Mario Party 2 Toad

I drive a Rolls-Royce to the venue where my high school reunion is held. When my former classmates ask me how much the Rolls-Royce costs, I tell them that it belongs to the company. They begin telling everyone behind my back that I work as a company driver, and that I'm not living a good life at the moment. Then again, the car does belong to the company. It's just that the company is mine.

My boyfriend and his godsister were caught by the vice squad at a scandalous party. When I went to the police station to bail him out, he was disheveled, his exposed skin marked with dried candle wax and whiplash scars. His godsister, Sonia, clung to him, sobbing into his arms. “The light in Sonia’s house was broken. It was too dark, so I went to accompany her,” he said. I couldn’t help but wonder, Did he accompany her all the way to the police station too? In the past, I would’ve demanded an explanation, but I was too tired now—too drained to argue. Without a word, I signed the papers. The vice squad officer looked at me and asked, “Are you Anthony Leeman’s family?” I shook my head. “No, I’m not familiar with him. Just a colleague.” Lowering my gaze, I typed out a message to my father: [I agree to get married. Give me three days, and I’ll marry him.]

เมื่อวิสุทธิ์ รักแรกที่ลืมยากของ ราม กลับมาใช้บริการร้านนวด GeorKing Massage อีกครั้ง ทำให้เขาได้พบกับ ไททันและพีเจ หมอนวดคนใหม่ที่ลีลาแข็งกล้าไม่แพ้ราม ที่การกลับมาครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งก่อน 100%

Alors qu’Evalina se découvre une nouvelle famille et que les mystères concernant sa naissance se brisent peu à peu, les événements prennent une tournure dramatique. Emportée de force au Cœur de Réturis, elle comprendra vite que dans la guerre qui l’oppose à l’ennemi, le risque de tout perdre est omniprésent. Face à la noirceur qui l’habite, nombreux sont ceux qui commencent à voir en elle un être pire que la Démone. Les Surnaturels la craignent, mais lorsque l’un d’eux est brusquement assassiné, c’est toute l’alliance avec les métamorphes qui menace de voler en éclat. Comment continuer à se battre quand on devient son propre adversaire ? Le véritable ennemi de Réturis s’est-il vraiment montré au grand jour ?

ซินน์ + หมอนาวิน ซินน์...ผู้หญิงเอาแต่ใจที่สุดในสามโลก ชอบแกล้งละเมอออกไปเที่ยวกลางคืน แต่โกหกไม่เนียนไปเรียนมาใหม่! พ่อแม่เริ่มไม่ไหว ต้องรีบหยุดก่อนที่จะเสียตัวเลยเถิดไปมากกว่านี้ ท่านจึงงัดไม้เด็ดหาสามีให้ลูกสาวทันที นั่นก็คือจัดคุณหมอฟันดีกรีลูกเจ้าของโรงพยาบาล ที่ทั้งดุและชอบฟัน เข้ามาฟัน เอ้ย! ดัดนิสัยยัยซินน์ตัวแสบ •_________• ไออุ่น + เวียร์ เวียร์...นักธุรกิจสุดหล่อ เจ้าของโรงแรม ห้าง โรงงานเหล้า เขาทั้งสุขุม ทั้งเย็นชาหาใครเปรียบไม่ได้ แต่ไออุ่นขอผ่าน! ขอหนีไปไกลๆ หล่อรวยเพอร์เฟ็คที่ไหน?! ผู้ชายอะไร๊... บงการไปถึงสีกางเกงในของเธอ •________• น้ำปั่น + ไทม์ สัตวแพทย์อย่างน้ำปั่น...กำลังจะทำหมันคน ฟังไม่ผิดหรอก! เพราะเธอทนกับพฤติกรรมนักธุรกิจหนุ่มเพลย์บอยอย่างไทม์ไม่ไหว เธอโดนเขาล่วงเกินทุกครั้งที่เผลอ โดยที่เขาบอกว่าตัวเองมีสิทธิ์! แถมยังบอกว่าพ่อแม่เราอยากให้ได้กัน ยังไงก็ต้องได้ ตายๆนั่นปากเหรอไอ้บ้า!? ไม่มีวันซะหรอก!

อุปสรรคไม่อาจขวางกั้นพันธนาการระหว่างเขาและเธอ ด้วยจิตวิญญาณผูกกันอันเหนียวแน่น รัก ซื่อสัตย์ เชื่อใจ และศรัทธาในกันและกันทำให้พวกเขาต่อสู้สุดชีวิตเพื่อจะได้กลับมาครองคู่ และเพื่อทดแทนช่วงเวลาที่หายไป

Prologue: Moi: Mais papa enfin! Lui: N'insistes pas ma décision est prise. Moi: Tu n'as même pas essayer de m'écouter! Elle: Quand l'homme parle, la femme écoute et se tait. Moi: Maman!... 0_0... Je n'arrive pas à croire qu'elle soutienne la décision de papa. Qu'est-ce que je dis?... Elle a toujours été de son côté de toute fâçon. Mais j'espérais pour une fois qu'elle prenne ma défense vu les enjeux. Moi: comment vous pouvez prendre de telles décisions? Lui: Ce n'est pas à toi de décider ma fille mais à moi. Et j'estime que tu as trop fait l'école. Dans nos traditions la femme ne doit même pas y mettre les pieds mais toi tu y es allée alors maintenant c'est fini. Moi:...mais... Quoi? À cause de ces stupides traditions encore?...je ne sais même plus quoi dire, quoi faire pour les convaincre de me laisser continuer.

For as long as I can remember, my family and I have been living in an underground basement that's completely shut off from the outside world. My parents have told me that the zombie apocalypse is terrorizing the outside world. The air is completely plagued with the zombie virus, and we'll die if we ever leave the basement. In order to save the supplies—which are already dwindling, to begin with—I've starved myself to the point I'm all skin and bones despite being only 18 years old. When I realize that there's only one last can of food left, I leave behind a suicide note. "Mom, Dad, now there's one less mouth to feed. You'll last a few more days." After that, I slit my wrist right away. Once I'm dead, my soul phases through the thick and heavy metal door. Bright sunlight illuminates the entire world. It's a beautiful, peaceful world filled with greenery. I can even hear birds chirping in the distance. Mom, Dad, and a bunch of people are throwing a barbecue party on the lawn. The mouth-watering smell of food being grilled permeates the air. So, it turns out that the zombie apocalypse is just a lie that's designated to trap me inside the fortress. I'm the only one who has died in this sunny, peaceful world.

'ไม่อยากเป็นแล้วเพื่อน ขอเลื่อนสถานะได้ไหม?' เมื่อเพื่อนสนิทตั้งแต่วัยเด็กเริ่มคิดไม่ซื่อ ได้แต่เก็บงำความรู้สึกเอาไว้ในก้นบึ้งของหัวใจ เพื่อรักษาสถานะความเป็นเพื่อนให้คงเดิม ทั้งที่รู้อยู่ในอกว่าเขาเริ่มคิดกับเธอมากกว่าคำว่า เพื่อน

Ils s’aiment comme on se noie : sans retenue, sans air, sachant que chaque vague les rapproche du fond. Leurs jours sont des nuits blanches, leurs caresses des batailles, leurs silences des aveux trop lourds. Puis un matin, sans un mot, elle part. Non par lassitude, mais par lucidité. Certains incendies sont trop beaux pour devenir des cendres. Elle emporte l’incendie entier dans sa poitrine. Une cicatrice à vif qui, désormais, éclaire toutes ses nuits. L’amour passe. L’intensité, elle, demeure.