Levi Ackerman Fanart

After Lunara Vespirin collapses from an overtime shift, she's shocked to find out that she has transmigrated into a beast world novel. It appears that the original villainess' father, a wandering beastkin named Caius Vespirin, has kidnapped five beastmates so that he can forcibly mate them to her. Right now, said beastmates are on the verge of dying after enduring the torment the villainess has unleashed on them. Soon, they will unleash their dark sides, resulting in the villainess, a.k.a Lunara, dying a terrible death. Lunara quickly comes up with a plan overnight, which involves her clinging to Caius for survival, seeing as he's the strongest beastkin ever. At the same time, she plans on dissolving the mate contracts with the beastmates and staying away from them forever. Using the pocket dimension, Lunara soon busies herself in gathering beast crystals, planting crops, and doing her best to survive in this alien world. But the way her beastmates look at her starts to get tinted by complex emotions. Emory Nagar, a snake beastkin, coils his tail around Lunara, his gaze deep and affectionate. "Luna, you can forget about dissolving my mate contract as long as I live and breathe." Galen Tideborn, a gorgeous merman, wraps his arms around Lunara's waist, his voice extremely enticing. "I'll sing for you all the time. Just don't abandon me, okay?" Levi Janvier, a lionfolk, lowers his prideful head before he begins nuzzling Lunara on the cheek. "I will give my life to you as long as you stay by my side, Lunara." Kieran Crimsworth, known for his seductive charms of a fox, murmurs into Lunara's ear, "I'll make you pay back double for what you did to me in the past, Lunara." The cold and aloof crane beastkin, Cyril Swift, looks down at Lunara coolly. "I don't care who you are or where you're from. You're the only mistress that I will ever have." Lunara is perplexed, to say the least. "Huh? I thought you all hate me because of forced mating! Why is it that you're unwilling to dissolve the mate contracts when it's time for us to do so?"

There is something in the rain. At the very beginning of the rainy season, same nightmare hunts Luisa every night. A dream that lies between reality and fantasy. Sa tuwing umuulan ay may bigat siyang nararamdaman na hindi maipaliwanag ng dalaga. Isang panaginip na gumugulo sa tahimik niyang isipan. Ngunit isang gabi, nagbago ang lahat ng iyon nang mag-krus ang kanilang landas ng isang binata. He is the mysterious guy who she often caught standing in front of her house at midnight every single time the rain pours. Noong una ang akala niya ay masamang loob. Ngunit lumipas ang mga gabi, sa maraming beses itong bumabalik doon at tila naghihintay. Curiosity kicks in. Isang gabi nang maabutan niya ulit ang lalaki sa tapat ng kanyang bahay, naglakas-loob nang lapitan ni Luisa ito. Nang gabing iyon ay nakilala niya si Levi. He is waiting for someone. Iyon ang dahilan kung bakit ito naroon at madalas maghintay. Lumipas ang mga araw at linggo, sa tuwing bumubuhos ang ulan, palagi pa rin niyang natatagpuan doon si Levi. Hanggang isang gabi ay pasukin ng masamang loob ang bahay ni Luisa, nanganib ang kanyang buhay, at ang unang nagligtas sa kanya ay walang iba kung hindi si Levi. Mulan ang gabing iyon, mula sa pagtayo nito sa labas ay tuluyan nang binuksan ni Luisa ang pinto ng kanyang tahanan sa binata. Luisa finally found a friend and comfort in Levi. Pakiramdam niya ay nagkaroon ng kulay ang buhay niyang puno ng kalungkutan at katanungan. Hanggang sa tuluyan nahulog ang puso ni Luisa kay Levi. Nagkaroon ng kabuluhan ang lahat nang masuklian ng binata ang kanyang damdamin. Sa gitna ng masaya at bagong pag-ibig, paano kung malaman ni Luisa isang umaga na ang lahat tungkol kay Levi ay hindi totoo?

Tahimik ang mansyon. Tahimik… maliban sa mahinang iyak ni Princess sa bisig ko—isang buwang gulang, walang alam, walang kasalanan. Pero siya ang unang nasaktan sa lahat ng ‘to. Siya ang naiipit sa pagitan ng dalawang taong hindi na alam kung paano magmahal nang sabay. Nakaluhod ako sa harap ni Elise. Mahigpit ang hawak ko sa laylayan ng bestida niya, parang batang takot na maiwan sa dilim. Nanginginig ang labi ko, pinipigilan ang mga luhang ayaw na sanang lumabas—pero hindi ko na kayang kontrolin. “Please, Elise…” garalgal kong pakiusap. “’Wag mo kaming iwan. Hindi ko alam kung paano palalakihin si Princess nang wala ka. Hindi ko alam kung paano mamuhay kung wala kayo…” Pero wala. Wala siyang emosyon. Wala siyang luha. Matigas ang titig niya, parang ako pa ang mali. Bitbit niya ang maleta niya—hindi lang punô ng damit, kundi punô ng lahat ng alaala namin. Lahat ng pangarap. Lahat ng ‘akala ko tayo.’ “Hindi ko ‘to pinlano, Levi,” mahina niyang sagot. “Pero kailangan kong piliin ang sarili ko. Pagod na akong umasa. Pagod na akong maging pangalawa sa trabaho mo, sa mundo mo. Hindi ko kayang maging ina habang ako mismo’y hindi buo.” Gumuho ako. Literal. Napayuko ako habang yakap ko si Princess, habang nararamdaman ko ang init ng iyak niya sa dibdib ko. Halik ako nang halik sa noo niya, para bang kaya kong takpan ng pagmamahal ang kawalan ng ina niya. “Anak mo ‘to, Elise. Anak natin…” pabulong kong daing. “Kung hindi mo na ako kayang mahalin… kahit siya na lang. Kahit siya. ‘Wag mong iwan ang anak mo…” Pero wala. Ni hindi siya lumapit. Ni hindi siya tumingin. Tumalikod siya, dala ang katahimikang mas malakas pa sa kahit anong sigaw ng pagtanggi. "Ayoko na" mahina niyang sabi at hinila ang maleta palabas ng mansion.