Tas Kertas

"Anak saya baru berusia enam belas tahun, dan dia hamil! Saya minta pertanggungjawaban nak Diaz!"  Seorang lelaki berumur kisaran empat puluh tahun terduduk dengan wajah kusut dan tatapan penuh luka juga kecewa. Karena anak gadisnya yang selama ini dia jaga telah terenggut kesuciannya oleh kakak kelas di sekolahnya. "Anak saya menghamili putri, Anda?" Ibu dari Diaz tersenyum smrik dengan tatapan meremehkan. Dia tidak akan menyangkal, sebelumnya Diaz memang sudah mengakui kesalahannya yang menodai seorang gadis demi taruhan bersama teman-temannya. Ibu Diaz menatap gadis muda yang terduduk dengan kedua tangan gemetar, saling mengait dan bertumpu di paha. wajahnya kusut dengan mata sembab. Penampilannya begitu sederhana, memakai kaus pendek dengan bawahan rok selutut. Rambutnya sebahu yang tergerai semrawut, namun tidak mengurangi aura cantik dan manisnya.  "Baik, kami akan bertanggung jawab!" Ibu Diaz mengambil sebuah amplop dari dalam tas yang sudah dia siapkan.  "Amplop ini berisi uang dengan jumlah yang tidak sedikit. Saya memberikannya secara cuma-cuma, terserah kalian akan gunakan untuk biaya menggugurkan kandungan atau untuk melahirkan anak itu! Yang jelas, Diaz tidak akan menikahi anak Anda!" tegas Ibu Diaz. "A--apa?  Bagaimana mungkin Anda tega melakukan ini? Bagaimana pun benih yang anak saya kandung adalah cucu, Anda!"  "Hey, Orang Miskin! Kamu pikir saya tidak tahu? Kalian menuntut tanggung jawab agar anak saya menikahi dia demi keuntungan kan? Jangan mimpi bisa hidup enak karena menjebak orang kaya untuk menikahi anakmu! Sekarang pergi!" usir wanita itu dengan wajah garang dia bahkan menyuruh seorang satpam untuk menyeret si gadis dan bapaknya keluar rumah.  "Pergi!" titah satpam dengan mendorong mereka sampai terjatuh di pelataran rumah.  "Bapak? Ba--pak, kenapa, Pak?" Gadis itu menangis histeris ketika melihat bapaknya tiba-tiba sesak napas lalu tak sadarkan diri.  "Bapaaak!" 

Pour la centième fois, mon compagnon Alpha, Ryker, avait usé de son autorité sur moi, me menaçant de rejeter notre lien si je ne me sacrifiais pas pour ma sœur jumelle, Ivy. Je n'avais ni pleuré ni protesté. J'avais simplement signé les documents de rejet du lien de compagnon. J'avais cédé l'Alpha que j'avais aimé pendant dix ans à ma sœur. Quelques jours plus tard, Ivy avait provoqué un scandale lors du banquet de l'Alliance des meutes, humiliant la fille de l'Alpha de Silvermoon. Une fois encore, je m'étais avancée pour prendre sa place, supportant la douleur d'une marque d'argent défigurante. Plus tard, lorsqu'ils avaient exigé que je teste moi-même la sécurité du rituel de régénération de l'Esprit du Loup pour ma sœur, j'avais accepté avec un sourire. Mes parents, tous deux Bêtas, les yeux rougis, m'avaient dit que je devenais enfin la grande sœur que j'étais censée être. Même Ryker, qui s'était toujours montré si distant avec moi, s'était tenu devant la cave. Il avait doucement caressé ma joue — pour la première fois depuis si longtemps — et avait murmuré d'une voix tendre : « Harper, n'aie pas peur. Dès que l'épreuve sera terminée, je t'emmènerai voir les aurores au lac de la Déesse de la Lune. » Mais il ne savait pas que, quelle que soit l'issue de l'épreuve, il ne me reverrait jamais. Mon esprit-loup était déjà en train de s'éteindre. Plus rien ne pouvait me sauver. Cette fois, lorsque je fermerais les yeux, ce serait pour toujours.

Sejauh yang bisa kuingat, aku selalu mencintai Rizky Pratama, sahabat terbaik kakak laki-lakiku, satu-satunya bos mafia di Nusatama. Pada malam ulang tahunku yang ke-20, kakakku menjanjikan sebuah kejutan. Aku tidak menyangka kejutan itu adalah Rizky yang sudah mabuk berat dan sangat menggoda untuk disambut dengan ciuman. Satu malam yang ceroboh itu pun menghasilkan satu bayi laki-laki. Rizky akhirnya setuju untuk menikahiku setelah aku melahirkan. Namun pada hari kelahiran Leonardy Pratama, Rizky tidak berkata sepatah kata pun. Dia hanya mengemasi barang-barangnya dan menghilang ke Franzia selama hampir lima tahun. Kemudian dia kembali dengan Alya Tania, cinta pertamanya. Saat Alya melihat Leonardy dan aku, dia langsung dia berlari dan menghilang. Setelah itu, Rizky tak pernah meninggalkan aku. Seolah-olah ia berusaha menjadi pria yang aku butuhkan selama ini, bahwa kami akhirnya akan mendapatkan kesempatan berbahagia. Namun dongeng-dongeng hanyalah kebohongan yang dibungkus dengan kertas cantik. Di hari ulang tahun Leonardy yang ke-6, kami sedang dalam perjalanan menuju tempat makan malam. Tapi rem mobil kami malah tidak berfungsi. Mobil itu pun tergelincir menuju ke jalan raya, dan api mulai membakar mesin. Rizky keluar dari mobil. Dan kemudian dia mengunci pintu. “Kalau bukan karena kamu, Alya masih akan bersamaku. Sekarang, giliranmu yang menderita.” Barulah pada saat itu aku menyadari Rizky tidak pernah mencintaiku. Ketika aku membuka mata kembali, aku telah kembali ke hari ulang tahunku yang ke-20. Rizky masih berada di tempat tidurku, persis seperti di masa lalu. Kali ini, aku tak ragu. Aku langsung berlari. Dan sebelum pergi, aku melakukan hal yang seharusnya kulakukan sejak awal, telepon Alya.

Lima tahun aku menikah dengan Tritan Wirajaya, salah satu miliarder yang namanya tercatat di daftar sepuluh besar Forbes. Sementara aku? Aku hanyalah istri bayangan, seorang mahasiswi yang sebentar lagi akan lulus, nyaris tak pernah dikenal publik. Aku selalu menenangkan diriku sendiri. “Tak apa. Status Nyonya Wirajaya tak penting. Selama ada cintanya… biarlah identitasku tetap tersembunyi. Publik tahu atau tidak, itu bukan masalah.” Namun kenyataan menamparku ketika cinta pertamanya kembali dari luar negeri. Baru kusadari, pernikahan kami… hanyalah sekadar selembar kertas bernama akta nikah. Rasa yang kusebut cinta… mungkin sepenuhnya sepihak dariku. Akhirnya, kuletakkan sebuah surat cerai di hadapannya. Kusamarkan sebagai berkas kuliah yang butuh tanda tangannya. Tanpa curiga, dia menorehkan namanya, dan pada detik itu, pernikahan kami resmi berakhir. Sikap acuhnya saat menandatangani berkas itu, sama persis dengan caranya memperlakukanku selama lima tahun, dingin, tanpa hati. Tak ada cinta di antara kami. Maka aku memutuskan untuk mengejar kebebasanku sendiri. Namun ketika akta cerai itu mulai berlaku, yang kumiliki bukan hanya diriku sendiri… tapi juga janin kecil yang tengah kukandung. Hanya saja, entah kenapa… saat aku meninggalkannya sejauh mungkin, ke tempat yang tangannya tak bisa jangkau… barulah dia sadar. Baru dia mengerti apa yang hilang dari hidupnya, seorang wanita yang mencintainya sepenuh hati, dan juga ahli warisnya sendiri! Saat akhirnya kembali menemukanku, meminta untuk memulai dari awal… Aku sudah berubah. Aku sudah dewasa. Aku sudah mandiri. Aku memiliki karier dan hidupku sendiri. Aku bukan lagi wanita yang hanya hidup berputar di sekitar cinta semata. Dan kini, dia berlutut di hadapanku, memohon cintaku, memohon agar aku kembali…

Le jour de l'anniversaire de notre union, mes jambes se sont enroulées autour de mon Alpha, Adrian, alors que nous avons partagé un baiser profond. Mes doigts ont effleuré la poche cachée de ma robe de soie, ma main s'étant resserrée autour du test de grossesse que j'y avais dissimulé. J'ai senti le léger battement d'une nouvelle vie en moi, ayant prévu de lui offrir cette surprise comme la conclusion parfaite de notre soirée. À ce moment-là, le Bêta d'Adrian, Ethan, a parlé d'un ton bas et taquin, utilisant l'Ancienne Langue. « Alpha, cette petite belle-sœur à toi… la louve récemment maturée, Zoé. Quel goût avait-elle ? » Le rire bas et suggestif d'Adrian a atteint mes oreilles, discret mais terriblement clair. Il a répondu dans la même langue ancienne. « Tu connais un piment fraîchement mûr ? Épicé, avec un vrai coup de fouet. » Sa paume caressait encore ma taille, mais son regard s'est détourné ailleurs. « Garde-le juste pour toi. Si ma Luna découvre, tout est fini. » Les autres Bêtas ont laissé échapper des rires complices, levant leurs verres dans une promesse silencieuse de garder ce secret. Mais un frisson m'a parcourue, et ma louve intérieure s'est figée, comme si elle était morte. Adrian ne savait pas que j'avais étudié l'Ancienne Langue pour mes recherches sur le traumatisme des loups-garous. J'avais compris chaque mot. J'ai retenu mes larmes, m'étant forcée à paraître impassible, maintenant la contenance attendue d'une Luna. Au lieu de l'affronter, j'ai envoyé un message magiquement protégé au doyen Slone de l'Association des Guérisseurs de Loups-Garous, acceptant l'invitation qu'elle m'avait adressée. Trois jours plus tard, j'ai rejoint un programme sécurisé de réhabilitation pour loups-garous en tant que nouvelle Guérisseuse en Chef et j'ai disparu à jamais du monde d'Adrian.