชมผูกพันได้เร็ว โดยรวมแล้วฉันรู้สึกว่าอนิเมะทำให้โลกโปเกมอนเข้าถึงง่ายขึ้นสำหรับคนที่ไม่ได้สนใจระบบซับซ้อนของเกม

แฟรนไชส์โปเกมอนในยุคเริ่มแรกมีความทรงจำแน่นหนาและรายการหลักที่เป็นพื้นฐานของทุกภาคถัดมา: 'Red'/'Green'/'Blue' และต่อด้วย 'Yellow' ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเจเนอเรชันที่ 1 ผมมองว่ารายการหลักในเจเนอเรชันแรกเป็นต้นแบบของระบบการจับ-ต่อสู้-เทรด ส่วนเจเนอเรชันที่ 2 ก็ขยายโลกด้วย 'Gold'/'Silver'/'Crystal' ที่เพิ่มระบบวันเวลาและการฟักไข่ ในขณะที่เจเนอเรชันที่ 3 ได้แก่ 'Ruby'/'Sapphire'/'Emerald' และรีเมคของเจเนอเรชันแรกคือ 'FireRed'/'LeafGreen' ทำให้ระบบกราฟิกและกลไกต่อสู้พัฒนาขึ้นมาก ในยุคเครื่องเล่นคอนโซลต้นๆ ก็มีเกมเสริมยุคแรกๆ ที่ผมชอบหยิบมาเล่นวนบ่อยๆ เช่น 'Pokémon Stadium' ที่เอาการต่อสู้ขึ้นเวที 3 มิติ, 'Pokémon Snap' ที่เน้นถ่ายภาพโปเกมอน และเกมการ์ดบนพกพาอย่าง 'Pokémon Trading Card Game' ซึ่งทั้งหมดนี้ช่วยขยายจักรวาลให้หลากหลายและเป็นเหตุผลว่าทำไมแฟนๆ ถึงยังตามเล่นกันจนถึงทุกวันนี้

เวลาเห็น Pokédex ว่าง ๆ ในเกมแล้วรู้สึกท้าทายทุกที เพราะมันไม่ใช่แค่การจับครบ แต่คือการตามหาวิธีเชื่อมต่อระหว่างภาคต่าง ๆ เพื่อให้ตัวละครแต่ละตัวมารวมกันได้ เรามองภาพรวมว่ามีสามเส้นทางหลักที่ช่วยให้ทุกภาคเติม Pokédex ได้ครบ: แลกหรือโอนข้ามเกม, อีเวนต์แจกพิเศษ, และการใช้กลไกในเกมเอง เช่น การฟักไข่หรือวิวัฒนาการแบบพิเศษ ในกรณีเกมเก่า ๆ อย่าง 'Pokémon Red' การแลกผ่านสายลิงก์คือหัวใจสำคัญ เพราะบางตัวมีเฉพาะภาคนั้นหรือวิวัฒนาการด้วยการเทรดเท่านั้น เราจะต้องใช้เกมคู่อีกภาคมาช่วยแลก แม้ในยุคหลัง ๆ จะมีบริการโอนย้ายอย่าง 'Pokémon Bank' หรือช่องทางเชื่อมต่าง ๆ มาช่วย แต่แนวคิดเดิมคือรวมแหล่งจับจากหลายภาคเข้าด้วยกัน นอกจากนี้อย่าลืมเรื่องอีเวนต์: มิวหรือมาสเตอร์บอลพิเศษมักมาในรูปการแจก จึงเป็นหนึ่งในเหตุผลที่บางคนจะไม่เติม Pokédex ให้ครบถ้าไม่เก็บอีเวนต์เหล่านั้นทัน มุมมองเชิงปฏิบัติคือทำเป็นแผนระยะยาว แยกรายการว่าแต่ละตัวขาดเพราะอะไร — เวอร์ชันเอ็กซ์คลูซีฟ, ต้องอีเวนต์, หรือวิวัฒนาการด้วยการเทรด — แล้วไล่แก้ทีละข้อ เช่น ขาดเพราะเวอร์ชันให้หาเพื่อนแลก, ขาดเพราะอีเวนต์ก็รอแจกซ้ำหรือซื้อจากการแลก, ขาดเพราะต้องโอนข้ามเจนก็ใช้บริการโอน ยุคนี้หลายเจนมีระบบช่วยเชื่อม ทำให้ความเป็นไปได้เติมเต็มสูงขึ้นเรื่อย ๆ ถ้าทำแบบนี้สุดท้ายแล้ว Pokédex จะไม่ใช่แค่ตัวเลข แต่มันคือสมุดบันทึกการผจญภัยที่รวบรวมเรื่องราวจากหลายโลกเข้าด้วยกัน

ด้านล่างนี้ผมจัดเรียงภาคหลักของซีรีส์โปเกม่อนตามปีวางจำหน่ายครั้งแรก (เน้นปีออกในญี่ปุ่นเป็นหลัก เมื่อมีความแตกต่างจะระบุไว้) เพื่อให้เห็นภาพการไล่ลำดับตั้งแต่ยุค Game Boy จนถึงคอนโซลสมัยใหม่: เริ่มจากยุคแรกบน Game Boy: 'Pocket Monsters Red' และ 'Pocket Monsters Green' ออกในญี่ปุ่นปี 1996 (ตามด้วยเวอร์ชันปรับปรุง 'Blue' ในปีเดียวกัน) แล้วมี 'Yellow' ตามมาในปี 1998 (เวอร์ชันสากลช่วง 1998–1999) ยุค Game Boy Color และ Advance: 'Gold'/'Silver' ปี 1999 (JP), 'Crystal' ปี 2000 (JP), จากนั้นเข้าสู่ยุค GBA กับ 'Ruby'/'Sapphire' ปี 2002 (JP), 'FireRed'/'LeafGreen' (รีเมคของ Gen I) ในปี 2004 และ 'Emerald' ปี 2004 (JP) ยุค Nintendo DS และ 3DS: 'Diamond'/'Pearl' ปี 2006 (JP), 'Platinum' 2008, รีเมค 'HeartGold'/'SoulSilver' ประกาศและวางจำหน่ายช่วง 2009–2010, 'Black'/'White' ปี 2010 และภาคต่อ 'Black 2'/'White 2' ปี 2012; ยุค 3DS ยังเห็น 'X'/'Y' ในปี 2013 และรีเมค 'Omega Ruby'/'Alpha Sapphire' ในปี 2014 ยุคหลังบน Nintendo Switch และการเปลี่ยนแนวทางบางส่วน: 'Sun'/'Moon' ปี 2016 และเวอร์ชันขยาย 'Ultra Sun'/'Ultra Moon' ปี 2017, โดดไปที่สไตล์ใหม่กับ 'Let's Go, Pikachu!'/'Let's Go, Eevee!' ปี 2018, ต่อด้วย 'Sword'/'Shield' ปี 2019 และรีเมค 'Brilliant Diamond'/'Shining Pearl' ในปี 2021, เกมแนวแอ็คชัน-ผจญภัยเช่น 'Pokémon Legends: Arceus' ออกต้นปี 2022 และล่าสุด 'Scarlet'/'Violet' ปลายปี 2022 สรุปอย่างหยาบ ๆ คือโปเกม่อนเริ่มจาก 1996 ไล่มาจนถึง 2022 โดยมีรอบการออกภาคหลักหลัก ๆ ประมาณทุก 2–4 ปี พร้อมรีเมคและภาคแยกที่แทรกขึ้นเป็นระยะ ทำให้ภาพรวมเป็นการไหลต่อเนื่องของภาคหลักที่ผมติดตามมาตลอดตั้งแต่สมัยเครื่องพกพาไปจนถึงเครื่องคอนโซลยุคใหม่

การจัดตารางดูโปเกม่อนสำหรับครอบครัวไม่จำเป็นต้องซับซ้อน: เริ่มจากการคัดเลือกซีซันและภาพยนตร์ที่โทนเรื่องเหมาะกับเด็กก่อน แล้วค่อยกำหนดกติกาเวลาและกิจกรรมประกอบการดู ฉันมักจะแบ่งการดูเป็นบล็อกสั้น ๆ ที่มีความยาวประมาณ 20–30 นาทีเพื่อให้เด็กไม่เหนื่อย และเลือกซีซันที่โทนเบาสบาย เช่น 'Pokémon: Sun & Moon' ที่มีอารมณ์ขันและภาพสีสันสดใส ทำให้เด็กดูแล้วไม่เครียด ในทางกลับกันฉากเศร้าหรือการสูญเสียในบางตอนของซีรีส์อื่นอาจต้องดูด้วยกันและเตรียมคำอธิบายให้พร้อม ก่อนเริ่มฉันจะแนะนำให้พ่อแม่ตั้งค่าการควบคุมผู้ปกครองบนแพลตฟอร์มสตรีมมิง และสำรวจตอนตัวอย่างหรือบทวิจารณ์สั้น ๆ เพื่อคัดตอนที่ไม่เหมาะออก การทำลิสต์ตอนที่แนะนำล่วงหน้า เช่นภาพยนตร์ครอบครัวอย่าง 'Pokémon the Movie: I Choose You!' จะช่วยให้การเลือกชัดเจนขึ้น นอกจากนี้เตรียมกิจกรรมหลังดู เช่นวาดโปเกม่อนหรือพูดคุยประเด็นง่าย ๆ เกี่ยวกับมิตรภาพและการช่วยเหลือ เพื่อให้เด็กได้ซึมซับบทเรียนจากเรื่องราว การทำแบบนี้ทำให้การดูเป็นทั้งความบันเทิงและการเรียนรู้ของครอบครัวอย่างที่หลายบ้านชอบ

การจัดอันดับ 'โปเกมอน' ทั้งซีรีส์จากมุมมองนักวิจารณ์มักเริ่มจากชุดเกณฑ์ที่ผสานทั้งด้านเทคนิคและอารมณ์ เป็นการผสมระหว่างการประเมินเกมเพลย์โดยตรงกับผลกระทบทางวัฒนธรรมของแต่ละภาค: โดยทั่วไปผมเห็นว่านักวิจารณ์จะแบ่งเกณฑ์หลักเป็นความสนุกของแกนเล่นเกม (core gameplay), ความแปลกใหม่หรือการพัฒนาเมคานิกส์, การออกแบบโปเกม่อนและโลก, การนำเสนอทางภาพและเสียง, ระดับของเนื้อหาและเวลาเล่น, คุณภาพของระบบออนไลน์/การแข่งขัน และการดูแลหลังวางจำหน่าย เช่น แพตช์หรือ DLC แต่ละข้อจะมีน้ำหนักต่างกันขึ้นกับแนวการวิจารณ์—บางคนให้ความสำคัญกับนวัตกรรมมากกว่าความทรงจำ บางคนจะให้คะแนนสูงกับภาคที่ทำน้อยแต่นิ่งในระบบการแข่งขัน เช่น ฉาก EV/IV หรือ Meta Game การลงรายละเอียดมากขึ้น นักวิจารณ์มักแยกย่อยเป็นองค์ประกอบเล็ก ๆ เช่น ความลื่นไหลของการต่อสู้ (turn-based flow), การบาลานซ์ระหว่างโปเกม่อนชนิดต่าง ๆ, ความหลากหลายของตัวละครให้จับและวิวัฒนาการ, ระบบเติบโต (EXP curve, learning curve) และ QoL (quality of life) ฟีเจอร์ต่าง ๆ เช่นการเดินทางข้ามแผนที่, การจัดเก็บโปเกม่อน, การฟาร์มไอเท็มที่ลดทอนความน่าเบื่อ ตัวอย่างเช่น 'โปเกมอน เรด/บลู' ได้คะแนนสูงด้านอิทธิพลและการออกแบบโปเกม่อนในเชิงเอกลักษณ์ แต่ก็ถูกหักคะแนนด้าน QoL เทียบกับภาคใหม่ ๆ ขณะที่ 'โปเกมอน ซอร์ด/ชิลด์' ได้รับคำชมเรื่องระบบออนไลน์และกราฟิกสำหรับยุคที่วางจำหน่ายแต่ถูกวิจารณ์ในประเด็นความหลากหลายของโปเกม่อนบนไดนามิกแมพและการเปลี่ยนแปลงตัวละครหลายจุด อีกมิติที่มักถูกนำมาพิจารณาคือปฏิกิริยาของชุมชนและการยืนระยะของเกม เช่น ภาคที่มีฉากการแข่งขันจริงจังหรือทัวร์นาเมนต์จะได้คะแนนด้าน 'ความยั่งยืนทางการแข่งขัน' สูงกว่า และเมื่อเป็นรีเมก นักวิจารณ์จะเผชิญกับคำถามเกี่ยวกับความซื่อสัตย์ต่อของเดิมและการปรับปรุงให้ทันสมัย—ตัวอย่างเช่นการให้คะแนน 'โปเกมอน ไดมอนด์ รีเมก' จะดูทั้งการสื่อความเป็นต้นฉบับและการเติมเต็มช่องว่างของระบบสมัยใหม่ สุดท้ายแล้วการให้คะแนนมักเป็นการรวมคะแนนเชิงปริมาณ (เช่น 0–10 หรือเปอร์เซ็นต์) กับความเห็นเชิงคุณภาพที่อธิบายแรงจูงใจเบื้องหลังตัวเลขนั้น นักวิจารณ์ที่จริงจังมักจะชี้ให้เห็นจุดเด่น-จุดด้อยอย่างชัดเจนเพื่อให้ผู้อ่านเข้าใจว่าทำไมภาคหนึ่งจึงเหนือกว่าอีกภาคหนึ่ง โดยส่วนตัวผมมักชอบการจัดอันดับที่ไม่ยึดติดกับสถิติการขายเพียงอย่างเดียว แต่ให้ความสำคัญกับปัจจัยที่ทำให้เกมยังน่ากลับมาเล่นซ้ำได้ เช่น ระบบแข่งขัน ความเป็นเอกลักษณ์ของโปเกม่อน และซาวด์แทร็กที่ติดหู เพราะสำหรับผมแล้วโปเกม่อนที่ดีที่สุดคือภาคที่ทำให้หัวใจเต้นแรงเมื่อค้นพบโปเกม่อนใหม่และยังท้าทายเมื่อผมกลับมาเล่นอีกครั้ง นี่คือแนวทางที่ผมเลือกให้ความสำคัญเมื่อคิดถึงการจัดอันดับทั้งหมดของซีรีส์