Cassandra Lang Novels & Stories

natawang wika ni Cassandra habang itinulak siya patungo sa kotse, kalahating inis, kalahating natawa. Habang umaalis ang lalaki, kitang-kita na hindi pa rin siya nais magpaalam. Pinag-ayos ni Cassandra ang kanyang kasuotan, at lumabas mula sa likod ng malaking puno, magaan ang hakbang pabalik sa bahay, parang walang nangyaring kakaiba. Ngunit nang makarating siya sa isang kurbada ng kalsada—biglang lumabas si Irina mula sa mga anino.

Pasinghal na utos ni Cassandra. Agad na tumango si Madela sabay dampot sa cushion na inihagis ng dalaga. Kapagkuwan ay nagmartsa na si Cassandra papunta sa silid nito. Gigil niyang inalis ang kanyang prostetic pregnancy belly at mabilis na hinubad ang maternity dress nito. "This is disgusting! Nakakaumay magdala ng mga ito like ewww!" Gigila na bulong ni Casas sabay dampot sa mga iyon at parang diring-diri itong itinago sa may lalagyan na box.

“Umalis? Hindi pa, mahal ko. Gusto kong namnamin ang sandaling ito. Alam mo ba kung gaano kasarap panoorin ang aking kaaway na lumulubog sa putikan?” Tumayo si Rosemary. Kahit nanghihina ang kanyang katawan, nananatiling matatag ang kanyang mga mata. “Kaaway? Cassandra, hindi kita kailanman itinuring na karibal. Isa ka lamang anino... isang aninong walang tigil na sinusubukang agawin ang mga bagay na hindi naman sa iyo.” Sandaling nawala ang ngiti ni Cassandra bago ito muling bumalik, ngayon ay mas puno ng pangungutya.

Cassandra: "Nasa bahay ang mag-asawa. Puntahan n'yo na habang wala pa ro'n si Adam. Matalino ang batang 'yon. Kakailanganin ko pa siya kaya hindi siya puwedeng mawala. Pati ang sanggol huwag n'yong idamay. Ilayo n'yo muna kapag napatulog n'yo na ang mag-asawa at ang kasambahay nila." Hindi ako makapaniwala noong una. Dahil ni minsan ay hindi sumagi sa isip ko na magagawa 'yon ni Cassandra dahil kapatid niya si Daddy. My blood ran cold as I stared at her. "Hayop ka. You had my parents killed."

"Hindi siya patay. Hindi ganoon kadaling mamatay ang isang Valente. Pero sa ngayon, mas mabuti pang isipin ni Dante na abo na ang asawa mo." "Valente?" tanong ni Ryella, naniningkit ang mga mata. "Sino ka ba talaga? Bakit mo ako tinutulungan?" Ang babae ay nagpakawala ng isang mapait na ngiti. "Ako si Cassandra. Sabihin na lang nating ako ang 'multo' na naiwan ni Vladimir sa Hong Kong bago ka pa dumating sa buhay niya. Ngayon, sumama ka sa akin. Ang buong Triad at ang mga tauhan ng Emperor ay darating dito sa loob ng tatlong minuto."

Wala siyang maisagot; hindi niya alam kung paano pa huhugutin ang mga salitang makakapawi sa lamig ng sitwasyon. Ngunit si Cassandra, halatang pagod na sa lahat, ay agad nang dumistansya. “Pagod na ako ngayon at ayokong pag-usapan pa ito. Sa loob ng ilang araw, kapag nasa trabaho na ako saka na lang natin ituloy." mahina ngunit mariin niyang wika. Ayaw na niyang marinig pa ang tinig nito. Bawat salita mula sa kanya ay tila matalim na patalim na paulit-ulit humihiwa sa sugat na matagal na niyang pilit tinatahi.

"Ay sos, p*steng y*wa man ni oy, makasab an man sad ta anig ahat ni Mr Santos." Nanlaki ang mga mata ni Cassandra, tatlong buwan na siya sa Cebu City pero hindi pa rin siya marunong magsalita ng bisaya o Cebuano. Pero, naintindihan niya ang unang sinabi ni Laida. Siya at ang mga kasamahan nito sa trabaho ay nag-isip na ang ama ng kaniyang dinadala ay si Rengie! "What?" pahapyaw niyang tanong.

nanginginig. “K-kailan mo pa ‘to tinago sa amin? Bakit?” “I’ve already told you about my plan,” natatawa kong sambit pero nabasag ang boses ko. “I…I want to run away, I want to live the life I want.” “Tangina.” Isang malutong at buong mura ang pinakawalan ni Cassandra, dahilan upang mapatingin kami sa gawi niya. It was the very first time I heard her curse.

sambit ko. Maikli lang ang sagot ko, pero tila sapat na iyon para magpalitan ng tingin ang dalawa. I had seen Cassandra at the end of long outreach days, pagod na at halatang gusto nang umuwi, pero mananatili pa rin siya kapag may lumalapit para may itanong o ikwento. Hindi siya iyong taong gagawa ng malaking eksena para ipakita na tumutulong siya. She never made a point of letting people see how much effort she was giving.

“Either you let yourself drown in that monstrous power and fight me… or you stand there and watch Cassandra die.” Parang huminto ang oras. Ang paligid ay nanlilisik sa enerhiya, ang hangin mabigat at halos pumutok sa tensyon. Si Kael, nanginginig, nakaluhod at halos lamunin ng pulang apoy at itim na enerhiya, ay nakatitig lang kay Cassandra. “Kael…” mahina ngunit buo ang boses ni Cassandra. Ang mga mata niya, puno ng luha ngunit walang bakas ng takot. “Don’t… don’t listen to him. You’re stronger than this.”