บทที่1

ค่ำคืนที่มืดสนิท เวลาที่ใครๆ ต่างก็หลับใหลไปสู่ห้วงแห่งความฝัน แต่ใครจะรู้ว่าเวลานี้ เพิ่งเป็นเวลาเริ่มต้นทำงานของคนอีกกลุ่มหนึ่งในตลาดมืด และหนึ่งในนั้นคือผม... ภูผา

"เช็คของให้เรียบร้อย" 

"ครับนาย" 

ใครจะเรียกธุรกิจส่งออกอาวุธของผมที่กำลังไปได้ดีตอนนี้ว่าเป็นธุรกิจสีเทา ผมไม่สน เพราะสิ่งที่ผมสนใจมีเพียงผลตอบแทนที่ได้กลับมาเท่านั้น แม้บางครั้งอาจต้องแลกกับอะไรบางอย่าง หรืออาจสร้างศัตรูที่มีรอบกายให้เพิ่มมากขึ้น แต่เมื่อเทียบกับจำนวนเงินที่มีมูลค่ามหาศาลแล้ว ผมถือว่าคุ้มที่จะเสี่ยง

"เรียบร้อยครับนาย" 

"พรุ่งนี้มึงไปกับกู" 

"ครับนาย" 

ผมหันไปสั่งให้ไอ้ชาลมือขวาคนสนิทรับหน้าที่เป็นคนไปส่งสินค้าล็อตใหญ่กับผมในคืนวันพรุ่งนี้ ไม่ใช่ว่าผมไม่ไว้ใจให้ลูกน้องไปทำงานแทน แต่เพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้กับลูกค้า ผมจึงเลือกไปด้วยตัวเองทุกครั้ง และด้วยเหตุนี้ ทำให้ผมโดนฝ่ายตรงข้ามลอบทำร้ายอยู่บ่อยครั้ง 

ปั้ง ปั้ง ปั้ง

เอี๊ยด...ด

"รถมีปัญหาครับนาย" 

"บอกไอ้ชาลีเอารถมาเปลี่ยน"

"ครับนาย" 

เหมือนกับครั้งนี้...ที่มือขวาคนสนิทของผมพยายามบังคับพวงมาลัยพารถราคาแพงที่โดนลอบยิงยางรถยนต์จากฝีมือม้าเร็วที่ขับตามมาทางด้านหลังหวังจัดฉากให้ทุกอย่างเหมือนเป็นอุบัติเหตุ ซึ่งผมเรียกการกระทำของไอ้คนพวกนี้ว่า 'หมาลอบกัด'

"ชาลีจอดรอที่คาเฟ่ ในอีก 500 เมตรข้างหน้าครับ"

"อืม"

ไม่ถึงสองนาที ไอ้ชาลก็พาผมมาถึงลานจอดรถของคาเฟ่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นทางผ่านกลับเพนท์เฮ้าส์ของผมในทุกวัน 

ทันทีที่รถจอดสนิท ขายาวรีบก้าวลงจากรถหรูเพื่อตรงไปยังมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ ที่มือซ้ายขับมาเตรียมไว้ให้อย่างรู้ใจ ปล่อยให้คู่แฝดช่วยกันเปลี่ยนยางและตรวจเช็คความเรียบร้อยของรถ​ ก่อนขับตามกลับไป

ปั้ง

"นาย ระวัง" แต่เป็นผมเองที่ชะล่าใจเกินไป ไม่ทันระวังตัวด้วยเพราะไม่คิดว่าไอ้พวกหมาลอบกัดจะกล้าตามเข้ามาในพื้นที่ที่มีกล้องวงจรปิดแบบนี้ โชคดีที่ชาลียิงสะกัดไว้ได้เลยทำให้กระสุนแค่เฉียดต้นแขนพอให้มีเลือดไหลซึมออกมาและรู้สึกเจ็บ ก่อนที่สองพี่น้องจะช่วยกันยิงสะกัดกระสุนในนัดที่สองที่สามเปิดทางให้ผมวิ่งไปที่รถได้สะดวก 

"นาย นาย มาหลบในนี้เร็ว" 

"เร็วสิ" จนกระทั่งเสียงหวานตะโกนเรียกเหมือนมนต์สะกดให้ผมหันไปสนใจ มาพร้อมกับเสียงสัญญาณของรถตำรวจดังให้ได้ยิน คงไม่ใช่ฝีมือเธอโทรเรียกมาหรอกใช่ไหม?  

ถึงอย่างนั้น​ ผมก็รีบพาตัวเองวิ่งไปทางประตูกระจกที่มีคนตัวเล็กเปิดรอไว้ เพราะขืนขับออกไปตอนนี้คงไม่เป็นผลดีต่อผู้คนบนท้องถนนเท่าไหร่และไอ้พวกหมาลอบกัดอาจจะไม่ปล่อยให้ผมกลับไปนอนโดยสวัสดิภาพ​แน่ 

เมื่อประตูปิดลง เสียงรถตำรวจก็เงียบสนิททันทีจนผมอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ หันไปมองใบหน้าสวยที่ยืนยิ้มหวานอย่างภูมิใจไม่มีทีท่าตื่นกลัวคนแปลกหน้าอย่างผมแต่อย่างใด ก่อนที่มือเล็กจะชูโทรศัพท์มือถือให้ดูที่มาของเสียงรถตำรวจจากแอพลิเคชั่นที่เปิดค้างไว้ในหน้าจอสี่เหลี่ยม 

ตัวก็เท่านี้ ฉลาดจังวะ! 

"นาย เลือดออกนี่" ตาคู่คมมองตามสายตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างจ้องตรงตำแหน่งรอยกระสุนไม่วางตาด้วยท่าทางตกใจ

"เจ็บมากมั้ย" 

"อืม" ก่อนจะตอบพร้อมกับนิ่วหน้าเหมือนว่าเจ็บมากจริงๆ ตามที่เธอคิด แต่แผลเท่านี้จะทำอะไรคนอย่างผมได้

"เหรอ งั้นไป ไปโรงพยาบาลกัน"

"ไม่"

"ทำไมหล่ะ นายต้องทำแผลนะ"

"เธอทำ" 

ผมพาตัวเองเดินไปนั่งตรงโซฟาของร้าน​ ราวกับว่าคุ้นเคยกับที่นี่​ ทั้งๆ​ ที่เป็นครั้งแรกกับการเข้าร้านคาเฟ่แบบนี้​ โดยไม่ลืมที่จะใช้มือกดบริเวณแผลเพื่อห้ามเลือดให้หยุดไหลเร็วขึ้น​ เผลอกวาดตามองไปรอบๆ​ ร้านสำรวจให้แน่ใจว่าไม่มีคนอื่นนอกจากเธออยู่ที่นี่​ โดยเฉพาะผู้ชาย! 

"ทำไม?" ก่อนจะกลับมาหยุดสายตามองคนยืนทำหน้างง​อยู่ที่เดิมไม่ขยับไปไหน​ จนต้องเอ่ยปากถาม​ ขนาดทำหน้างง​ ยังสวยมาก...

"หมายความว่ายังไง" 

"ฉัน​ ฉันกลัวเข็ม" โคตรจะเสียฟอร์ม!​ แต่ก็ทำให้เธอพยักหน้าคล้อยตามในข้ออ้างของผมได้

"งั้นรอตรงนี้นะ"

"อืม"

รอคนตัวเล็กเดินเข้าไปหลังร้านจนรับตา​ ผมก็หยิบมือถือในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูข้อความที่ไอ้ชาลส่งมาบอกว่า​เคลียร์​ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว​ และพิมพ์​ตอบกลับไปสั้นๆ​ ว่า​ 'พักผ่อน'​ หมายความว่าให้พวกมันสองคนกลับไปพัก โดยไม่ต้องเป็นห่วงผม

ก่อนจะเก็บลงใส่กระเป๋าที่เดิม​ รอใครบางคนเดินออกมาพร้อมกับกล่องอุปกรณ์​ทำแผลในมือกล่องใหญ่

"ทำไมถึงโดนไล่ยิงแบบนี้ละ?" 

"เจ้าหนี้เหรอ?" 

"..." หน้าตาผมเหมือนคนหนีหนี้เหรอวะ?

"ไม่ต้องอายหรอก​ ฉันเข้าใจ" 

มือเล็กค่อยๆ​ ทำแผลให้อย่างใส่ใจ​ในทุกขั้นตอน​ราวกับเธอเป็นพยาบาลอย่างไรอย่างนั้น​ พาให้ผมมองทุกการกระทำของเธออย่างเพลินตา​ ยิ่งเวลานี้ปลายจมูกของผมอยู่ใกล้กลุ่มผมหนามากจนสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมละมุนชวนให้สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด​ ฟังเสียงเจื้อยแจ้วที่เอาแต่เฝ้าถามเองตอบเองในข้อสงสัยที่เธอตั้งขึ้น​ โดยไม่รู้สึกรำคาญเลยสักนิด

"ไม่กลัว?" 

"กลัวนายหน่ะ​เหรอ?" 

"อืม" 

"นายไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นนะ" 

"น่าสงสารมากด้วยซ้ำ"

มาเฟียที่เพิ่งไปตรวจอาวุธมาเมื่อชั่วโมง​ก่อน​ มีลูกน้องมากมายที่ต้องดูแล​ แต่กลับดูน่าสงสารในสายตาผู้หญิงตัวเล็กๆ​ เพียงเพราะโดนไล่ยิงในพื้นที่ของเธอ​ ถ้าไอ้คู่แฝดได้ยินคงได้พากันแอบหัวเราะแน่

"แล้วนี่จะทำยังไงต่อเหรอ"

"ยังไม่ได้คิด" ที่ยังไม่ได้คิด​ คือเรื่องของเธอคนนี้​ คนที่ช่วยเปิดประตูให้ผมได้เข้ามาหลบกระสุน​ ได้นั่งพักตากแอร์​เย็นๆ​ แถมยังทำแผลให้อย่างดี​ เพราะสงสารที่ผมโดนเจ้าหนี้ตามทวงหนี้ด้วยวิธีไม่สมเหตุสมผลอย่างนี้

"ชื่ออะไร" 

"ฉันเหรอ" 

"อืม" 

"มินิน​ เจ้าของร้านนี้"

 

#ฝากน้องมินินคนสวย​และเฮียภูผาคนโหดไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ