Artinya Ma'am

Bagaimana jika kamu menjadi pelakor untuk merebut suamimu sendiri? Pernikahan karena perjodohan tidak lagi menjadi suatu hal yang mengejutkan. Surat wasiat yang ditulis oleh Hanung membuat dua manusia yang tidak saling mencintai harus menjalin hubungan yang tidak mereka inginkan. Ares dan Rere, harus merasakan untuk terikat satu sama lain selamanya. Hingga pernikahan mereka sudah berjalan 7 tahun. Hanya saja Ares masih terikat dengan masa lalunya. Ares yang memperlihatkan hubungannya dengan wanita dari masa lalu secara terang-terangan di hadapan Rere. Sedangkan Rere, wanita itu hanya bisa memendam rasa sakit dan kekecewaan di hatinya. Hingga ada keinginan di hati Rere merebut Ares untuk menjadi miliknya. Ah entahlah, apakah itu akan berhasil dan membuat Ares menatap ke arahnya, mencintainya sepenuh hati atau itu semua tidak akan berhasil dan tidak ada artinya karena Ares tetap memilih masa lalunya?

“Apa yang bisa kamu lakukan untuk saya, Nes?” Suara berat dengan bahasa formal yang kaku itu menyentak kesadaran Nesa. Sudah pasti lelaki itu persis dengan apa yang digambarkan kepalanya. Dari namanya saja seolah sudah terbaca; Barata—Tua, tambun, jelek dan genit. Jemari Nesa meremas ujung baju kurungnya yang menjuntai hingga atas lutut dengan kuat. Dia dikirim ke rumah besar ini sebagai tebusan utang menggunung bapaknya pada sang tuan tanah. Dia harus kabur dari sini. Dia sudah berbalik dan hendak mengeluarkan jurus seribu langkah, tetapi suara bariton lelaki itu berhasil menghentikannya. “Jika kamu nekat keluar dari rumah ini, maka pintu rumah ini akan selamanya tertutup untuk kamu. Dan kamu tahu apa artinya?” Nesa menelan salivanya susah payah. Apakah ini akhir kegadisannya? Terperangkap ke dalam cangkang si tuan tanah tua?

"Aku masih menjaga kamu dalam pikiranku AUSTRALIA." Haidar bangun dari tempat tidur. Mengusap wajah dan memandangi dinding kamarnya. Di sana ada brosur pendaftaran magister salah satu universitas di Australia. Sekolah yang menjadi impiannya saat ini. Namun semua itu tidaklah mudah untuk di wujudkan, bertahun-tahun ia dan ibunya berpindah-pindah rumah demi menutupi jati diri mereka. Tinggal di rumah yang reot serta makan dari hasil belas kasihan orang. Semua pekerjaan dilakukan ibunya agar dia bisa sekolah seperti anak-anak Aceh pada umumnya. "Kau anak seorang pejuang. Kakekmu juga seorang pejuang. Jangan ada air mata untuk setiap masalah yang kau hadapi." Kalimat itu yang diulang-ulang ibunya setiap kali Haidar menangis karena ejekan teman sekolah. Terpaan ibunya tiap hari membuat keteguhan hati Haidar menjadi sekuat batu. Sama seperti namanya, Ibnu Haidar. Nama ini dalam bahasa Arab artinya, si Anak Batu.

La belle-mère a dit à son gendre :« Divorce avec elle tout de suite, bon à rien. Tu es tout à fait indigne d’elle. » Trois jours après, il est rentré mais dans une voiture de luxe.Elle l’a supplié :« Ne quittez pas ma fille ! » 

À 18 ans, Maëva ne connaissait rien du monde. Juste assez pour croire à l’amour. Juste assez pour tomber entre les griffes d’un prédateur. Darian avait tout pour la faire rêver : un regard de braise , des mots affûtés comme des lames, un sourire qui promettait le ciel. Il l’a séduite, doucement, méthodiquement . L’a isolée. L’a façonnée à son image . Puis, au matin de leur nuit de noces, il l’a quité . Elle se retrouve sans rien : Plus de compte bancaire. Plus de maison. Juste une robe de mariée salie par la trahison et le froid de la rue . Darian avait tout prévu. Elle n’était qu’un pion dans son jeu. Mais les pions aussi peuvent apprendre à tuer. Maëva n’a plus rien à perdre. Et quand Jack Valmont , un homme au passé sanglant et aux poches pleines d’ennemis, lui propose une alliance, elle n’hésite pas. Il est brutal, manipulateur, dangereux. Exactement ce qu’elle a besoin de devenir. Ensemble, ils vont traquer Darian. Le traîner dans les ténèbres qu’il a lui-même créées. Mais à jouer avec les monstres , Maëva pourrait bien devenir pire qu’eux. Et Jack… Jack ne sauve pas les âmes. Il les consume.

Après le divorce, Raphaël Moreau a terriblement regretté. Comment se faisait-il que son ex-épouse, autrefois si terne et ennuyeuse, soit soudainement devenue si prospère et populaire ? Les jeunes héritiers la considèrent comme la petite patronne. Les héros du cinéma sont ses fans et les magnats de la finance l'appellent en disant « Chère Madame Petit »...« Jade Petit, combien de « masques » as-tu exactement ? Je vais tous les déchirer ! »…Jeune maître des Moreau : « Mon ex-épouse est si fragile, vous ne devez pas l'intimider. » Les autres : « Une fille magique qui peut te faire tourner la tête sans dire un mot, qui oserait l'intimider ? »…Jeune maître des Moreau : « Mon ex-épouse est une femme respectable, ne la draguez pas. » Les autres : « Désolé, nous n'avons jamais vu une femme respectable avec autant de char…me ! »Raphaël Moreau : « Viens, chérie, je vais te présenter à un grand patron. » Le grand patron : « Non, je devrais dire un « mon dieu » à votre femme. Madame, permettez-moi de vous saluer respectueusement ! »…Depuis lors, Raphaël Moreau a été un PDG autoritaire le jour qui pleure la nuit, s’embarquant sur un long chemin menant à la reconquête de sa femme.

"Ma aku ingin menikah?" "what?!" "Aku ingin menikah." "wanita sial mana yang ingin menikah denganmu?" *** "Hal terindah yang pernah aku dapatkan adalah bertemu denganmu, Adeeva Adelia."__Xaiver Narendra Maximilian. "Hal terburuk yang pernah aku lalui adalah bertemu denganmu, Xaiver Maximilian"__Adeeva Adelia Albert.

Half a year into my death, my wife, Serena Beckett, wants me to donate my kidney to William Clark, her heavily ill first love. Serena smashes my tombstone like a madwoman in the graveyard. Then, she kicks the tokens aside. "He's dead? What sort of sick joke is this? Jason Shaw is a coward! He definitely doesn't have the guts to die! "I think he just doesn't want to save William's life! To think that he actually roped you guys into putting up this act just to pretend that he's actually dead!" Serena is furious, to say the least. The graveyard's staff members are so frightened that they dare not speak up at all. A newly-recruited staff member finally muster the courage to say something. "Ma'am, Mr. Shaw really is dead. Apparently, he died in the donation surgery that had taken place half a year ago… He—" "Shut up!" Serena slaps him while cutting him off. "You really think I'll believe that bullshit? Tell him that if he doesn't show his face in three days, his little sister can forget about getting off the surgical table alive! I mean what I said!" With a dark expression, Serena turns on her heel and leaves angrily afterward. But the staff member looks toward another tombstone not far away. Then, he lets out a heavy sigh. "It's a shame that his sister has already died due to her illness taking a turn for the worse."

Sa mismong araw ng kasal nila, nalaman ni Luna ang mapait na katotohanan—ginamit at pinakasalan lang siya ni Damon upang saktan ang babaeng dating karelasyon nito. Dala ng matinding sakit at pagkabigo, nagpasya siyang iwan si Damon sa araw ding iyon. Tahimik itong naglaho nang walang paalam. “Hanapin n’yo siya! I want every inch of this estate searched!” sigaw ni Damon habang galit na galit na naglalakad paikot sa marble flooring ng hall, ang mga palad niya'y nakasukbit sa kanyang buhok na tila ba hindi malaman kung ano ang uunahin—ang takot, ang galit, o ang pagkasira ng loob. “Sir Damon,” lapit ng isa sa mga security. “We’ve searched the entire estate… wala po talaga si Ma’am Luna. Even the guard at the back gate said walang nakitang dumaan.” “She can’t just run away with my child!” singhal niya, boses niya'y halos mapunit sa dami ng emosyong nagsasalubong sa dibdib. “Do whatever it takes—bring her back! Now!” Pagkalipas ng anim na taon magmula noong maglaho na parang bula si Luna... "Boss, we found your wife. She just landed at the international airport." "And she’s with three kids... who all look exactly like you." "But there’s another man with them—and one of the kids is calling him Dad."

Je suis mariée depuis huit ans à un avocat, mais il a toujours refusé de révéler publiquement que j'étais sa femme. Pire encore, il a interdit à notre fille de l'appeler « Papa ». Il avait, à maintes reprises, sacrifié les moments précieux avec notre fille pour courir après son premier amour. Il avait même pardonné à cette femme d'avoir blessé notre enfant... Déçue et le cœur brisé, j'ai décidé de divorcer, de partir et de disparaître à jamais de sa vie avec ma fille. Mais lui, il s'accrochait désespérément à notre mariage, me traquant comme une bête enragée. Trop tard : cette fois, ni ma fille ni moi ne reviendrions en arrière.