Perawat の小説・ストーリー

Kaya nung masanay na ako, hindi na ako natatakot humawak ng kahit ano o gumawa ng mga dapat gawin dito sa ospital. LUMIPAS ang ilang oras, tuloy-tuloy lang ang gawain namin sa ward. Nag-assist ako sa IV medication administration, nag-check ng input and output chart ng mga pasyente, at tumulong sa bed bath ng isa sa mga lola na naka-confine. Hindi ko namalayan, alas-dos na pala ng hapon.

Inirapan naman s'ya ng huli dahil sa pagtawag n'ya ditong labandera. "Excuse me lang ha, nurse ako at hindi labandera. Your talking to a wrong person," maarteng sagot nito sa kan'ya. "Magtrabaho ka na nga d'yan. Ang dami mo talagang kuda sa buhay. Dinaig mo pa si Vice ganda kung maka kuda." "Ay bongga, sana all may pa Zion Perez din ako," kinikilig na sagot nito. "Ambisyosa!" mahinang sabi n'ya sabay hablot ng chart na hawak nito at nagsimula nang mag encode ng mga data ng mga pasyente.

Itinawag pa nila 'yon sa Uncle niya at walang pagdadalawang-isip na pumayag naman ito. Bago sila pinapasok roon ay kinailangan muna nilang magsuot ng protective gear upang hindi mahawaan ang pasyente. Nang handa na ang dalawa ay binuksan na ng nurse ang pinto at nagsimula nang humakbang si Vesper palapit sa lalaking nakaratay roon.

Napakunot ang noo ko. Hindi ko nagustuhan ang aking nakita. Hindi naman iyon trabaho ng isang nurse. May housekeeping staff ang ospital para sa ganoong klaseng gawain. Ang nurse ay naroon para alagaan ang pasyente, magbigay ng gamot, mag-monitor ng vital signs, at tumulong sa medical management—hindi para maglinis ng kalat na bunga ng tantrum ng isang pasyente.

"It's safer than the city full of savage animals covered in lambs' coats. " Ang lalim talaga ng galit nito sa buong sangkatauhan noh? Hindi pa pwedeng i-mention nalang niya kung sino sila at huwag lahatin? So ano ako? Nurse niya pero binabalak siya kainin ganun?' Pero dahil isa nga siyang kawawang pasyente, sumang-ayon nalang ako sa sinabi niya. Baka mamaya eh- Napalayo ako sa kanya ng bigla nalang siyang nagdabog. Tapos nakayuko pa ulo niya.

Nasa Janiuay sila ngayon, kung saan ang kanyang hometown. Pinatawag kasi sila ng mama at papa niya dahil pitong buwan na raw ang tiyan niya dapat raw siyang mag patingin na siya sa partera. Ang Partera o midwife ay mga trained nurse na tumutulong icheck ang kondisyon ng buntis.

Mabigat ang pakiramdam ko. “Hi Ma’am, I am Mikaela po, ER Nurse po, kailangan ko lang po kayo lagyan ng swero para ma hydrate po kayo at makatulong sa pagpapababa ng lagnat nyo. Nag order din po si Doc ng pampatulog para makapagpahinga daw po kayo ngayon.” Magalang na sabi nito sa akin. “Salamat!” Sagot ko sa magandang babae na mas bata sa akin siguro ng kaunti.

Namumukhaan ko siya pero hindi ako sigurado. “Wow, ang daming nurse aspirants!” nakangiting sambit nito. “By the way, I'm Klinton Perez, Doc. Perez na lang. Galingan niyo, ah? Ibigay niyo ang best niyo para sa mga pasyente natin sa hospital na ‘to.” “Yes po, Doc!” sambit naming lahat at ang ibang babae naman ay tila kinikilig at nagbubulungan pa.

dagdag paliwanag pa nito. “May magagawa pa ba ang sorry mo? Caregiver ka, hindi bodyguard. Hindi lang pagbabantay ang trabaho. It’s your job to monitor the patient's condition at e-report sa nurses at doctor ang kalagayan niya,” pabulong na talak ng asawa ko na puro naman paghikbi ang sagot ng caregiver. “Tama na ang iyak, mas lalo lang umiinit ang ulo ko sa’yo,” gigil na sabi pa nito.