The Pianist の小説・ストーリー

Bumalik ang sigla ng buong bulwagan nang magsimula tumugtog ang isa sa pinakasikat na pianista. Matapos naman masiguro ni Wesley na maayos ang lagay ni Cassandra ay bumalik na rin sila sa bulwagan. Sumalubong sa kanila ang napakakinis na pagtugtog ng piano dahilan para huminto si Cassandra at ipikit ang kanyang mga mata.

Umupo ito kaagad sa upuan na nasa tapat ng piano at plinay ito. He's playing 'A Thousand Years'. Ano pa ba hindi niya kayang gawin? Sobrang smooth ang kanyang pagtama ng mga nota na tila ba isa siyang professional pianist. But, even if you're not, I guess if you're really into things that can make you happy, magagamay mo talaga ito. Patingin-tingin si Doc saakin habang nakangiting tinatama ang nota. He memorized the song, dahil kaya niyang i-play ito ng wala man lang notes. He's a genius.

Leora just smiled at her and continued eating. Bumaling ako sa lalaki na tumutugtog ng piano, hindi siya mukhang matanda at tila nasa edad lang ni Nero. Seryoso ang kaniyang mukha at hindi mababakasan ng mga emosyon dito ngunit sa bawat paggalaw ng knaiyang daliri upang pumindot sa mga blanko na tiles ay lumalabas ang mga emosyon na naka kubli dito.

Sa tuwing ako’y kaniyang nilalapitan, parang nakalutang siya sa langit. “Niah, would you mind telling me the current date?” Tiningnan niya ang aking mga mata. Batid ko ang nilalaman ng kaniyang isipan, sapagkat layunin niyang sa bibig ko mismo manggaling ang eksaktong petsa ng kalendaryo. “I’m feeling lost in time, has the calendar move forward yet in two-thousand twenty-five?” Napahalakhak siya sa kaniyang biro, samantala ako, kagaya ng sirang piyano, walang tunog na lumalabas. Can the broken piano be restored despite the pianist feeling under the weather and having lost the rhythm of her life? How long will it take me to play the piano, which is music to my

The sound of a piano. Naibaling ko ang ulo ko patungo sa living area, kung saan may isang lalaki na nakaupo sa isang grand piano, nakatalikod sa akin. Mabilis at malinis ang paggalaw ng kanyang mga daliri sa mga piyesa ng piano, habang tinutugtog ang Fantaisie-Impromptu ni Chopin at ang bawat nota ay nagbigay ng kilabot sa aking balat.

Isang enggrandeng Grand Piano. Huminto siya sa harap nito, tila natitigilan sa kinang ng itim na pintura nito na sumasalamin sa sikat ng araw. Hindi ito basta bastang instrumento, ito ay isang piraso ng kasaysayan. Alam ni Ayumi na ang regalong ito ni Hunter ay nagkakahalaga ng milyun milyon, hindi lamang dahil sa tatak nito, kundi dahil sa pinagmulan nito. Ito ang piano na minsan nang tinugtog ni Krizel Andal, ang itinuturing na alamat at pinakasikat na piyanista sa buong Pilipinas. Ang hawakan ang mga teklado na minsan nang hinaplos ng isang henyo ay parang isang panaginip.

tanong ulit ng pianista. Naging kaunti nang hindi natatakot si Eira sa pianista. Mukhang mabait ang pianista, kaya itinaas niya ang kanyang ulo at buong tapang na ipinaabot ang kanyang nararamdaman. "Eh, para bang may batis na dahan-dahang dumaloy. Sobrang…sobrang nakakarelax."