6 Word Story

During the holiday, my six-year-old son received his cleft-lip surgery. He wore a mask and sat quietly in our family bookstore, engrossed in a picture book. A young man came in, pinching his nose dramatically as he swaggered up to the manager. "Why did you let someone with an infectious disease in here?" he demanded loudly. "Get them out!" The manager winced. "Sir, I'm sorry, but I don't have the authority to remove other customers." Undeterred, the man marched up to me. "Be wise and get out of here. My girlfriend is Imogen Slater, CEO of the Slater Group. You don't want to mess with me." I froze in stunned silence. Imogen despised all men except me, and this guy claimed she was his girlfriend.

My girlfriend called me frantically out of the blue, saying her mother's water had broken. She begged me to take them to the hospital. But I lazily hung up the phone and turned away, buying myself an ice cream bar instead. In my previous life, her mother had also gone into labor late in life. I had risked everything to rush her to the hospital, running twelve red lights, pushing my car to the limit until the fuel gauge nearly burst. Yet, despite all that, her mother had lost the baby. Worse still, she turned around and accused me of killing the baby. My girlfriend had hated me for it, blaming me for her mother's inability to have children again. That very night, she and her shameless relatives took over my family's house, forcing my parents into such anger and despair that they ended up in the hospital. My company went bankrupt, and as if that weren't enough, I was beaten so severely that both my legs were broken. In the end, I fell into a deep depression and took my own life. But when I opened my eyes again, I found myself reborn. This time, I uncovered the secret her mother had been hiding.

I was shattered to learn that my precious child was not mine. My own flesh and blood was gone forever. I was not going to crumble under the weight of the revelation or consume myself with hysteria or grief. Instead, I channeled my pain into putting my mother-in-law behind bars and breaking my husband before moving on with my life.

I'm forced by my mother, Karen Brown, to raise Matt Brown, my uncle Jared Brown's illegitimate son. She justifies the coercion by saying that family should always help each other. I sacrifice everything to raise Matt for over a decade, only to discover that he despises me. It stems entirely from Mom and Uncle Jared telling him that I'm raising him with ulterior motives, that I'll be able to get back double the amount of money I spend on him in the future. I'm lecturing Matt once more about studying hard when he suddenly lashes out in frustration and murders me. Mom and Uncle Jared not only cover up for Matt, but they also take all my assets for themselves. I'm definitely not raising anyone's child now that I have been reborn, as the parents should raise their own child. It has nothing to do with me!

Trevor Farren cheated on me—with a hostess, no less. He bought her a villa, handbags, necklaces, and even whisked her away to the Maldives. Everything I had, she had too. In my fury, I resolved to retaliate. I found myself in the smoky halls of a nightclub, learning shameful, provocative moves from the women there. I would seduce him and make him fall for me all over again. I vowed to crush him in the end. I'd ruin him. Strip him of everything he held dear until he tasted the bitterness of despair, the way I had. Standing before the mirror, I traced my curves with a sly smile. "Trevor, do you like what you see?"

After my daughter, Mia Powell, was declared brain-dead, my husband, Liam Powell, urged me to sign the organ donation consent form. I was drowning in grief and my mind was on the verge of collapse. That was when I accidentally discovered that her attending doctor, Blair Lincoln, was Liam’s old flame. They had lied about Mia’s brain death, just to trick me into signing the form and steal her heart to save Blair’s daughter, Sophia. I watched as Liam picked Sophia up from the hospital. The three of them smiled together, like a perfect, happy family. When I confronted them, they pushed me off a building, and I died from the fall. Given a second chance, I had returned to the day I was supposed to sign the organ donation form. As I stared at Mia lying in that hospital bed, I silently vowed. This time, that scumbag and that wretch would pay with their lives for what they did to Mia.

ยิ่งหนีก็ยิ่งใกล้ ยิ่งไกลก็ยิ่งคิดถึง อภัสราต้องออกจากมหาวิทยาลัย ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบเทอมแรกด้วยซ้ำ เมื่อไปมีความสัมพันธ์กับรุ่นพี่ สาวน้อยอายุ18แบกหัวใจที่บอบช้ำพร้อมกับลูกในท้อง หนีไปถึง 6 ปีเต็ม

ท่ามกลางผู้คนมากมายฉันมองเห็นเธอแค่คนเดียว... เธอรักเขามาตลอดรุ่นพี่คนนั้นที่ชื่อ ต้า (ต้าที่แปลว่าใหญ่ในภาษาจีน) เขาย้ายมาเรียนม.6 โรงเรียนเดียวกับเธอ ตอน วาโย อยู่ม.3 เธอเห็นเขาครั้งแรกก็ตกหลุมรักทันที  จนวันเวลาผ่านไปเกือบปีที่เธอได้แต่เฝ้ามองต้า เขาดูดีจนเธอไม่กล้าคิดจะสารภาพรักเลยด้วยซ้ำ จนหนึ่งเดือนสุดท้ายก่อนสอบปลายภาค ไม่รู้ว่าเป็นบุญหรือเวรกรรมอะไร วันนั้นช่วงบ่ายตอนเปลี่ยนคาบเรียน เธอดันทำกล่องถุงยางอนามัยหล่นต่อหน้าต่อตาของต้าผู้ชายที่เธอคลั่งไคล้มานานหลายเดือน  ผ่านไปสามปีเขาเรียนจบกลับมาไทยพร้อมกับคำว่านายแบบหน้าใหม่ที่โด่งดัง เธอเจอเขาอีกครั้งในฐานะแฟนคลับของเขา  จนกระทั่งการโต้ตอบกลับแชตของเขาที่ส่งให้เธอนั้น กลับทำให้เรื่องราวและความรู้สึกของเธอที่มีให้เขาเปลี่ยนไปทันที แต่เขาก็พยายามหาคำตอบ ทั้งๆ ที่เธอเคยรักเขามากมายขนาดนั้น ทำไมวันนี้มาอยู่ใกล้กันเธอถึงไม่สนใจเขาเลย “ที่ผ่านมาพี่ดีไม่พอเหรอ หรือจะให้พี่ร้าย เธอถึงจะมองมาที่พี่แค่คนเดียว ตอบพี่มาสิ! วาโย"  

"หวาน พ่อจะให้หวานแต่งงานกับลูกผู้ใหญ่ถึกนะ พอดีพ่อแม่กับผู้ใหญ่ถึก เราเคยสัญญากันไว้ว่าถ้าใครมีลูกจะให้ลูกได้แต่งงานกัน แม่น้ำค้างเองก็รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะกับคุณจินดาแล้ว" พร่วด! ฉันที่กำลังดูดชานมไข่มุกที่สั่งสาวใช้ซื้อมาให้ ถึงกับสำลักจนไข่มุกสีดำพุ่งออกมาจากรูจมูก ฉันรีบหันขวับไปจ้องมองท่าน ในหัวของฉันมีแต่คำว่า อิหยังนิ่ เครื่องหมายคำถามอยู่เต็มหัว...???? "พะ...พ่อว่าไงนะ" "พ่อบอกว่า พ่อจะให้น้ำหวานแต่งงานกับลูกผู้ใหญ่ถึก เพื่อนของพ่อที่พ่อเคยพาน้ำฝนกับน้ำหวานไปเที่ยวหาตอนวัยเด็ก น้ำหวานกับน้ำฝนน่าจะจำได้นะ ตอนนั้นพี่เหมราชก็น่าจะป.6 ส่วนน้ำหวานน่าจะป.2 พอดีพ่อกับผู้ใหญ่ถึกได้เจอกันโดยบังเอิญ ผู้ใหญ่ถึกก็เลยทวงสัญญาครั้งเก่าก่อน" ห้ะ! เหมราช ไอ้เด็กตัวอ้วนที่ชอบปั้นข้าวเหนียวแล้วจิ้มปลาร้าเป็นตัวๆ เเล้วก็กินแมงป่องทอดเป็นอาหาร

6เดือนบนเตียง กับร่างกายที่ขยับได้นิดหน่อย... “ระวังด้วยนะลูก...เดินช้าๆ ไม่ต้องรีบ” เสียงมารดาลอยตามหลังมา หวันยิหวาหันมายิ้ม แต่ท่านเดินหายเข้าไปในส่วนครัวเสียแล้ว “พ่อ แม่สงสารลูก” เสียงเครือสะอื้น พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลปรี่ วิทย์พับหนังสือพิมพ์ในมือโยนไว้บนโต๊ะรับประทานอาหาร เดินเข้าไปประคองภรรยาวัย45ปีอย่างถนอม “ลูกไม่เป็นอะไรแล้วนี่แม่ อย่าไปคิดถึงเรื่องนั้นซิ เราสัญญากันแล้วนี่นา” ชายวัยกลางคนกล่าวเสียงทุ้ม เขาเองก็เจ็บแค้นแทบกระอัก แต่จะทำอะไรคน คนนั้นได้ เมื่อชายผู้นั้นทรงอิทธิพลเสียจนคนธรรมดาอย่างท่านไม่กล้าเผยอหน้า แค่ได้บุตรสาวคืนกลับมาก็นับว่าเป็นบุญหัว แม้หวันยิหวาจะไม่ต่างอะไรกับซากร่างกาย เมื่อความทรงจำของหล่อน หายไปทั้งหมด หลังโศกนาฏกรรมเลวร้ายครั้งนั้น บุตรีของท่าน...เสียแม้แต่...สายเลือดในอก...