Slow Burn Meaning In Love の小説・ストーリー

Nagpatuloy siya sa ginagawa niya hanggang sa naramdaman kong paunti-unting tumataas ang temperature sa katawan ko dahil sa epekto niya. I can't resist his kisses and touch. The way my body responded to his touch and kisses is a kind of feeling I couldn't understand. All I know is that there's a flame igniting between us, pushing us to do this, and this flame makes the pleasure arise within me like a electricity coursing through my body. He muttered under his breath. "No one words can explain how much I love you and how you give the world to me." He expressed his love to me and my heart melted like an ice cream under the sun.

Ang bouquet ay hindi lamang simpleng apology; ito ay simbolo ng possession, love, at protection, kahit na si Elena ay hindi pa handa. Habang nagtatapos ang araw, si Elena ay nakaupo sa kanyang desk, tinitingnan ang bulaklak. May galit pa rin siya, oo, ngunit may kakaibang init sa puso niya. Ang mga pangyayaring ito ay nagbukas ng pinto para sa isang bagong dimension sa kanilang relasyon—isang dark, intense, at hindi maipaliwanag na love dynamic.

Ang mga kamay nitong nasa kaniyang likod at dahan-dahang dumausdos pababa sa kaniyang balakang—at tila ang mga iyon ay nag-iiwan ng kung anong init sa kaniyang balat, dahilan upang sumiklab ang damdaming matagal nang natulog sa kaloob-looban niya. It was the heat within her body. And she missed feeling this heat. She missed how her body would spark and burn with his touch. Unti-unti niyang nakita ang pag-iiba ng anyo ng asawa, kasunod ng pag-iiba ng atmospera sa paligid. And then… her husband’s eyes darkened. In passion. “Let’s make up for the lost times, then,” he whispered. “Let’s make love here.” ON TO THE NEXT CHAPTER >>>>>>>>>>>>>

Tanong ko nang medyo naiinip na ako. Tumawa naman ito. "Chill, baby, chill" "I can sense that what I've doing have sparked a fire within you, my passionate love. Let that ahhh escape from your lips as we indulge in the intensity of our desires." Malanding bulong nito saka walang pasabing ibinaon ang alaga niya sa loob ko. "Ahhhh" sigaw ko. Ramdam ko ang hapdi at sakit ng ginawa niya. Gusto kong umiyak at maluha pero hindi ko iyon gagawin. Ayokong mabitin.

Kaya tatanggapin ko ng maluwag sa dibdib ko, na hindi na ako kayang ipaglaban ng babaeng mahal ko. “Condolence.” Tipid na wika sa akin ni Blaze, Hindi ko alam kung awa o pagmamahal ang nakikita ko sa kanyang mga mata habang nakatingin sa akin. Pagmamahal? Nagpapatawa na lang ako sa aking sarili. Alam ko namang wala ng natitirang pagmamahal sa puso ni Blaze para sa akin dahil tuluyan na niya akong binura sa puso niya. Tuluyan na niyang inilibing sa limot ang aming sinumpaan sa isa’t-isa.

Ang condo na dati'y tahimik at wala pang kulay ay ngayon ay puno ng pagmamahal at init, na nagiging simbolo ng aming pagsasama. Nang magtagal, nagpasya kaming manatili sa tahimik na pagyakap. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa bintana ay bumabalot sa amin, ngunit ang init ng aming pagmamahalan ay nagbigay ng komportable at mainit na pakiramdam. Naramdaman kong ang bawat sandali na magkasama kami ay isang biyaya, isang pagkakataon na magpahinga sa piling ng taong mahal ko.

“Ano ’to? Akala ko ba slow and steady lang tayo?” “Slow and steady pa rin,” biro ni Ash habang hinihila ang upuan para sa kanya. “Pero ibig sabihin noon, hindi na natin kailangang maging boring.” Habang nag-uusap sila sa ilalim ng mga bituin, unti-unting bumabalik ang dating saya sa kanilang mga mata. Napuno ng tawanan at kwentuhan ang gabi. Para bang ang bigat na dumaan sa kanilang relasyon ay nagiging mas magaan sa bawat minutong magkasama sila.

Ang kanilang mga pag-uusap ay puno ng mga plano para sa hinaharap, habang ang mga alon ay patuloy na bumabagsak sa kanilang paligid, tila sumasalamin sa kanilang pagmamahal at pagnanais na magkasama sa bawat sandali. Ang bawat araw na magkasama sila ay tila isang regalo, at ang kanilang pagmamahalan ay patuloy na lumalago at umuunlad. Ang bawat hakbang, halik, at pag-ibig nila ay nagpapalakas sa kanilang relasyon, at tila walang hanggan ang kanilang pag-asa para sa mas maganda at mas masayang hinaharap.

"At nagtatanong ka kung kailan ka pa namin niloloko, Sherra? Two years na kaming may relasyon at kasal na lamang ang kulang sa aming dalawa. Kasalanan mo kung bakit ka nagawa naming lokohin. Kasalanan mo dahil istupida ka!" "Tama ka, Amy. I'm stupid dahil nakipagkaibigan ako sa mga taong manloloko at maiitim ang budhi. Pero wala na sa akin ang lahat. Kung mahal ninyo ang isa't isa ay magsama kayo at magpakasaya. The hell I care!" galit na sagot ko sa kanya. Galit ako hindi dahil sa natuklasan ko ang tunay niyang ugali kundi dahil sa mga sinabi niya sa akin. "Oh really? But I'm sure na buong magdamag kang nag-iiyak kagabi dahil sa natuklasan mo," nakangising panunuya sa akin ni Amy.

“Besides, hindi ba at sinabi mong hindi ka lalaban ng patas sa mga karibal mo kay Steel? Bakit mo sasabihin iyon kung crush lang mayroon ka sa kaniya?” “Alam ni’yo, kayong dalawang magsing-irog, masyadon niyang sine-seryoso itong feelings ko. Eh, sigurado namang sa susunod na mga araw ay mawawala rin ito.” She wasn’t sure about her own statement. Alam niyang mas malalim pa sa crush lang ang nararamdaman niya; she just realized that. Hindi na sumagot pa ang dalawa nang dumating si Divina. Nahuli ito dahil cleaners pa ng grupo nito.