85 Novel(s) Related To Sarcastic Quotes About Ungrateful People

Unti-unti niyang inangat ang tingin at nagsalita gamit ang basag na boses. “I'm not fine. I'm just so tired. I'm tired of being laughed at because my ex-boyfriend is gay. I'm tired of my job because of these clients who act like I'm just their mere servant and belittle me. I'm tired of doing all these extra work just to earn money. And I know I'm doing all these things for my family. But sometimes. Sometimes I'm just so fucking tired.” Humahangos na siya matapos sabihin ang mga hinanakit niyang iyon. First time niya yatang makapagpalabas ng nararamdaman.

Sarkastiko long komento at humalukipkip. "Well, that's nice. At least I know it's working...somehow." Tinanggal niya ang suot na salamin at nilapag ang laptop sa coffee table sa harapan namin. "As I was saying, I am not trying to be but if someone knows how badly gossips can affect your life then that's me. It's not good for you if you let them dictate your identity as a person. I know that from experience and still navigating. I am not perfect."

Sarcastic niyang sabi at natawa. "Alam mo first time ko kanina na hindi pansinin." Then she pouted. "Kaya alam kong, your not like those other people that looks like a bitch." She said. I just reply her with my poker face at muling pinikit ang mga mata ko. "So, I say to myself you're going to be my friend." She said, taas noo pa talaga. "Tss... you're just wasting your time." I said.

Basta ang alam ko ay ang suwerte ko. Napakasuwerte ko sa mga taong nakapaligid at nagmamahal sa akin, pero ang tanga ko para hindi makita na sobra ring nasasaktan ang mga ito kapag nasasaktan ako. Napaka-ungrateful bitch ko para hindi makita ang malasakit at pagmamahal na inuukol ng mga ito sa akin. Kailangan pa yatang mauntog nang malakas ang ulo ko. Baka sakaling magising na ako at hindi na mabulag pa sa mga bagay na dapat kong makita, iniingatan at pinapahalagahan nang d

Sabi kasi ni Lola, hintayin ko raw siya. Hindi naman ako makapalag. “Baka pangit ako diyan sa gawa mo, ha,” sita niya. Umismid lang ako. “Kung pangit man, iyon ay dahil pangit ka talaga.” “Ano? Mukha na naman akong unggoy.” “Hindi na,” nakangisi kong sambit ko. Tumaas ang kilay niya, “Ma-o-o-offend kasi sila kung ikukumpara sa’yo.” I let out sarcastically, and his mouth dropped.

He looked at me wordlessly before letting out a quiet chuckle. "Why do you keep loving and trusting people just because they showed you kindness?" "It's not called loyalty." "It's stupidity." Tiningnan ko siya nang diretso. Hindi ko na hahayaang may humusga pa sa akin. Alam ko ang ipinaglalaban ko. Hindi ko kasalanan kung bakit ako ganito. "I'm just... grateful." "Grateful?" "Isn't that just foolishness?" "You gave the money to their business instead of using it to save your mom."

Napakunot naman ang noo nito saka napasimangot na parang hindi nagugustuhan ang narinig. "Hep hep! Yan ang huwag na huwag mong gagawin okay? Anong akala mo sayo charity? Hindi kita jinowa para gawing piggy bank ano. Tsaaka never in my life na umasa sa iba dahil sanay naman akong magtrabaho. Malakas na malakas pa ako kaya hindi pwedeng basta na lamang ako tumanggap ng libre." Palatak nito.

Habang may babaeng nakamasid sa kanila, nakangisi ng may kahulugan. “You are ungrateful, b*tch.”

sarcastic niyang sinabi. Bahagya akong tumawa ng sarcastic din. I raised a brow at her. “Bakit naman ako hindi mag e-enjoy? Lucian made sure I was enjoying…” makahulugan kong sinabi. She laughed at that. “Kaya lang, palaging tinatawag ng mga Tito niya. Nag e-enjoy ka din kapag mag-isa ka?” I gritted my teeth. Hindi ko lang ipinahalata. Obviously I'm not! Kaya nga naiinis ako!

Hiningal siya matapos na sabihin ang mga bagay na iyon. “What you do reflects your grandparents. And was I ever wrong about you, Maliyah? Did I ever say something wrong?” “Yes! When you told me that I am ungrateful. I was never ungrateful to people who deserve gratitude, Jake. Don’t judge me because you’ve never been in my shoes.”

"Coming from your mouth yesterday, your acting is not convincing enough. Stop crying without tears, you look like an idiot!" "Grabe ka naman, Madam! Mas masakit pa 'yong sinabi mo kesa sa pagpingot mo, e!" Galit niyang binitawan ang tenga kong namumula na. "Ayus-ayusin mo ang buhay mong paminta ka! Kung ayaw mong sa susunod, hindi lang 'yang talong mo ang puputulin ko, isasama ko pati tenga mo!"

She saw firsthand kung gaano kahirap m*****d sa araw at ulan ang mga ito para sa pamilya at ekonomiya ng bansa, tapos may mga ganitong klase ng tao na hindi man lang naa-appreciate ang mga iyon? "Gaya ng sinabi ko, ate," idiniin pa niya ang huling salita habang malamig na nakatingin dito. Mabuti na lang at nakikisama sa Reagan at hindi umiiyak. "Walang nakakatawa sa mga sinabi mo. Hindi kayo siguro masaya sa buhay niyo kaya pati ang nanahimik na tao ay kinakawawa niyo." Ngumisi siya sa mga ito. "I pity you guys. Dahil mukhang pera lang ang nagpapasaya sa inyo. Too shallow.. too empty.. At least ako, masaya kahit walang pera. How about you? Masaya nga ba talaga kayo? Paano kung nawalan kayo ng yaman? Eh di na-depressed na kayo?" Pumula ang m ukha ni Sofia dahil tinamaan siya doon. Dahil marami nga siyang pera pero... wala siyang maramdaman na saya.. na parang may kulang pa rin.

konting impormasyon hindi naman masakit, di ba? Sarcastic akong ngumiti sa kanya. "I'm sorry, Tristan. Hindi ako nakatapos ng latin honors." "Naku! Nagulat ako na alam mo ang pangalan ko." "Hindi ako nagulat nang maisip kong isa ka lang weirdo."

I bite my lower lips and let a heavy sigh. "Thank you, thank you for saying yes to Kelly's request I appreciate it" slowly a smirk was form on his lips sinasabi ko na nga ba! Hambog! Pareho silang magkapatid mga hambog tsk. A loud sarcastic laugh filled the room that made me frown in front of him. Nakakainis talaga sya!

"Okay naman naman kung tanggihan mo ako. Hindi mo naman kailangang magpaka-sarcastic pa sa pagsagot mo. At isa pa, okay. Kung ayaw mo nang ginugulo ka, e 'di wag. Sabihin mo. Hindi naman ako yung klase ng tao na namimilit, mabigyan lang ng atensyon mo." Ako yung tipo ng tao na walang isang salita. I mean, hindi ko kayang mangako sa isang tao. Ni hindi ko kayang tuparin lahat ng pangako ko o kaya lahat ng sinasabi ko, kaya minsan ay hindi na ako nangangako o hindi naman kaya ay nagbibitaw ng salita sa ibang tao. Paano ba naman palagi na lang napapako at nababaon sa limot lahat ng pangako ko. Hindi ko alam kung bakit.

panlalait niya. “Really?” malambing kong sabi. Nanatili ang reaksyon kong mapanuya. “There's nothing cheaper than choosing someone like you,” I sarcastically said. Naglakad ako palapit sa kanya para magkalapit ang distansya naming dalawa. “All you can do is being a jerk, you're meaningless,” mariin kong sabi sa mismong mukha niya.

“I am just stating the fact-“ Of course, why I am not surprised. Sinampal ako ng sarili kong ina. Ano pa bang gusto nila sakin? Ako na walang ginawa kundi mahalin sila, ipakita na mabait akong anak pero iyong sinasabi nilang mabait ay siyang may malaking sungay at napakasama sakin. Ano bang ginawa ko sa kanila para gawin nila sakin ‘to? “You’re such ungrateful b*tch! We feed you with our money and this is how you’re going to treat us? At sa harap pa ng kaibigan ko? Hindi mo na ako binigyan ng kahihiyan!” sabi ni Mama sakin. Napangiti ako sa kanila at hinawakan ko ang mukha ko.

may diin ang bawat salita na sabi niya at hindi ko napigilan na mapaismid. "If only I had a choice I wouldn't be in this situation," halos pabulong na sabi ko at tumayo siya. "You are an ungrateful child! Do you understand what you just said? Don't act like you don't give a damn!" sigaw niya.

"Seryoso po ako." "Ako ba hindi?" Sarkastiko nitong tanong. "You know what, Nahara, you are such an ungrateful and hypocrite woman. I know you live a miserable life just by looking at you. You are an open book. But instead of thanking and appreciating my efforts in saving you, you are just throwing away the opportunities to live like it's just some random trash out there... Hindi ko alam kung maayos pa ba ang takbo ng utak mo o sadyang tanga ka lang!" Ilang beses siyang napakurap-kurap. "H-hindi mo naiintindihan ang punto ko. Gusto ko lang na iligtas ka bilang pasasalamat ko sa kabaitan mo-"

Mahaba niyang litanya na ikina ngisi ko. "Good!" Nang-aasar kong tugon sa kaniya. "Good! Good ka diyan! Gusto mong igod-god ko 'yang mukha mo sa semento? At tsaka nga pala may bayad 'yon! Wag kang ano! Where's my thank you, Ulap?" She sarcastically said. "Pshh! I don't say thank you if it not free. Sig—" "Ulapp!" Sigaw niya sa kabilang linya kaya inilayo ko sa tenga ko phone ko! Shit na kapatid ‘to, nakalunok ng megaphone!