Aesthetic Peachy

My stepsister, Chloe, wanted to test the loyalty of my childhood sweetheart. So she drugged him with a lust potion. Then she threw him in my room. I couldn't watch him suffer. He was spiraling into a bloodlust. For a vampire, that's a death sentence. So I gave him the only cure. Myself. When Chloe found us, she fled in a jealous rage. She married a cursed, brutal king—the Lord of Eternal Night. And he killed her. Julian and I were blood-bound, but he began to hate me. He ignored me for a century. Then a rival clan ambushed us. He shielded me with his body. He burned to ash to save my life. Before he faded, he gave me one last look. "If I could do it all over again, Elena," he whispered, "I never would have needed saving." My world shattered. Darkness took me. I opened my eyes. I was back in Julian's room. On the night it all went wrong.

Para nuestro séptimo aniversario, mi compañero, el Alfa Ethan, nos envió a mi cachorra y a mí al Altar de la Diosa de la Luna. Me dijo que era una sorpresa: para cumplirle a nuestra cachorra su sueño de ver una lluvia de meteoritos desde el pico más alto del territorio. Pero Ethan nunca llegó. Las runas protectoras a mis pies chisporrotearon y luego se apagaron. El suelo bajo nuestros pies comenzó a desmoronarse. Mi cachorra gritó, su pequeño cuerpo iba deslizándose hacia el abismo. Me abalancé, agarrándole la mano justo antes de que cayera por el borde. Grité su nombre a través de nuestro enlace mental. Noventa y nueve veces, se negó a responder. En mi centésimo grito, el enlace no solo se abrió, sino que se rompió por completo. No fue su voz la que respondió. Fueron sus sentidos, inundando los míos. Lo vi todo. A él. A otra loba. Y a él, enterrado en lo más profundo de ella. —Sabía que me amabas, Ethan —ronroneó su voz empalagosa—. Incluso sacrificaste a Marcus, solo para salvar a nuestro Leo de la enfermedad del alma. Haría lo que fuera por ti. La voz de Ethan era de terciopelo y hielo. —Para. Si Sera no me hubiera traicionado, nunca habrías tenido la oportunidad de gestar a mi heredero. Una vez que me deshaga de su otra cachorra, la bastarda de Julian, podremos volver a ser perfectos. Mi mundo se hizo añicos. Mi cachorro... Renegados. Siempre creí que los renegados me lo habían robado. Pero fue su propio padre. Lo sacrificó por una mentira. Con mis últimas fuerzas, llamé a Julian. —Romperé mi vínculo con Ethan —gruñí en el nuevo enlace—. Hazme tu Luna. A cambio, te ayudaré a quemar su manada hasta los cimientos.

After the war between humans and shifters, an alliance was formed to keep the peace. The price? Daughters of the human nobility had to choose a shifter as their mate. The first half-blood born from this union would become the new ruler, ensuring that peace would last. As the eldest daughter of the Morrison family, I was the first to be chosen. But right after I chose the wolf Alpha, Calvin, I saw a vision on our engagement day. Because I failed to conceive after six months, Calvin locked me in a cage, determined to use me as a vessel for his pure bloodline. After I finally gave birth to the prophesied hybrid, my sister, Trina, appeared, claiming she wanted to take care of me. But the truth was, she hated me for being able to bear the perfect bloodline, while her own mate, that beautiful Elven Chief, was making her life a living hell. Driven by jealousy, she seduced Calvin, and together, they had me brutally murdered. After my death, the world saw Trina as the new hope, as the one destined to bear the future ruler. Only one person fought for me: Caleb, the leader of the bear clan. He was the only one who demanded justice. A sharp pain lanced through my chest, and I snapped out of the vision. Before me, Trina begged me to give Calvin to her, revealing he had already marked her. I nodded. To everyone's shock, I walked past them all, my eyes fixed on the one person no one ever seemed to notice: Caleb, sitting in the corner. "Caleb Thorne, will you accept my proposal?"

I carried my fated mate’s pup. Alpha Seth’s pup. But for twelve years, he refused to claim me. I was his secret. His personal healer. Nothing more. He never even let our son, Leo, call him “Dad.” All because he hated that fate chose an “impure” mate like me. He claimed I drugged him, that I trapped him with a child. He ditched our son's First Howl for another woman. A powerful Beta named Sarah. That was the last straw. I rejected him. I took our son and ran. They say the proud Alpha lost his mind. That the pain of rejection tore him apart, and he hunted us like a madman. But there’s no going back. There is no forgiveness.

Alpha Sébastien me détestait plus que tout, moi, sa compagne destinée. Juste parce que je n'étais qu'une humaine, une créature inutile sans griffes. Son cœur appartenait entièrement à son amie d'enfance Jeanne. Il m'a détestée pendant dix ans après la mort accidentelle de Jeanne. Mais quand une bombe d'une meute ennemie a explosé devant notre grotte, il m'a sauvée. Avant de mourir, il a reposé dans mes bras, couvert de sang, et a repoussé ma main tremblante avec ses dernières forces. « Hélène, si la Déesse de la Lune ne nous avait pas fait rencontrer... » Lors des funérailles, l'ancienne Luna, la mère de Sébastien, m'a serrée par le col et a sangloté de façon incontrôlable. « Sébastien, tout est de ma faute. Je n'aurais pas dû te forcer à accepter cette humaine. Est-ce que tout cela serait arrivé aujourd'hui si je t'avais soutenu dans ton choix de Jeanne ? » Je n'ai pas répondu, car elle avait raison. Après avoir été traînée hors de ces funérailles, je suis montée seule à la Crête de la Chute du Ciel, un terrain sacré pour la meute, et j'ai sauté. Lorsque j'ai rouvert les yeux, je me retrouvait transportée au jour où la Déesse de la lune m'a désignée comme la compagne de Sébastien. Cette fois, j'ai décidé de rompre tous liens avec Sébastien et de donner à tout le monde ce qu'ils voulaient vraiment.

"เธอทำให้ฉันเจ็บก่อนนะ" เขากดดวงตาคมจ้องฉันพลางต้อนให้ฉันเดินถอยหลังไปอย่างช่วยไม่ได้ "เธอร้ายกับฉันก่อนเอง" เขาพูดเมื่อขาของฉันชนกับเตียงที่อยู่ด้านหลังแล้วเกือบจะหงายหลังแต่เขารั้งแขนฉันไว้ "เหนือ...อื้อ" พูดแต่แค่คำเดียวเขาก็ฉกริมฝีปากลงมาปิดปากฉันพลางใช้ฟันขบผิวปากของฉันจนรู้สึกถึงคาวเลือดด้วย ฉันเจ็บและตกใจเลยดันอกเขาไว้แต่เขากลับยื้อฉันด้วยการทิ้งน้ำหนักลงมาที่ตัวฉันพร้อมกับสอดเรียวลิ้นเข้ามาในปากและช่วงชิงลมหายใจของฉันผ่านรสจูบที่ร้อนแรงนั่น "จะ เจ็บ" ฉันร้องออกมาเพราะพอเขาถอนจูบกระชากวิญญานออกไปเขาก็ก้มลงไปขบเม้มบริเวณต้นคอฉันจนเจ็บแปล่บ จากนั้นก็รวบข้อมือฉันด้วยมือข้างเดียวแล้วดันขึ้นไปกดไว้กับฟูกเตียงเหนือหัวของฉัน "ฉันก็เจ็บ เจ็บกว่านี้เยอะ" เขากัดฟันพูด แววตาเขาแสดงออกว่าเจ็บปวดจริงๆ…

Grandpa died, and we immediately went for each other's throats over the inheritance. Then a blizzard hit, trapping us all in the family estate. An app appeared on our phones: [THE LAST ZOMBIE: FINAL RECKONING]. We had to pick a hiding spot. The last one standing—the last human standing—would inherit everything. I chose the dark, silent recording studio in the basement. Away from them all. When it was time to pick special powers, my family chose powerful weapons or pocket dimensions full of supplies. I chose Bio-Stasis. It slowed my cells to a crawl, and my body along with them. My stepbrother's fiancée, Chloe, called me an idiot. "Hiding from your family and picking a useless power? You're on a suicide mission." They threw a zombie-slaying party upstairs, already celebrating an inheritance they hadn't even won. Until, one by one, they turned. And started tearing each other apart. What they didn't know... was that I'd rigged the game from the start. The only way to win was to stay completely silent.

My mother sent me to Chicago to marry Marco Ricci. A power move. One meant to cement our family’s control of the city. After all, my grandfather was the one who put the Riccis on the map. They owed us. They were supposed to treat me like royalty. I went to the fanciest jeweler in Chicago to buy my fiancé a gift. But some broad snatched it right from me. Before I could move, the store manager was fawning all over her. “Miss Bianca! A gift from Mr. Ricci? It’s perfect on you!” Marco? My fiancé? So this was his whore. She slid the sapphire ring onto her finger and shot me a look of disgust. “Who the hell do you think you are, bitch? Trying to take what’s mine?” I didn't even look at her. I just called Marco. "Your whore has something of mine. You have three minutes. Get down to the jeweler and handle her."

"จะพูดว่าคบกับฉันน่ะ...ผู้ชายในสต็อกโละหมดหรือยังล่ะ" "แล้วไง? ก็ถ้าฉันอยากจะโยนนายเข้าไปไว้ในสต็อกอีกคนมันจะมีปัญหาอะไรหรือไงล่ะ?" "ชอบฉัน?" เขาเลิ่กคิ้วถามพลางผลักไหล่ฉันจนฉันเซถอยหลังไปชนกับกำแพง ก่อนจะยกแขนขึ้นมาเท้ากับกำแพงเพื่อกักฉันไว้ ฉันเชิดหน้ามองเขาอย่างท้าทาย "ที่อยากจะได้ฉันไว้ในสต็อกเนี่ย เกิดชอบฉันขึ้นมาแล้วหรือไง?" "แล้วถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ?" ตะวันกระตุกยิ้มมุมปากเหมือนที่ฉันทำก่อนจะก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราชนกัน "ชอบฉันจริงเหรอ?" เขาถามขึ้นอีกครั้ง ฉันมองตาเขาก่อนจะกลั้นใจตอบออกไป "อืม...ชอบ" สิ้นสุดประโยคจากปากฉันเขาก็ตามมาทาบทับริมฝีปากลงบนปากฉันและถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ขัดขืนหรือผลักเขาออกเหมือนทุกทีแต่ฉันก็แอบตกใจอยู่ลึกๆ ตะวันแค่สัมผัสริมฝีปากลงบนปากฉันกดมันลงมาเน้นๆ แค่นั้นก่อนจะผละออกไปเขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วพูดขึ้น "แต่ฉันไม่ชอบ...ง่ายไป" พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกไปทันที เขาด่าฉันแบบนี้อีกแล้วนะ คอยดูเถอะ! ไม่ชอบเหรอ คอยดูต่อไปแล้วกันไอ้บ้าตะวัน!

In the Santoro family, there was one rule: the heir marries a daughter from another powerful Family. But Alessio Santoro was crazy. He wanted to marry me, a nobody from a flower shop. He knelt in the family chapel for ten days straight. He even took a bullet fired by his own father, the Don. All just to walk away from his title and run away with me. I held him, crying, begging him to stop. He just smiled and kissed my eyes, wiping my tears. "Don't cry, Thea. As long as I can marry you, it's all worth it." In the end, the Santoros relented. But they had one condition: Alessio would still produce the next heir. Just not with me. He had to have a son with Aurelia Rossi. So I endured. I endured listening to them through the wall, night after agonizing night. I endured the smell of her perfume on his skin, the sight of her marks on his neck every time he kissed me. A year later, Aurelia got pregnant. It was a girl. Alessio begged me, his eyes red. "Just a little longer, Thea." So I waited another year. Finally, news came. Aurelia was pregnant with a boy. I thought we could finally leave, finally be free. But then disaster struck. Aurelia’s daughter had a sudden, violent allergic reaction. Everyone blamed me. They threw me in the cellar and left me to die. And Alessio? He believed them. This time, I was the one who gave up. I walked away from everything.