Lori Loud Novels & Stories

"Hello…" "Megs? Uy, okay ka lang? Parang ang lungkot ng boses mo," ani Lorrie. Kilala talaga siya ng kaibigan na kahit through phone lang ay alam nitong malungkot siya. "Wala... I'm fine," sagot niya, kahit halatang hindi.

Walang sumagot. Si Lori, na kanina ay tila kampante, biglang napayuko. Kilala niya si Lolo Marcelo. Takot siya rito simula pa noon. Hindi siya nangahas magsalita, kahit pa kumukulo ang loob niya. "Ang swerte talaga ng babaeng iyon," mariing bulong ng isip niya. Pati ang matanda, nagawa niyang papanig sa kanya.

Naiwang mag-isa si Lori, at dahan-dahan niyang inayos ang sarili. Ang lumabas sa kanyang mukha ay isang walang awa na ekspresyon at tono. “Kingston! Maghintay ka! Kapag naging Mrs. Ford ako balang araw, ako mismo ang papatay sa iyo!” Pagkatapos noon ay sumakay na si Lori sa kanyang sasakyan at umalis. Masaya siyang nagpatugtog ng musika sa loob ng sasakyan.

“Walang masamang mangyayari sa atin mamayang gabi, maliwanag? Hindi natin hahayaan na mapahamak ang isa’t isa. At hindi ka magpapaalam kay Kuya. Nagkakaintindihan ba tayo?” Hindi sumagot si Lori at mas gumuhit pa ang pag-aalala sa mukha. Evony softly caressed her cheek. “Are we clear, Lori? Do you understand me?” she repeated with more roughness in her voice, yet her tone was pleading. Lori could do nothing but nod. Hindi pa rin naman nawala ang pangamba sa sistema niya ngunit inaamin niyang nakaramdam siya ng kaunting init ng proteksyon mula sa sinabi ni Evony.

Ngayong buntis si Lori, ayaw niyang ma-stress lalo na’t nasa unang trimester pa lang siya. Hindi muna niya sasabihin kahit kanino hangga’t hindi niya nalalaman ang buong totoo. Baka nga totoo ang sinabi ni Ali, na hindi ‘yon ang iniisip niya. “Tsk tsk tsk, ayan kasi, ngayon mo lang narealize na ang gwapo ng mga sundalo no? Sorry ka na lang, married ka na. No more chance to get one,” natatawang sabi ni Lorelei.

Ang mga ungol ni Lori ay naging isang himig sa pandinig ni Weston, parang pinakamagandang musika na maririnig niya ngayong gabi. Dahil sa malamlam na ilaw sa silid, ang mukha ni Lori ay mukhang mas mapang-akit sa kanyang mga mata. “I’m not done loving you yet,” paos niyang bulong. “Handa ka na ba?” Pinili ni Lori na huwag sumagot gamit ang salita, ngunit tumango siya bilang senyales ng kahandaan.