Something Like This Chainsmokers Lyrics

The Barrett family and Prescott family agreed to ally with each other 20 years ago. The son of the Barrett family was to marry the first daughter of the Prescott family. But what happens when Mason refuses to marry the unknown girl his family chose for him? In an attempt to escape this alliance, he ends up marrying the second daughter of the Prescott family, Raven. This causes the first daughter, Blair to despise her little sister even more. Blair and her mother, Lenora, try desperately to make Mason divorce Raven, but will they succeed? What happens when a new problem arises as Mason's obsessed ex wants him back? Find out in this thrilling tale.

"พี่ไคท์ต้องการหาเพื่อนนอนเหรอคะ" "เราคิดว่าไง" "พี่ไคท์หาคนอื่นไม่ดีกว่าเหรอคะ ขิมไม่มีประสบการณ์ คงทำให้พี่ไคท์พอใจไม่ได้" "พี่ไม่ติด พี่สอนเราได้" "..." "ถึงเราไม่คิดจะเปิดใจให้ใคร แต่การมีคนคอยรับฟังปัญหา มีคนกินข้าว ดูหนัง หรือทำอะไรในสิ่งที่เราชอบด้วยกันก็ดีไม่ใช่?" "ค่ะ" เหมือนกับความรู้สึกแรกเริ่มตอนที่นทีเข้ามาทำความรู้จักกับเธอเลย ตอนนั้นเธอแค่ต้องการคนแก้เหงา ด้วยความที่เขาเป็นผู้ใหญ่กว่าจึงมีคุณสมบัตินั้น "แล้วพี่ไคท์จะได้อะไรจากการทำแบบนี้" "ได้เรา" "อ้อ" "หมายถึงได้อยู่กับเรา" "สองประโยคนั้นความหมายมันต่างกันมากนะ" เพลงขิมหัวเราะเมื่อเขาแก้ไขประโยค "ไม่ต้องแก้ตัวก็ได้ค่ะ"

"ถ้าพี่ต้องการแค่เพื่อนเที่ยวคงไม่นอนกับธาม ไม่พาไปเจอครอบครัว ไม่ต้องสนใจว่าพ่อแม่พี่จะคิดกับธามยังไง ไม่พามาที่ฮ่องกงด้วยกัน ไม่จำเป็นต้องให้ใครรู้ว่าธามมีตัวตนอยู่ในชีวิตพี่" ธามไทไม่จำเป็นต้องมีตัวตนเลยก็ได้ เพราะสถานะของเขามันก็แค่เด็กในปกครองของเธอ แต่เฮสเทียก็ให้สิทธิ์เขาเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเธอ รู้จักกับคนสำคัญในชีวิตซึ่งไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลยก็ตาม "ธามอาจจะคิดว่าพี่เห็นแก่ตัว แล้วใครบ้างที่มันไม่เห็นแก่ตัว ใครจะอยากเจ็บ ใครมันจะอยากทำร้ายหัวใจตัวเอง ถึงคนอื่นให้คำนิยามว่าพี่เป็นเจ้าแม่ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าพี่จะควบคุมทุกอย่างได้นะ" เฮสเทียเปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดให้เขารับรู้ เพราะเธอไม่อยากให้เขาเข้าใจอะไรผิด ๆ ว่าสิ่งที่เธอทำมันเป็นการให้ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ แก่เขา "ธามคิดว่าธามพยายามอยู่ฝ่ายเดียวเหรอ พี่เองก็กำลังพยายามอยู่เหมือนกันนะ"

โซ่ แส้ กุญแจมือ มุมหนึ่งก็น่ากลัว แต่อีกมุมหนึ่งก็ให้ความรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก "เห็นแล้วเป็นยังไง" ชายหนุ่มเดินมายืนซ้อนแผ่นหลังคนตัวเล็ก พลางโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างใบหูของเธอ "น่าสนุกใช่มั้ย" "ร่างบางรู้สึกมวนท้องกับสิ่งที่ได้เห็น และเสียงแหบพร่าที่ได้ยิน ก่อนที่อีกฝ่ายจะยกมือขึ้นมาปิดตาของเธอไว้ "หลับตาแล้วปล่อยใจฟัง"

DEVIL'S CURSE ต้องคำสาป 'เขา' ผู้นั้นเคลื่อนไหวอย่างดุดันอยู่เหนือร่างของเธอ ในความฝัน รสจูบ และการเสียดสี สร้างความสุขสมเสียจนไม่อยากให้มันจบลง เธอจมดิ่งสู่ห้วงจินตนาการมาอย่างยาวนาน กระทั่งเสียงทุ้มกระซิบข้างหู "มีความสุขให้พอ เพราะมันเป็นวันสุดท้ายของเจ้า" ดังนั้นความสุขในค่ำคืนนี้เธอจะขอรับไว้ทั้งหมดเอง

"ฉันจะแต่งค่ะ" "หือ?" ไวซ์ครางอย่างประหลาดใจ ผิดคาดที่คิดว่าพรีมจะปฏิเสธการแต่งงานกับเขา "แต่ฉันอยากตกลงอะไรกับคุณก่อน" พรีมรู้ว่าเงื่อนไขที่เธอคิดไว้มันอาจจะเห็นแก่ตัว เพราะไวซ์เองก็คงไม่ได้อยากแต่งงานกับเธอ แต่เธอขอเลือกความรู้สึกของตนเองก่อน "ว่ามาสิ" เธอกัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ และตัดสินใจว่าจะพูดมันออกไปให้จบๆ "ฉันอยากให้การแต่งงานเป็นแบบสัญญาแต่สัญญาของเรามีระยะเวลาแค่หนึ่งปี" "..." "คุณตกลงมั้ยคะ" พรีมสบตากับไวซ์อย่างคาดหวัง ขณะที่เขาตีสีหน้าเรียบเฉยจนมองไม่ออกว่าจะปฏิเสธหรือตอบรับข้อเสนอของเธอ ผ่านไปหลายวินาทีเขาถึงจะตอบว่า "ต้องนอนด้วยกัน" "คะ?" "ถ้าผมกับคุณแต่งงานกันแล้วแปลว่าคุณจะกลายเป็นเมียผม นอนด้วยกันก็คงไม่เป็นอะไรถูกมั้ย" "มันก็ใช่ค่ะ แต่..." ไวซ์เลือกพูดความต้องการของตนเองแทรกข้อแม้ที่พรีมกำลังจะหยิบยกมาโต้แย้งกับเขา "แต่ถ้าคุณไม่โอเค ผมก็ไม่แต่ง อย่างน้อยหนึ่งปีที่ผมเสียไปต้องได้อะไรกลับคืนมาบ้าง"

I used to be so happy with my husband, Ian Shaw, until his first love got too drunk one day and was taken away by five strange men for an entire night. To protect her reputation, he told everyone that I was the one who was kidnapped that night. Everyone criticized me, calling the baby in my belly a child of shame. I questioned Ian hysterically, but he said nonchalantly, "Ruby isn’t married yet. People will laugh at her if the news spreads." I looked icily at the man I had loved for six years, shock taking over as I realized he had probably never loved me back.

On New Year's Eve, my own brother slapped me three times. He stood there, full of himself, and spat at me in disgust. "This is my house. Who do you think you are, coming in here and telling me what to do? Get out. You're nothing but bad luck. If you dare stay, I'll hit you again." He seemed to have forgotten something. The house he was living in was the one I had bought for Mom. The jewelry his wife wore was all paid for by me. The money in his children's hands was the generous allowance I had just given them. My face still burning, I looked around at the others. My sister-in-law curled her lips into a mocking smile and let out an icy snort. The two children stared at me with open hostility. Mom, who had called me there tonight for my birthday, stood silently in the corner. Just like always, her eyes were red, yet she said nothing. At that moment, something in me snapped.

I'm undressed and bound to a testing table when my family comes to pick me up. A thick, sharp needle pierces into my neck. A drug is administered into my blood, and the pain almost makes me lose consciousness. Behind me, I can feel a man's cold hands stroking my skin amorously. Before me, several people are staring at me. They point at me and treat me like an educational instrument. I tremble in fear and curl up on the testing table in pain. Three years ago, my brother sent me to Mykorra's war zone to stand up for Yvette Sanders. Those were the three most insulting and torturous years of my life. They burned away my hope for kinship but not my desire for survival. As the hands roam lower on my body, I bite my lip so hard that I almost draw blood. As the hands start to go overboard, someone knocks on the door. "Wendy Sanders, your brother is here for you."

On the first day of every month, my mom will give me my allowance based on the number of times I had checked in with her last month. "You'll receive 20 dollars for greeting your parents once in the morning and once in the evening. But last month, you only hit ten days' worth of quota, so you can only receive 200 dollars. This also means your 300-dollar punctuality fee will be deducted as well. "After adding on 150 dollars for your basic necessities, you shall receive only 350 dollars for this month's allowance. Remember to write a reflection report on your lack of punctuality later. I'll only transfer you the money if your report is acceptable." I become so overwhelmed by anxiety that my voice starts trembling. "I was busy with my finals last month, Mom! I had to line up outside the library at 5:00 am every day just so I could secure myself a seat! That's why I couldn't call you in time!" In a choked-up tone, I plead to my mom, "I need 600 dollars for the train ticket all the way home during the holidays! 350 dollars really isn't enough for me! Mom, can you please—" But my mom cuts me off firmly, "The allowance system is something that I've specifically designed for you so that I can help you get rid of the bad habit of wanting to receive everything without putting in hard work! Why can't you just understand that I'm doing this for your own good?" After that, she ends the call mercilessly. Just as I'm filled with despair and helplessness, a blond appears before my eyes. He's willing to buy my train ticket for me, but in return, I need to leave with him.