6 Word Story

สาวใช้ใสซื่อกับคุณชายทั้ง7คนในคฤหาสน์หลังใหญ่ คุณชายทุกคนต่างก็หมายตาต้องใจ และอยากที่จะครอบครองสาวงามนั้นมาเป็นของตนเพียงผู้เดียว แต่มันไม่ง่ายเมื่อมีศัตรูหัวใจถึง6คน ที่เป็นสายเลือดเดียวกัน (ฮาเร็ม)

อคิณณ์ชายหนุ่มที่เพียบพร้อมและตั้งมั่นจะไม่ยอมลงเอยแต่งงานกับใครทั้งนั้นแต่กลับเกิดความรู้สึกบางอย่างกับยัยแม่วัวตัวกลมของเขา “แล้วจะหาเงินจากไหนนะ” “ไม่รู้ล่ะขออาบน้ำแล้วนอนก่อน” เมื่อจบกระบวนการความคิด เฟย์พาตัวเองเข้าห้องน้ำแล้วอาบน้ำชำระร่างกายให้ตัวเองชดชื่น จากนั้นสวมชุดนอนมาล้มตัวลงนอนในเตียงขนาด 6 ฟุตของเธอ “หรือจะลดน้ำหนักให้พี่นั่นเอาวะ” “อย่าบ้านะยัยเฟย์” “ครั้งเดียวสองแสนเลยนะ” “นอนก่อนตื่นมาค่อยคิด” เหมือนสมองของเฟย์จำนวนถามตอบกลับไปมาอย่างหาจุดตรงกลางไม่ได้ จนเธอพล็อยหลับไปด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า เอกสารยอมรับสภาพหนี้ก็วางบนเตียงข้างเธอนั่นเอง ผ่านไปนานหลายชั่วโมง เฟย์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความงัวเงีย สิ่งที่เธอตื่นมาพบกับความจริงที่ไม่อยากเชื่อ คือตอนนี้เธอติดหนี้ถึงสองแสนบาท ว่าแล้วเธอจึงหยิบโทรศัพท์เมื่อเช็คข่าวคราวต่างๆและกลุ่มไลน์เพื่อนและสิ่งที่ทำให้เธอต้องตกใจกับเพื่อนไลน์คนใหม่ที่เธอแอดพร้อมส่งข้อความไป Fayya : พี่คะ เฟย์เองค่ะ เฟย์จะให้พี่เอาใช้หนี้ค่ะ

ท่ามกลางผู้คนมากมายฉันมองเห็นเธอแค่คนเดียว... เธอรักเขามาตลอดรุ่นพี่คนนั้นที่ชื่อ ต้า (ต้าที่แปลว่าใหญ่ในภาษาจีน) เขาย้ายมาเรียนม.6 โรงเรียนเดียวกับเธอ ตอน วาโย อยู่ม.3 เธอเห็นเขาครั้งแรกก็ตกหลุมรักทันที  จนวันเวลาผ่านไปเกือบปีที่เธอได้แต่เฝ้ามองต้า เขาดูดีจนเธอไม่กล้าคิดจะสารภาพรักเลยด้วยซ้ำ จนหนึ่งเดือนสุดท้ายก่อนสอบปลายภาค ไม่รู้ว่าเป็นบุญหรือเวรกรรมอะไร วันนั้นช่วงบ่ายตอนเปลี่ยนคาบเรียน เธอดันทำกล่องถุงยางอนามัยหล่นต่อหน้าต่อตาของต้าผู้ชายที่เธอคลั่งไคล้มานานหลายเดือน  ผ่านไปสามปีเขาเรียนจบกลับมาไทยพร้อมกับคำว่านายแบบหน้าใหม่ที่โด่งดัง เธอเจอเขาอีกครั้งในฐานะแฟนคลับของเขา  จนกระทั่งการโต้ตอบกลับแชตของเขาที่ส่งให้เธอนั้น กลับทำให้เรื่องราวและความรู้สึกของเธอที่มีให้เขาเปลี่ยนไปทันที แต่เขาก็พยายามหาคำตอบ ทั้งๆ ที่เธอเคยรักเขามากมายขนาดนั้น ทำไมวันนี้มาอยู่ใกล้กันเธอถึงไม่สนใจเขาเลย “ที่ผ่านมาพี่ดีไม่พอเหรอ หรือจะให้พี่ร้าย เธอถึงจะมองมาที่พี่แค่คนเดียว ตอบพี่มาสิ! วาโย"  

‘เซน’ นายช่างหนุ่มวัย 29 ดันทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างเด็กม.6 ที่จากไปเพราะแม่เลี้ยงวางแผนฮุบสมบัติ อุตส่าห์ได้มีโอกาสเกิดใหม่ทั้งที่แต่กลับไม่ได้สุ่มไปโลกเทพเซียน แต่พี่สุ่มให้ผมเป็นIdolนี่นะ!!!

I chase after Dean Wagner for five years while Graham Ashford chases after me for seven. When Dean marries Emily Caldwell, I finally say yes to being Graham's girlfriend. Graham is over the moon. He treats me like I'm everything to him, like he'd do whatever it takes just to make me happy. But Graham doesn't believe in marriage. Even when our daughter turns four, he still hasn't married me. He won't even let her call him "Dad". One night, I overhear him joking around with his buddies. "Your daughter's already four. You still aren't bringing your wife and kid home to meet your parents?" Graham taps his knuckles on the table and laughs. "You know why I got with Nora and had a kid with her. I just want to make Emily jealous. "Nora's easy to fool. She won't ever leave me, even if I never bring her or the kid home." He thinks he has me all figured out, but he doesn't. I turn and leave without a word, then plan to leave him for good. A man like that doesn't deserve my love. And he sure as well doesn't deserve to be my daughter's father.

I'm a mafia princess with crippling social anxiety. My fiancé, Rocco Falcone, is our family's consigliere. He’s the exact opposite of me—extroverted, effortlessly charming, a master at reading and bending people. He's supposed to be my protector. My only link to the outside world. Tonight was the charity gala for my late mother. I was hiding in the darkest corner, a mask covering my face. Rocco was supposed to give the speech. My speech. He never showed. [Emergency. Sorry. Skip the speech, I know you hate the attention. Driver will take you home after the auction. Don't wait up.] Then I saw Livia’s new post. It was a picture of Rocco, draping his suit jacket over her shoulders. He was looking down at her, his eyes full of a tenderness he never showed me. The caption was a gut punch: [No prom date, so my big bro saved the day! Couldn't have done it without him! ] The cold hit me. Bone deep. He ditched a memorial for my dead mother... to take his stepsister to a university dance? The guests began whispering and sneering that I, the famously awkward, socially crippled princess, couldn’t even force a word out. I stared at the whiskey I’d ordered for him. The ice in my glass was melting. Just like the hope in my heart. When I got back to our empty penthouse, my screen was lit up with missed calls and texts from Rocco. The last one came in thirty minutes ago: [Aurelia, trouble at Livia's prom. You know how she gets. Couldn't leave her. Your mother's gala means everything. I'll make it up to you, I promise. Next time will be perfect. Trust me.] I didn't reply. An engagement held together by "next time." Was a promise like that even worth keeping?

During a company team-building event, I collapse from a seafood allergy. Yet my fiance, Frederick Scott, rushes Beatrice Sutton, who only twisted her ankle, to the hospital. I come close to dying because I don't get treatment in time. Later, Frederick explains, "Beatrice is my best friend's sister. He's seriously ill now, and I promised him I'd take care of his sister. I swear I'll keep my distance from her from now on." This isn't the first time I've heard an excuse like that. On our fifth anniversary, Beatrice accidentally deleted a work file and burst into tears out of worry. When Frederick heard about it, he left me stranded on a mountain and drove back to the office himself. I spent a whole day and night walking home through the rain. On Christmas, Beatrice's house lost power. Frederick was worried that she might be scared of being alone, and he rushed over to her place without even telling me, leaving me out in the snow waiting for him until dawn. These kinds of things have happened countless times. Afterward, he always brushes them off with the same excuse. I've long since lost all faith in him and no longer believe a single word he says. I pick up my phone and call the company that keeps reaching out to me. "I've decided to accept your offer from last time. I'll bring the core technology with me."

Alexander's mistress was pregnant. He turned his back on me without a shred of hesitation, canceled our marking ceremony, and brought her home instead. As he passed by, he didn't even look at me. He just left a brief order hanging in the air. "She's weak. You know medicine. From now on, you'll handle her meals." When he reached the first floor, he paused again. "She's pregnant. She can't be frightened, and she needs me to sleep beside her." His voice was flat, devoid of any feeling for me. "There are plenty of empty rooms. Move out of mine." I packed my things quietly, without a word, and walked out of the estate. The butler tried to stop me, but Alexander's voice cut through the hall, cold and final. "Let her go. Once she cools off, she'll come crawling back on her own." His men, watching the scene unfold, exchanged amused glances. They even placed bets right in front of me—how many minutes before I'd regret leaving and come running back. But none of them knew the truth. The Alpha King my parents had chosen for me had already sent a car to wait for me outside the gate. This time, I wasn't coming back.

7 ปีก่อน เธอคือเด็กข้างบ้านที่เขาปฏิเสธ 7 ปีถัดมา...เขาคือผู้ชายที่วิ่งตามเธอทุกวัน“พี่กันต์คะ จำได้มั้ยคะ ตอนนั้นพี่บอกว่าไม่กินเด็ก? แล้วตอนนี้ พี่อยากกินหนูแล้วเหรอคะ?" ___ จากเด็กแสบข้างบ้าน สู่ผู้หญิงที่เขาอยากให้เป็น ‘เมีย’ แบบไม่ทันตั้งตัว “ขนม” หญิงสาววัย 24 ปี นิสัยสดใส ขี้เล่น เคยเป็นเด็กแสบประจำซอยที่ตามติด “พี่กันต์” พี่ชายของเพื่อนสนิทมาตั้งแต่สมัยมัธยม เธอเคยสารภาพรัก เขาเคยตอบกลับด้วยรอยยิ้มพร้อมคำว่า... “หนูยังเด็ก พี่ไม่กินเด็กนะ” เธอร้องไห้หนึ่งคืน ก่อนหายหัวไปนาน 6 ปี แต่วันนี้...เธอกลับมา ในลุคสาวมั่น งานดี สายสวยเผ็ช ที่เดินยิ้มเฉิดฉายเข้าบ้านเพื่อนแบบไม่แคร์อดีต แล้วพี่กันต์ล่ะ? ตาค้างตั้งแต่เห็นเธอก้าวลงจากรถ เขาไม่อยากจะเชื่อว่าเด็กแสบคนนั้นคือผู้หญิงตรงหน้า — ที่ยิ้มยั่ว และพูดจาเหมือนไม่เคยรักเขามาก่อน! แต่เขายังจำได้ทุกอย่าง…แม้เธอจะทำเหมือนไม่เคยรักเขา และที่สำคัญ… ตอนนี้เขา “อยากกินเด็กแล้วครับ”

Even though I knew cows were sacred to the Indorians, I still supported their biological daughter in her plan to serve beef at the dinner table of Indoria's wealthiest man. In my previous life, the wealthiest man in Indoria had held a nationwide contest to choose a wife. My sister had fought her way to the final round and planned to make a beef and veggie stew for the ultimate cooking challenge. I rushed to stop her, warning that in Indoria's religion, cows were considered holy, and eating beef could have serious legal consequences. However, my sister thought I was deliberately humiliating her for being "uncultured." In a fit of anger, she ran out, only to be struck and killed by a car. My adoptive parents tried to console me, telling me it was not my fault, that it was simply bad luck. Later, thanks to my exceptional cooking skills, I became the wife of Indoria's wealthiest man. Yet on the very day of my wedding, my adoptive parents sold me to the slums. That night, as eight men assaulted me one after another, I cried and demanded to know why. They kicked me viciously and spat: "If you hadn't made things difficult for Janet, she wouldn't have died. You owe her this!" By the end of that night, I had bled to death. Meanwhile, my adoptive parents used the money given by Indoria's wealthiest man to build a lavish tomb for their biological daughter. When I opened my eyes again, I had returned to the day my sister was about to serve her beef and veggie stew to Indoria's wealthiest man.