ใครเป็นผู้แต่งรีบอร์น มังงะ และเขามีผลงานอื่นอะไรบ้าง

รู้ไหมว่า 'Ajin' ถูกเขียนและวาดโดย Gamon Sakurai (桜井画門) — ชื่อที่แฟนมังงะสายดาร์กจะจำได้ทันที ความเป็นจริงคือผลงานชิ้นนี้โดดเด่นจนกลายเป็นงานหลักของเขาเลยล่ะ ผมจำแนวทางของเขาได้ชัดเจนจากการลงเรื่องยาวเรื่องนี้: เส้นแบบไม่หวือหวาแต่คม มีการเล่าเรื่องที่เน้นจังหวะสร้างความตึงเครียดและโมเมนต์สยองแบบค่อยเป็นค่อยไป 'Ajin' เริ่มลงพิมพ์ในนิตยสารของ Kodansha และกลายเป็นเรื่องที่ถูกพูดถึงมากจนถูกดัดแปลงเป็นอนิเมะซีจีและยังมีการสร้างเป็นภาพยนตร์คนแสดงอีกด้วย ซึ่งสิ่งเหล่านี้ยิ่งขยายฐานแฟนของเขาให้กว้างขึ้น มุมมองส่วนตัวผมคิดว่า Sakurai ไม่ได้มีผลงานยาวเรื่องอื่นให้ติดตามมากเท่ากับ 'Ajin' — งานอื่น ๆ ของเขามักเป็นตอนสั้น ๆ ภาพประกอบ หรือผลงานพิเศษที่ออกสลับกับงานหลัก แต่สไตล์การเล่าเรื่องและองค์ประกอบภาพที่เห็นในผลงานสั้นเหล่านั้น ก็สะท้อนร่องรอยเดียวกับ 'Ajin' คือความมืดมิดและโทนดราม่าที่หนักแน่น ถ้าใครชอบแนวตั้งคำถามกับความเป็นมนุษย์และความโหดร้ายของโลก 'Ajin' จะเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของสิ่งที่เขาถนัดและทำได้ดี

ข้อมูลจากแหล่งต่าง ๆ ระบุว่าผลงานที่คนไทยเรียกกันสั้น ๆ ว่า 'รีบอร์น' แท้จริงมีชื่อต้นฉบับว่า '家庭教師ヒットマンREBORN!' และเริ่มลงตีพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร 'Weekly Shōnen Jump' ของสำนักพิมพ์ชูเอฉะในปี 2004 โดยเริ่มเป็นการลงเล่มประจำในช่วงกลางปี นิตยสารฉบับรายสัปดาห์นี้คือเวทีที่ทำให้เรื่องราวของอามาโนะ ปรากฎต่อผู้อ่านวงกว้างตั้งแต่ต้น ความรู้สึกส่วนตัวหลังอ่านตั้งแต่ต้นจนจบคือเห็นการเติบโตของงานเขียนอย่างชัดเจน: เรื่องเริ่มเผยโฉมในปี 2004 และดำเนินมาต่อเนื่องเป็นปีหลายปีจนกลายเป็นซีรีส์ยาวที่ถูกเก็บรวมเป็นเล่มรวมทั้งหมดหลายสิบเล่มจนสิ้นสุดในปี 2012 นี่คือข้อมูลหลัก ๆ ที่แฟนทั่วไปมักเล่าต่อกันเมื่อพูดถึงจุดเริ่มต้นของ '家庭教師ヒットマンREBORN!' และที่ตีพิมพ์ก็อยู่ที่นิตยสารรายสัปดาห์ของญี่ปุ่นนั่นเอง

การเปรียบเทียบระหว่างนิยายดัดแปลงและมังงะของ 'รีบอร์น' น่าสนใจมากเพราะทั้งสองรูปแบบมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ตอนแรกที่อ่านมังงะก็รู้สึกถึงความรวดเร็วของเรื่องราวและการแสดงอารมณ์ผ่านลายเส้นที่คมชัดของอาตาระ อะเมาโนะ แต่พอได้ลองอ่านนิยายดัดแปลงก็พบว่ามีรายละเอียดของจิตใจตัวละครที่ลึกซึ้งขึ้น การเล่าเรื่องแบบไล่เรียงเหตุการณ์ช่วยให้เข้าใจ motivation ของซาวาดะ สึนะโยชิ ได้ดีกว่า แถมยังมีฉากแอคชั่นที่บรรยายออกมาได้สมจริงจนเหมือนเห็นภาพเคลื่อนไหว ส่วนตัวชอบทั้งสองเวอร์ชัน แต่ถ้าต้องเลือกคงบอกว่ามังงะเหมาะกับคนที่อยากเสพเรื่องเร็วๆ ในขณะที่นิยายดัดแปลงตอบโจทย์คนที่อยากดื่มด่ำกับโลกของ 'รีบอร์น' แบบไม่รีบร้อน น่าประหลาดใจที่เนื้อหาเดียวกันสามารถนำเสนอได้สองแบบที่ให้ความรู้สึกต่างกันขนาดนี้

ชื่อเรื่อง 'นิยา' ค่อนข้างคลุมเครือในวงการหนังสือ เพราะมีงานหลายชิ้นใช้ชื่อนี้ทั้งในรูปแบบนิยายสั้น นิยายยาว และแม้แต่เรื่องสั้นออนไลน์ จึงไม่สามารถบอกชื่อผู้แต่งคนเดียวได้แน่นอนโดยไม่เห็นปกหรือหน้าข้อมูลสิทธิ์ลิขสิทธิ์ จากมุมมองของผู้อ่านที่ชอบสังเกต ฉันมักจะเช็กข้อมูลบนหน้าปกด้านในหรือหน้าความยาวเล่มเพื่อดูชื่อผู้แต่งจริงและสำนักพิมพ์ ถ้าพบชื่อผู้แต่งแล้ว เรื่องต่อไปที่ฉันมักทำคือมองหางานอื่นของเขาในหน้าแนะนำผู้เขียนของสำนักพิมพ์หรือในฐานข้อมูลหนังสือออนไลน์ ซึ่งมักจะเจอว่าผู้แต่งหนึ่งคนมักเขียนทั้งนิยายเดี่ยว เรื่องสั้น และบทความเกี่ยวกับงานเขียน ในความเป็นจริง ผู้แต่งที่มีผลงานชื่อเดียวกันอาจมีสไตล์ต่างกันมาก บางคนเขียนแนวแฟนตาซี บางคนเขียนนิยายร่วมสมัย หรือบางคนเป็นนักเขียนนามปากกาเดียวกันกับงานเชิงทดลอง ดังนั้นการยืนยันผู้แต่งและผลงานอื่นๆ จำเป็นต้องอาศัยข้อมูลจากปกหรือระบบข้อมูลหนังสือโดยตรง จากประสบการณ์ส่วนตัว การรู้ชื่อสำนักพิมพ์กับปีพิมพ์ช่วยให้ตามหาผลงานอื่นของผู้แต่งคนนั้นได้เร็วขึ้น

เริ่มจากเล่มแรกเลยก็เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยและเต็มไปด้วยเสน่ห์ ผมคิดว่าการอ่านจากเล่มแรกของ 'รีบอร์น' จะช่วยให้คนอ่านใหม่เข้าใจจังหวะการเล่าและความตลกที่เป็นเอกลักษณ์ก่อนที่จะถูกพาไปสู่เรื่องจริงจังมากขึ้น การเปลี่ยนโทนจากคอมิดี้ไปเป็นแอ็กชัน-ดราม่าค่อยๆ เกิดขึ้นแบบค่อยเป็นค่อยไป ทำให้รู้สึกผูกพันกับตัวละครเมื่อพวกเขาเผชิญบททดสอบใหญ่ ๆ นั่นทำให้การพลิกอารมณ์ของเรื่องมีน้ำหนักกว่าแค่เริ่มที่กลางเรื่อง โดยส่วนตัวผมชอบวิธีที่อารมณ์เริ่มสะสมตั้งแต่ต้นจนถึงช่วงอาร์คการต่อสู้หลัก มันคล้ายกับการได้เห็นการเติบโตของนักเดินทางใน 'One Piece' แบบฉบับที่ย่อเล่มลงมา ถึงแม้บางคนจะบอกว่าเล่มแรกช้าหรือกวนประสาท แต่การเริ่มจากจุดนี้ทำให้เรื่องราวทั้งมิติชัดเจนขึ้น จบด้วยความคิดว่าการอ่านตั้งแต่ต้นจะมอบรสชาติครบทั้งมุกตลก มิตรภาพ และสเกลของการต่อสู้ ซึ่งผมยังรู้สึกว่าคุ้มค่าตั้งแต่หน้าแรกจนปิดเล่ม

ครั้งแรกที่ได้เจอชื่อ 'มายบาซิน' ฉันถูกดึงเข้ามาด้วยประโยคเปิดที่เหมือนจะเผยความลับมากกว่าจะเล่าเรื่องตรง ๆ ฉันรู้สึกว่าผลงานชิ้นนี้มาจากผู้เขียนที่ใช้ชื่อปากกา 'มายบาซิน' ซึ่งมักจะเล่นกับธีมของความทรงจำและความเหงาอย่างละเอียดอ่อน งานเขียนของเขาไม่ได้เน้นพล็อตยิ่งใหญ่ แต่เน้นรายละเอียดเล็ก ๆ ในชีวิตประจำวันจนฉากธรรมดากลายเป็นภาพจำได้ง่าย ตัวอย่างผลงานอื่นที่ทำให้เห็นเส้นสายเดียวกันคือ 'น้ำตาราตรี' ที่ใช้บรรยากาศกลางคืนเป็นตัวเชื่อมเรื่องราวความเปราะบางของตัวละคร และ 'แผนที่หัวใจ' ที่เป็นเหมือนคู่มือเล็ก ๆ สำหรับบาดแผลทางอารมณ์ อีกชิ้นที่ผูกโยงโทนของผู้แต่งได้ชัดคือ 'เสี้ยวของเวลา' งานชิ้นนี้ย้ำความชอบของผู้เขียนในการใส่รายละเอียดเชิงเวลาและภาพจำเป็นชิ้นเล็ก ๆ ที่ทำให้ฉากเดิมกลับมีความหมายใหม่เมื่ออ่านซ้ำ ฉันมักจบงานของเขาด้วยความเงียบ ๆ แต่เต็มไปด้วยภาพในหัว เหมือนเพิ่งเดินผ่านเมืองที่ยังคงมีเรื่องเล่าเหลืออยู่ให้ค้นหา

ชื่อ 'มังงะงาย' ฟังดูไม่เหมือนชื่อเรื่องหลักจากตลาดมังงะญี่ปุ่นที่เป็นทางการ ดังนั้นผมมักจะคิดว่ามันอาจเป็นนามปากกาหรือชื่อเรื่องย่อที่ใช้ในวงเว็บคอมิกส์ไทยหรือฟอรัมแฟนเมดมากกว่า เมื่อมองจากมุมคนอ่านที่ติดตามทั้งงานตีพิมพ์และเว็บตูน ผมเจอกรณีแบบนี้บ่อย: ผู้วาดใช้ชื่อนามปากกาสั้น ๆ แล้วมีผลงานกระจัดกระจาย เช่น ซีรีส์สั้นเผยแพร่เป็นตอนบนแพลตฟอร์มออนไลน์ งานวาดประกอบหรืออิลลัสที่ขายเป็นไพรเวต ออเดอร์ภาพประกอบให้เกมอินดี้ เป็นต้น ถ้าชื่อ 'งาย' เป็นนามปากกา จริง ๆ แล้วผู้แต่งอาจมีผลงานอื่น ๆ ที่ไม่ปะปนในชื่อตลาดใหญ่ ทำให้ติดตามยากกว่าโปรเจกต์อย่าง 'One Piece' ที่มีการบันทึกข้อมูลชัดเจน ส่วนตัวแล้วผมมองว่าความไม่ชัดเจนแบบนี้มีเสน่ห์อยู่บ้างเพราะมันชวนให้ค้นหาและเห็นผลงานนอกกระแส แต่ก็เข้าใจคนที่อยากรู้แบบชัดเจนเช่นกัน — ถ้าอยากได้รายละเอียดเชิงลึกของผู้แต่งคนนี้ น่าจะต้องดูจากหน้าผลงานที่เผยแพร่หรือช่องทางการติดต่อของคนวาดเอง

หลายคนอาจยังไม่รู้ว่า 'X' เป็นผลงานของกลุ่มศิลปินที่รู้จักกันในชื่อ 'CLAMP' ซึ่งเป็นทีมนักวาดมังงะหญิงที่รวมตัวกันมาจากหลากหลายพรสวรรค์ ฉันติดตามงานของพวกเธอมานานและสิ่งที่ทำให้แยกแยะได้ชัดคือสไตล์ภาพอันประณีตและแนวเล่าเรื่องที่ผสมทั้งดราม่า โทนมืด และธีมชะตากรรม ในแง่ของผลงานอื่น ๆ ที่น่าสนใจก็มี 'Cardcaptor Sakura' ที่คนรักมังงะทุกเพศทุกวัยน่าจะคุ้น เคลียร์บรรยากาศเป็นมิตร แต่ยังคงมีลูกเล่นทางภาพที่งดงามและการออกแบบคอสตูมที่โดดเด่น อีกชิ้นที่ฉันชอบคือ 'Tsubasa: Reservoir Chronicle' ซึ่งพาไปท่องข้ามจักรวาลและเชื่อมโยงตัวละครจากหลายเรื่องของกลุ่มเข้าด้วยกัน ทำให้ความเป็นจักรวาลร่วมของผลงานของพวกเธอชัดเจนขึ้น เมื่อมองย้อนกลับไป 'xxxHolic' ก็เป็นตัวอย่างที่ดีของการนำธีมเหนือธรรมชาติมาผูกกับความเป็นผู้ใหญ่และการสะท้อนตัวตน ส่วน 'Magic Knight Rayearth' แสดงให้เห็นความหลากหลายของฝีมือ — จากงานวัยรุ่นสู่การเล่าเรื่องแฟนตาซีแบบเอปิก สรุปว่าถ้าใครชื่นชอบ 'X' แล้วอยากตามรอย ผลงานเหล่านี้เป็นทางเข้าเหมาะ ๆ ที่จะเห็นพัฒนาการด้านทั้งภาพและการเล่าเรื่องของ 'CLAMP' ในมุมต่าง ๆ

แวบแรกอยากพูดถึงว่าถ้าคิดจะสะสมงานศิลป์จาก '家庭教師ヒットマンREBORN!' ให้เริ่มจากอาร์ตบุ๊กและแฟนบุ๊กอย่างจริงจัง เพราะนั่นคือแหล่งรวมภาพคัลเลอร์ แสกนหน้ากระดาษสี และสเก็ตช์ดราฟท์จากอาคาโอะ อามาโนะ ที่หาดูยากในเล่มรวมมังงะปกติ ยังชอบเก็บแผ่นบันจิหรือบอนัสบุ๊กเล็ก ๆ ที่แถมมากับบางพิมพ์ครั้งแรกของมังงะ เพราะมักมีภาพสีพิเศษ คอมเมนต์จากผู้แต่ง และบางครั้งมีหน้าเรื่องสั้นพิเศษที่ไม่เคยลงที่อื่น สิ่งพวกนี้ทำให้ชุดสมบูรณ์มีเสน่ห์ขึ้นทันที สุดท้ายถ้าชอบงานสะสมแบบมีเรื่องเล่า ให้ตามหาแผ่นบันทึกเสียงหรือดรามาซีดีที่ออกคู่กับอนิเมะหรืออีเวนต์ เพราะเสียงนักพากย์และสคริปต์ตอนพิเศษเพิ่มมิติให้โลกของ '家庭教師ヒットマンREBORN!' มากกว่าแค่อ่านแล้วจินตนาการอย่างเดียว เป็นสิ่งที่คนรักงานภาพมักมองข้าม แต่ผมกลับคิดว่ามันมีคุณค่าทางอารมณ์และสะสมได้สนุกทีเดียว

สไตล์ชื่อเรื่องแบบ 'โหดไม่ถามชื่อ' ทำให้เรานึกถึงงานเว็บตูนใต้ดินที่โผล่มาแบบไม่คาดฝันแล้วสร้างกระแสในกลุ่มแฟนเฉพาะทาง ในมุมมองของคนอ่านวัยกลางคนที่ชอบวิเคราะห์งาน ตัวตนของผู้แต่งสำหรับงานที่ไม่มีเครดิตชัดเจนมักจะมีความเป็นไปได้สองแบบหลัก: อาจเป็นศิลปินอิสระที่เผยแพร่เองภายใต้พาseudonym หรืองานแปล/ดัดแปลงที่ชื่อไทยได้มาจากแฟนๆ การที่ไม่มีข้อมูลผู้แต่งทำให้ยากต่อการบอกได้ว่ามีผลงานอื่นที่เป็นทางการหรือไม่ แต่ถ้าพิจารณาจากสไตล์ภาพและโทนเรื่อง อาจเห็นแนวทางที่เชื่อมโยงกับงานสยองขวัญหรือแอ็กชันหนักแบบเดียวกับ 'Berserk' ที่เน้นความโหดและบรรยากาศทึบ สิ่งที่รู้สึกได้คือความเป็นเอกเทศของงานแบบนี้ — มันอาจจะไม่มีเครือข่ายสำนักพิมพ์ซัพพอร์ต แต่มีผู้อ่านที่พูดคุยกันเองแล้วขยายชื่อเสียง ถ้าผู้แต่งจริงๆ มีผลงานอื่น ก็อาจจะเป็นงานสั้นๆ ในเว็บบอร์ด งานร่วมสีนักเขียน หรือชมรมวาดรูปที่เผยแพร่แบบไม่เป็นทางการ ซึ่งนั่นเองที่ทำให้การตามตัวผู้แต่งเป็นเรื่องท้าทายและสนุกไปอีกแบบ