Dysfunctional Family Therapy Bl

ภาคินทร์แวมไพร์ที่อยู่อย่างโดดเดี๋ยวมาร้อยกว่าปี แต่ จู่ๆ เขาก็ได้กลิ่นเลือดบริสุทธิ์จากคนส่งอาหาร เขาจึงทำทุกวิถีทางที่จะครอบครองคนคนนั้น และวิธีที่ดีที่สุดคือการจับคนนั้นทำเมีย

#แอบรัก #กินเด็ก #ความลับ #แฟนเด็ก #เมียเด็ก #ท้องได้ #วายไทย #นักเรียน #วัยรุ่น #มหาวิทยาลัย​ #ดารา #ไอดอล #คอสเพลย์ #ร้ายกาจ #เอาแต่ใจ #พี่น้อง #แอบคบ #มีความรุนแรง #หยาบคาย #น่ารัก #ขี้อ้อน

เขาพยายามครอบครอง​หัวใจดวงนั้น​กับมารู้ว่า​ มันถูกยกให้คนอื่นโดยที่ไม่เคยแม้แต่จะเผื่อ​แผ่มาให้เขาตั้งแต่แรก...

“คำว่า ‘หยุด’ มันฟังดูขัดอารมณ์ไปนิดในเวลานั้น” “งั้นเอาเป็นอย่างงี้เป็นไง ถ้ารู้สึกว่าไม่ไหวจริงๆให้เห่าออกมาดังๆ ‘โฮ่ง! โฮ่ง!’ แบบหมาอ่ะ”

สิ่งที่น่าอับอายสำหรับทุกคนคืออะไร สำหรับผมมันคือการที่ผมเรียกเด็กรุ่นลูกว่าแด๊ดดี้ กลายเป็นเด็กเลี้ยงของเด็กวัยมหาลัย

ยีนส์เด็กหนุ่มบ้านนอก ต้องมาผจญโลกในเมืองกรุง ท่ามกลางแสงสี จนหลงระเริงเมื่อถูกทอดทิ้ง เขาจึงคิดได้ กลับมายืนหยัด ด้วยลำแข้งตัวเอง

“พลสัญญากับพี่ได้ไหม ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สัญญาได้ไหมว่าจะไม่ปล่อยมือกัน"

“ค... คุณผู้ชาย หักเงินเดือนส่วนของฉันไปเลยก็ได้จ้ะ ฉันไม่อยากติดหนี้บุญคุณ” “ถ้าไม่อยากติดหนี้บุญคุณก็ตั้งใจทำงานบ้าน” “จ้ะ…” ชายร่างกำยำเดินกะจะกลับขึ้นเรือนไปผลัดผ้าเข้านอนพลางตวัดหางตาส่องตะเกียงมองไปยังห้องน้อยใต้ถุนเรือน คิดอยู่เพียงครู่แล้วจึงค่อยก้าวเหยียบขั้นบันไดสาวเท้าเข้าห้องนอนของตน แม้จะซ่อนหูหางไว้แล้วแต่จะเรียกกลับมาเมื่อไหร่ก็ได้ทั้งสิ้น ดังนั้นเมื่ออยู่ในห้องส่วนตัวบนร่างหนาของชายสักยันต์จึงปรากฏเป็นใบหูสีขาวและหางยาวลายพร้อยสีดำซึ่งกระดิกไปมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเทตัวลงเตียงดีดดิ้นไปมาอย่างไม่รักษามาด พร้อมกรีดร้องอยู่ในใจ ‘วันนี้น้องเปลวก็น่ารักอีกแล้ว!’ ตอนวิ่งมาดูลูกด้วยความเป็นห่วงก็น่ารัก ตอนมองเขาอย่างเกรงใจเป็นกังวลก็น่ารัก ไม่ว่าจะมองมุมไหนทำอะไรหรือแค่ยืนหายใจน้องเปลวก็น่ารักไปหมดเลย ถ้ารู้ว่าจะดีใจกับของเล่นจักสานแบบนี้เขาน่าจะเหมามาให้ทั้งร้าน!

My body drifted in the river for five years before a fishing enthusiast reeled it in. Even though the forensic pathologist managed to reconstruct my face from when I was alive through craniofacial reconstruction technology, the hatred my brother had for me remained as strong as ever. "That better be her body! She has been on the run for five years! Even in death, she doesn't deserve pity! In fact, it simply is a disgrace to have a murderer like her as the daughter of the Clarke family!" he hissed. Everyone thought he despised me with every fiber of his being. Yet, as he spoke, his entire body trembled. Who would have guessed that the distress call I made to him five years ago would end up becoming the main factor that hastened my death?

When I was born, I was already a certified liar. That's a fact that everyone seems to agree with. The truth is, my mom, who's a scientist, has implanted advanced chips into me and my fraternal twin brother, Ryan Hartwell, when we were still babies. By right, as long as we lie or make mistakes, our mom will receive the devil signal from the chips. Then, she'll administer electrical shocks as a form of punishment. Ryan's chip often transmits the smiley signal. Even if he destroys our mom's research equipment and pins the blame on me, his chip still has the smiley branded on it. Meanwhile, when I reach home ten minutes later than usual because I had to help out a classmate, my chip transmits the scary devil signal. The next thing I know, I've already crippled to the floor from the intense pain caused by the electrical shock. At first, I'll still explain to Mom what happened. But she often exclaims, "Don't think you can pull off clever little tricks just like that gambling father of yours! The chip is ten thousands times smarter than you! The punishments will only be branded into your bones if the pain is searing enough! What I'm doing is saving your life!" After suffering from the pain countless times, I get brainwashed into thinking that I really am a liar and a troublemaker by nature. On the night of Christmas Eve, Mom comes to the attic to tell Ryan to join the family at the table for the Christmas dinner. That's when my asthma suddenly acts up, causing me to stumble and fall to the floor. "I… I can't breathe… Save me, Mom…" But Mom just coldly gazes at the devil signal that she has just received on her phone. Then, she dials the shock value to the maximum. "You don't have asthma at all! Ugh, you're kicking up another fuss just to attract attention! Seriously, you never change your ways!" After that, she takes Ryan's hand and leads him out of the attic. Soon, she slams the door heavily behind her. As I suffer from asphyxiation while on my deathbed, I can't help but think that Mom is right. After all, my chip has just transmitted the devil signal. Maybe the asthma attack really is just a figment of my imagination. I've always been a bad girl who loves lying to others, after all. When Mom finds out that this is the last time I've ever lied to her, she must be really happy, right?