ใครเป็นผู้แต่งต้นฉบับของโฮริมิยะ สาวมั่นกับนายมืดมน?

หัวใจหลักของเรื่องนี้คือการที่คนสองคนค้นพบกันผ่านมุมมองที่ต่างกันสุดขั้วและค่อย ๆ เรียนรู้กันไปทีละนิด เราเคยหลงใหลในความเรียลของ 'โฮริมิยะ' ตั้งแต่การเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของมิยามุระ กับภาพลักษณ์สวยงามแต่เก็บงำรอยแผลไว้ข้างใน เล็ก ๆ น้อย ๆ ของพล็อตหลักคือการพัฒนาความสัมพันธ์จากเพื่อนบ้านเป็นคนรัก ที่ไม่ได้หวือหวาแบบดราม่าหนัก ๆ แต่เป็นการก้าวผ่านความละอาย ความไม่แน่ใจ และการยอมรับตัวเองของทั้งสองฝ่าย พล็อตย่อยสำคัญช่วยเติมสีสันให้เรื่อง เช่น บทบาทของคนในครอบครัวที่แสดงด้านรับผิดชอบของโฮริ การเติบโตของมิยามุระในฐานะคนที่มีอดีตที่ถูกมองข้าม และความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน ๆ ที่มีทั้งปัญหาเรื่องรักข้างเดียว ความหึงหวง และการค้นหาตัวตน ฉากเล็ก ๆ อย่างการทำอาหารให้กัน การช่วยกันเลี้ยงน้อง หรือช่วงเทศกาลโรงเรียน ทำให้เรื่องมีความอบอุ่นและเป็นเรื่องจริงที่ประทับใจ

ความประทับใจแรกของเราเกี่ยวกับ 'โฮริมิยะ สาวมั่นกับนายมืดมน' เวอร์ชันอนิเมะคือมันให้ความรู้สึกอบอุ่นและเข้าถึงได้ แต่ถ้าลงลึกจะพบว่ามีการปรับจังหวะ โทน และรายละเอียดบางอย่างที่แตกต่างจากมังงะอย่างชัดเจน โดยรวมแล้วอนิเมะรักษาแกนหลักของเรื่องรักวัยรุ่นและการเติบโตของตัวละครเอาไว้ได้ดี แต่สิ่งที่หายไปหรือเปลี่ยนไปส่วนใหญ่เป็นชิ้นเล็กๆ ที่ในมังงะกลับสร้างความลึกให้กับความสัมพันธ์และบุคลิกของตัวละครรอง หลายฉากสั้น ๆ ที่ให้ความฮาหรือความซึ้งในมังงะถูกตัดออกหรือย่อเพื่อให้การเล่าเรื่องราบรื่นขึ้นภายในจำนวนตอนจำกัด สไตล์งานศิลป์เป็นอีกจุดที่เห็นความต่างชัดเจนในทันที มังงะมีเส้นเป็นเอกลักษณ์ อารมณ์ของใบหน้า การแสดงออกบางอย่างถูกขีดเส้นอย่างละเอียด ทำให้ผู้อ่านได้จดจ่อกับความคิดภายในและการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยของตัวละคร ส่วนอนิเมะเมื่อใส่สี แสง และดนตรีแล้ว มันให้ความรู้สึกที่ต่างไป—ฉากโรแมนติกมีมวลความชัดขึ้น เพลงประกอบกับเสียงพากย์เติมน้ำหนักให้ฉากสำคัญ จนบางครั้งความรู้สึกที่ในมังงะเป็นเรื่องละเอียดอ่อนกลับถูกขยี้ให้ชัดขึ้นหรือฟุ้งขึ้นในทางที่คนดูจะรับรู้ได้ทันที ขณะเดียวกัน ฉากภายในใจหรือมุกบางอย่างที่อ่านในมังงะแล้วหัวเราะกับการพรรณนาถูกลดทอนเพราะเวลาไม่พอหรือไม่เข้ากับโทนของอนิเมะ การพัฒนาตัวละครรองและซอยเรื่องย่อยเป็นอีกประเด็นที่เราคิดว่าน่าสนใจในมังงะมากกว่า มังงะมักใส่ตอนสั้น ๆ ที่เน้นบุคลิกของเพื่อน ๆ หรือเบื้องหลังของตัวละครเล็ก ๆ ซึ่งช่วยให้โลกของเรื่องมีมิติและทำให้ความสัมพันธ์ของ Hori กับ Miyamura ดูสมเหตุสมผลขึ้น ในขณะที่อนิเมะต้องเลือกว่าจะแบ่งเวลาตรงไหน จึงมีบางความสัมพันธ์ที่รู้สึกเร่งรีบหรือยังไม่สุด เมื่อเทียบกันแล้ว มังงะเหมาะสำหรับคนอยากรู้รายละเอียดและการเติบโตช้า ๆ ส่วนอนิเมะเหมาะกับคนที่อยากรับอารมณ์แบบเต็ม ๆ ในเวลาอันสั้น เพราะภาพ สี เสียง ทำหน้าที่ได้เร็วและทรงพลัง สรุปความเห็นส่วนตัว เราจะบอกว่าทั้งสองเวอร์ชันมีเสน่ห์ต่างกัน: มังงะเป็นหนังสือที่ค่อย ๆ ให้รสชาติ ทำให้เข้าใจตัวละครจากมุมเล็ก ๆ ที่น่ารักและจริงใจ ส่วนอนิเมะเป็นประสบการณ์เต็มรูปแบบที่ใช้ดนตรี เสียงพากย์ และภาพเคลื่อนไหวต่อยอดความรู้สึกในฉากสำคัญ ถาต้องเลือก เราชอบอ่านมังงะเพื่อซึมซับรายละเอียด แล้วกลับมาดูอนิเมะเพื่อให้ความประทับใจนั้นมีสีและเสียงด้วย — มันเหมือนการดูภาพถ่ายสีแล้วพลิกกลับไปดูสเก็ตช์ดินสอ ซึ่งทั้งสองแบบเติมเต็มกันได้ดีจริง ๆ

แฟนๆ หลายคนคงอยากรู้จำนวนตอนของ 'โฮริมิยะ' แบบชัดเจนว่าถ้านับทุกชิ้นแล้วจะจบที่เท่าไหร่ — ในเชิงหลักแล้วอนิเมะทีวีซีรีส์ของ 'โฮริมิยะ' มีทั้งหมด 13 ตอนที่ออกอากาศทางทีวีในช่วงต้นปี 2021 ผลงานการผลิตของสตูดิโอ CloverWorks ซึ่งแต่ละตอนมีความยาวมาตรฐานประมาณ 23–24 นาที เหมาะสำหรับการดูเป็นมาราธอนสั้นๆ ที่ทำให้ความสัมพันธ์ของฮิริและมิยะค่อยๆ พัฒนาไปอย่างลื่นไหล และยังรักษาความละมุนและมุขเล็กๆ ระหว่างตัวละครได้ดีพอสมควร นอกจากตอนที่ออกอากาศปกติแล้ว ยังมี OVA เสริมอีก 1 ตอนที่ปล่อยออกมาในรูปแบบพิเศษร่วมกับบลูเรย์/ดีวีดีหรือการจัดจำหน่ายพิเศษ ซึ่งเป็นเรื่องสั้นขยายความหรือฉากพิเศษที่ไม่ได้จัดลงในตารางฉายทางทีวี ทำให้ถ้านับรวม OVA ตัวนี้ด้วย หลายคนเลยนับรวมกันเป็น 14 ตอนโดยรวม การดูแบบรวม OVA จะให้ความรู้สึกครบกว่าในแง่ของฉากเสริมและมุมน่ารักเล็กๆ ของตัวละครรอง อย่างไรก็ตาม OVA มักเป็นเนื้อหาขยายหรือแผนกเบาๆ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงแก่นเรื่องหลักแต่อย่างใด ในมุมมองของการติดตามนิยายภาพแปลหรือมังงะต้นฉบับ การที่อนิเมะมีแค่ 13 ตอนถือว่าทำหน้าที่นำเสนอแกนความสัมพันธ์หลักได้ดี แต่ยังมีฉากข้างเคียงและเรื่องราวของตัวละครรองอีกเยอะที่แฟนมังงะอาจรู้สึกว่ายังอยากเห็นการดัดแปลงเพิ่มเติม ซึ่ง OVA ช่วยเติมช่องว่างเล็กๆ ได้บ้าง ถ้าตั้งใจจะดูให้ครบ ผมแนะนำให้ดูทั้ง 13 ตอนก่อน แล้วค่อยตามด้วย OVA เพื่อรับรู้ความต่อเนื่องและความรู้สึกของตัวละครในระดับที่ครบขึ้น — วิธีนี้ทำให้ฉากสำคัญดูมีน้ำหนักขึ้นและการปิดจบไม่กระโดด ส่วนความประทับใจส่วนตัว ฉันชอบความบาลานซ์ของงานสร้างที่ทำให้ 'โฮริมิยะ' รู้สึกเป็นชีวิตประจำวันแต่ยังอบอวลไปด้วยความโรแมนติกแบบอ่อนโยน การนับตอน 13 ตอนเป็นแกนหลักและ OVA อีก 1 ตอนเป็นของแถม ถือว่าเหมาะสำหรับคนที่ต้องการเปิดใจเข้าหาเรื่องราวหวานๆ แบบไม่ยาวจนล้า ถ้าที่บ้านมีเวลาแค่สัปดาห์เดียวก็สามารถจัดเป็นมินิมาราธอนได้สบายๆ และถ้าชอบตัวละครรอง ก็อย่าเพิ่งเลิกติดตามเพราะมังงะและสเปเชียลต่างๆ ยังมีรายละเอียดให้ย่อยอีกเยอะ — ความรู้สึกสุดท้ายคือมันเป็นซีรีส์ที่ดูแล้วยิ้มได้ทุกครั้งที่คิดถึง

ฉันชอบที่เพลงประกอบของ 'โฮริมิยะ สาวมั่นกับนายมืดมน' ทำหน้าที่เป็นตัวขับอารมณ์แบบเงียบๆ มากกว่าจะเป็นแค่พื้นหลังเสียงเดียว — นั่นคือเหตุผลที่มันได้รับคำชมเยอะในหลายช่วงที่ต้องการความละเอียดอ่อนของความสัมพันธ์ระหว่างตัวละคร หนึ่งในช่วงที่แฟน ๆ พูดถึงบ่อยคือฉากที่ความสัมพันธ์เริ่มเปลี่ยนจากมิตรภาพเป็นสิ่งที่ลึกกว่า เพลงจะเล่นแบบเรียบง่ายแต่เจาะลึก เช่น ท่อนเปียโนหรือกีตาร์อะคูสติกสั้น ๆ ที่โผล่ขึ้นมาในช่วงสายตา การสัมผัส หรือบทสนทนาที่ดูปกติแต่แฝงไปด้วยความหมาย — พอเพลงมาช่วยเสริม บทนั้นจะยกขึ้นทันที ทำให้คนดูรู้สึกว่าสิ่งที่เล็กน้อยกำลังกลายเป็นเรื่องสำคัญ อีกมุมที่ได้คำชมคือการใช้ดนตรีตอนซีนฉากที่เป็นมุมน่ารัก ๆ ของคู่หลัก เช่น การแมทช์จังหวะอ่อนโยนกับจังหวะการหายใจของตัวละคร ฉากเหล่านี้ทำให้คนดูยิ้มโดยไม่ต้องมีบทพูดยาว ๆ ผมชอบเปรียบเทียบตรงนี้กับผลงานเพลงประกอบใน 'Your Lie in April' ที่ใช้ดนตรีเป็นภาษาอารมณ์ — แม้สเกลจะต่างกัน แต่หลักการเดียวกันคือเพลงไม่ตะโกน มันกระซิบ และกระซิบได้ดีมากพอจนคนดูต้องหันมาฟัง สิ่งที่ทำให้ผมประทับใจจริง ๆ คือความเรียบร้อยของการเลือกทำนองและอาร์เรนจ์ที่ไม่หวือหวา แต่จับจังหวะอารมณ์ได้ตรงจุด ซึ่งช่วยทำให้ฉากสารภาพหรือการเปิดใจดูสมจริงขึ้น เพลงประกอบช่วยเติมช่องว่างระหว่างคำพูดที่หลุดและความรู้สึกที่ยังไม่ได้พูดออกมา — นั่นแหละคือเหตุผลที่แฟน ๆ หลายคนหยิบเพลงจากอนิเมะนี้ไปคุยถึงและแชร์กันบ่อย ๆ ก่อนที่จะจบ ฉันยังคงเพลิดเพลินกับการย้อนกลับไปฟังท่อนเปียโนสั้น ๆ ในซีรีส์นี้อยู่เสมอ

ภาพรวมที่ฉันเห็นใน 'โฮริมิยะสาวมั่นกับนายมืดมน' คือการละลายของหน้ากากทั้งสองฝ่ายและการประกอบชิ้นส่วนตัวตนขึ้นมาใหม่ ในตอนแรก Hori ดูเหมือนคนที่มั่นใจจนเกือบจะเป็นเกราะป้องกันตนเอง ส่วน Miyamura ก็ซ่อนตัวอยู่หลังความเงียบและลุคมืดมน แต่เส้นเรื่องค่อย ๆ เผยให้เห็นว่าการเติบโตของพวกเขาไม่ได้หมายถึงการกลายเป็นคนใหม่ทั้งคน หากเป็นการเรียนรู้ที่จะยอมรับความบกพร่องของตัวเองแล้วแสดงออกอย่างตรงไปตรงมา ฉันชอบที่ Hori เริ่มเรียนรู้การตั้งขอบเขตกับครอบครัวและเพื่อน ๆ แทนที่จะรับภาระทุกอย่างไว้คนเดียว ขณะที่ Miyamura ก็ไม่ได้แค่เปิดเผยรูปลักษณ์เท่านั้น แต่เรียนรู้ที่จะเชื่อมต่อทางอารมณ์กับคนรอบข้างอย่างค่อยเป็นค่อยไป ถ้าต้องเทียบกับงานแนวรักวัยรุ่นเรื่องอื่น ๆ เช่น 'Fruits Basket' จะเห็นความละเอียดในมิติการเติบโตที่ใกล้ชิดแบบบ้าน ๆ มากกว่า—ไม่ใช่การรักษาแผลทางจิตในฉับพลัน แต่เป็นการประคับประคองและปรับตัวในความสัมพันธ์ประจำวัน ผลลัพธ์คือทั้งคู่กลายเป็นคนที่มีความมั่นใจจากการรู้จักตัวเองมากขึ้น และผูกพันด้วยความซื่อสัตย์ที่สร้างจากการแบ่งปันความเปราะบางด้วยกัน ถือว่าเป็นการพัฒนาแบบค่อย ๆ แตะหัวใจ ที่ทำให้เรื่องนี้ยังคงอบอุ่นเมื่อตบท้าย

พอเห็นชื่อ 'นายมืดมนกับสาวมั่น' ครั้งแรกก็อดตื่นเต้นไม่ได้ เพราะชื่อนำเสนอคาแรกเตอร์ที่ชัดเจนแบบดึงดูดใจทันที ฉันต้องบอกก่อนว่าในแหล่งข้อมูลมาตรฐานที่ฉันคุ้นเคย ยังไม่มีการอ้างอิงผู้แต่งแบบชัดเจนสำหรับชื่อนี้ที่กระจายเป็นที่รู้จักอย่างแพร่หลาย เหมือนงานที่อยู่บนแพลตฟอร์มนิยายออนไลน์บางเรื่องที่ใช้ชื่อนามปากกาหรือไม่มีการตีพิมพ์เป็นเล่มอย่างเป็นทางการ ถ้าจะมองในมุมแฟน ๆ อย่างฉัน ฉันคิดว่าเรื่องแบบนี้มักจะมีผู้แต่งที่ทำงานแบบลงตอนต่อเนื่องบนเว็บพลตฟอร์ม ซึ่งผู้แต่งเหล่านั้นมักมีผลงานแนวใกล้เคียงกัน เช่น เรื่องสั้นตอนเดียว สปินออฟ หรือซีรีส์ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครในบริบทชีวิตประจำวัน การตามหาเจ้าของผลงานจริง ๆ จึงมักต้องเช็กหน้าปกฉบับตีพิมพ์ หน้าโปรไฟล์ของแพลตฟอร์มที่ลง หรือคำนำ/เครดิตในเล่ม หากพบชื่อผู้แต่งแล้ว ฉันมักจะตามอ่านผลงานก่อนหน้าเพื่อดูพัฒนาการการเขียนและธีมที่ชอบเล่นซ้ำ ๆ — นี่แหละเสน่ห์ของการตามนักเขียนออนไลน์

พูดตามตรงการอ่าน 'Horimiya' เวอร์ชันมังงะแล้วมาดูอนิเมะให้ความรู้สึกต่างกันชัดเจน — ทั้งสองเวอร์ชันเติมเต็มซึ่งกันและกันมากกว่าจะเป็นสำเนากันเป๊ะ มังงะให้พื้นที่กับฉากเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันอย่างละเอียด ตั้งแต่การเตรียมข้าวกล่อง เรื่องบ้านของโฮริ ไปจนถึงมุมนิ่ง ๆ ของมิยามูระที่เราเห็นได้จากกรอบคำพูดและมุมกล้องเล็ก ๆ พวกฉากเหล่านี้ทำให้ความสัมพันธ์ค่อย ๆ เติบโตอย่างเป็นธรรมชาติและเต็มไปด้วยความเงียบที่พูดได้มากกว่าเนื้อหา ส่วนอนิเมะเลือกจังหวะเร็วกว่า เพื่อรักษาจังหวะโรแมนซ์ให้พุ่งเด่นด้วยดนตรี พากย์เสียง และการเคลื่อนไหว ทำให้ฉากอย่างตอนที่โฮริเห็นรูปลักษณ์อีกด้านของมิยามูระ (การเปลี่ยนลุคและการโชว์แหวน/พีร์ซ) โผล่มาแบบชัด มีอารมณ์เข้มข้นขึ้นกว่าที่อ่านในกระดาษ สุดท้ายฉันรู้สึกว่าถ้ารักรายละเอียดเล็ก ๆ ในความสัมพันธ์ ให้กลับไปอ่านมังงะ แต่ถ้าอยากได้บรรยากาศและพลังอารมณ์แบบทันทีทันใด อนิเมะก็ทำหน้าที่นั้นได้ดีและอบอุ่นไม่แพ้กัน

แอบกระซิบว่าแหล่งสตรีมมิงหลักที่มักจะมี 'โฮริมิยะ' ให้ดูแบบถูกลิขสิทธิ์ได้แก่บริการสตรีมมิงที่มีคอลเลกชันอนิเมะครบถ้วน เช่น 'Netflix' และแพลตฟอร์มเฉพาะทางอย่าง 'Crunchyroll' ซึ่งทั้งสองที่นี้มักจะมีบรรยายภาษาอังกฤษและบางครั้งมีพากย์ด้วย ข้อดีก็คือภาพ-เสียงคมชัด ระบบเล่นเสถียร และได้สนับสนุนทีมงานผู้สร้างโดยตรง แต่ทั้งนี้การมีหรือไม่มีในแต่ละแพลตฟอร์มขึ้นกับโซนภูมิภาค ดังนั้นถ้าสนใจดูในประเทศไทยให้เช็กในแอปหรือเว็บไซต์ของแพลตฟอร์มนั้น ๆ ว่ามีสิทธิ์ให้รับชมในพื้นที่ของเราหรือไม่ ลองมาดูในส่วนของเวอร์ชันหนังสือบ้าง เพราะ 'Hori-san to Miyamura-kun' กับเวอร์ชันตีความใหม่เป็น 'โฮริมิยะ' ทั้งมังงะและไลท์โนเวลมักมีการจัดจำหน่ายอย่างเป็นทางการในหลายภาษา สำหรับเวอร์ชันอังกฤษมักจะหาได้จากสำนักพิมพ์ที่ถือสิทธิ์ตีพิมพ์เป็นเล่มหรือแบบอีบุ๊ก ซึ่งการซื้อเล่มหรืออีบุ๊กช่วยสนับสนุนนักวาดและผู้เขียนโดยตรง ถ้าชอบเก็บสะสม บลูเรย์หรือดีวีดีฉบับลิขสิทธิ์ที่ออกโดยผู้จัดจำหน่ายอย่างเป็นทางการก็เป็นตัวเลือกที่ดี เพราะมักแถมภาพหรือคอมเมนทารีพิเศษที่หาไม่ได้จากสตรีมมิง อีกเรื่องที่เราให้ความสนใจคือรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ก่อนกดเล่น: เวลาที่เจอชื่ออนิเมะบนหลายแพลตฟอร์ม มักจะมีความแตกต่างเรื่องซับไทย/ซับอังกฤษ และบางครั้งมีเฉพาะพากย์หรือเฉพาะซับเท่านั้น การดูแบบถูกลิขสิทธิ์จะได้คุณภาพของภาพและเสียงเต็มที่ ไม่มีโฆษณารบกวนหรือไฟล์บีบอัดจนคุณภาพลดลง นอกจากนี้การสนับสนุนอย่างถูกลิขสิทธิ์ยังเป็นการช่วยให้ผลงานมีโอกาสได้ต่อยอดในรูปแบบอื่น ๆ ทั้งสินค้าสำหรับแฟนคลับ งานอีเวนต์ หรือแม้แต่โปรเจ็กต์สปินออฟในอนาคต สรุปก็คือถาเจอชื่อ 'โฮริมิยะ' บนบริการยอดนิยมเช่น 'Netflix' หรือ 'Crunchyroll' ก็เป็นทางเลือกปลอดภัยและถูกกฎหมาย นอกจากนั้นบางพื้นที่อาจมีให้ดูบนแพลตฟอร์มอย่าง 'iQIYI' หรือ 'Bilibili' ด้วย การสนับสนุนผู้สร้างด้วยการดูและซื้อจากช่องทางที่ถูกต้องทำให้ใจอุ่นขึ้นทุกครั้งที่ได้เห็นงานโปรดมีชีวิตต่อไป และส่วนตัวแล้วแอบยิ้มทุกครั้งที่เห็นอนิเมะรักวัยเรียนแบบนี้ได้รับการดูแลอย่างดี

เพลงประกอบในซีซันสองของ 'โฮริมิยะ' โดดเด่นด้วยการผสมผสานเมโลดี้ป็อปที่สดใสกับธีมบรรเลงอ่อนโยน ซึ่งช่วยขับเคลื่อนอารมณ์ของแต่ละฉากได้อย่างเป็นธรรมชาติ และทำให้ฉากธรรมดา ๆ ในชีวิตประจำวันของตัวละครดูมีความหมายยิ่งขึ้น เมื่อฟังครั้งแรกจะรู้สึกได้เลยว่าเพลงเปิดมีจังหวะที่ดึงดูดใจทันที ส่วนเพลงปิดมักเลือกโทนที่อบอุ่นและสะท้อนความคิดภายในของตัวละครได้ดี การเลือกใช้เครื่องดนตรี เช่น กีตาร์โปร่ง เปียโนเบา ๆ และสตริงเล็ก ๆ ช่วยสร้างความรู้สึกใกล้ชิดและเป็นมิตร ซึ่งตรงกับธีมหลักของเรื่องที่เน้นการเติบโตในความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน ฉันประทับใจธีมกีตาร์ที่ใช้กับมิยะ (Izumi Miyamura) ซึ่งเป็นมืดมนแต่มีเสน่ห์ในแบบของตัวเอง เสียงกีตาร์แบบลอย ๆ ผสมกับซินธิไซเซอร์เล็กน้อยในฉากที่เขาเปิดใจหรือมีโมเมนต์เงียบ ๆ ทำให้รู้สึกถึงความละเอียดอ่อนภายใน นอกจากนี้ธีมพลิ้ว ๆ ที่สื่อถึงตัวละครโฮริ (Kyouko Hori) มักมาในรูปแบบเมโลดี้ป็อปสว่าง ๆ ที่ใส่ความสนุกและพลังของเธอเข้าไป ทำให้เวลาเพลงสองธีมนี้โคจรมาบรรเลงพร้อมกันในฉากร่วมกัน มันกลายเป็นโมเมนต์ที่ยากจะลืมเพราะทั้งสองเมโลดี้คุยกันเหมือนบทสนทนาโดยไม่ต้องมีคำพูด อีกสิ่งที่ทำให้เพลงประกอบของซีซันนี้น่าจดจำคือการใช้มอทิฟเล็ก ๆ ซ้ำ ๆ เพื่อเชื่อมโยงจิตใจของผู้ชมกับความทรงจำบางช่วง เช่น ทำนองระฆังเล็ก ๆ หรือริฟฟ์กีตาร์ที่วนกลับมาในซีนมอนทาจความสัมพันธ์ ทั้งยังมีเพลงเบา ๆ แบบบรรเลงที่ใส่เข้ามาในฉากเงียบ ๆ ทำให้เราอินกับรายละเอียดเล็ก ๆ ของชีวิตนักเรียน เพลงประกอบในฉากสารภาพรักหรือฉากที่ความสัมพันธ์ก้าวกระโดดมักจะใช้สตริงและเปียโนที่ค่อย ๆ ขยับขึ้นจนเกิดการระเบิดทางอารมณ์ในช่วงไคลแมกซ์ ซึ่งสำหรับฉันแล้วมันลงตัวมากเพราะไม่ได้ใช้เสียงเยอะเกินไปแต่เลือกใช้ตรงจุดจนรู้สึกว่าทุกโน้ตมีความหมาย โดยรวมแล้ว เพลงประกอบซีซันสองของ 'โฮริมิยะ' ทำหน้าที่เหมือนตัวละครตัวที่สามที่ค่อย ๆ ผลักดันเรื่องราวไปข้างหน้าและเติมความรู้สึกให้กับโมเมนต์สำคัญ ๆ ได้อย่างพอดี ไม่ว่าจะเป็นเพลงเปิดที่ติดหู เพลงปิดที่ทำให้คิดตาม หรือธีมบรรเลงที่สะกดอารมณ์ ทุกองค์ประกอบรวมกันทำให้ซีรีส์ดูมีความอบอุ่นและละมุนขึ้นมากกว่าเดิม ส่วนตัวแล้วมู้ดเพลงที่ผสมระหว่างความอบอุ่นและความละมุนเป็นสิ่งที่ทำให้ซีซันนี้ยังคงวนกลับไปฟังซ้ำเสมอ

เพลงประกอบของ 'โฮริมิยะ' ทำให้ฉากอบอุ่นๆ มีมิติขึ้นมากกว่าที่เห็นบนหน้าจอแค่ภาพนิ่ง ฉันชอบที่สุดคือเพลงเปิดที่เข้ามาทำหน้าที่เหมือนกรอบอารมณ์ของเรื่อง — เสียงกีตาร์โปร่ง ๆ ผสมกับเมโลดี้ป๊อปที่พาให้หัวใจอ่อนลงทันที เวลาเปิดมาทีไรก็เหมือนถูกดึงกลับไปสู่ความรู้สึกของความใกล้ชิดและความไม่มั่นใจในความรักวัยรุ่น ความเร็วของจังหวะกับการเรียงเมโลดี้ทำให้ตัวละครสองคนหลักดูเป็นคนธรรมชาติ ไม่หวือหวาแต่จริงจัง การใช้เสียงประสานเล็ก ๆ ระหว่างท่อนร้องกับซินธ์นุ่ม ๆ นั้นแอบฉลาด เพราะมันเติมความละมุนให้กับฉากสนทนาเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่มักจะเป็นเส้นกลางของเรื่องนี้ — ตอนฟังเพลงเปิดแล้วฉันรู้สึกว่าทุกบทสนทนามีน้ำหนักและอบอุ่นขึ้นไปพร้อมกัน