The Pianist Novels & Stories

At may nakahanda na rin ang mikropono. "Can I use your piano sir?" tanong niya sa nakaupo dun. "Naku señorita okay lang," sabi ng piyanista. "Salamat po." magalang na sabi niya. Siya na ang naka-upo sa piano. Hinawi niya ang mahaba niyang buhok na kinulot ang sa dulo nito para hindi matabunan ang kanyang mukha habang siya ay tutugtog.

dagdag ko at halos lahat sila ay nag taas ng kanilang mga kamay kaya lumawak ang aking pag ngiti. "Do you guys ever wonder kung sino ang nag imbento ng piano?" saad ko. "The piano was invented by Bartolomeo Cristofori. He was unsatisfied by the lack of control that musicians had over the volume level of the harpsichord. He is credited for switching out the plucking mechanism with a hammer to create the modern piano in around the year 1700." Nag lakad ako sa unahan. "The impact of the piano is that the piano's broad range of dynamics and its ability to convey a wide range of emotions allowed composers to explore new musical territories and create groundbreaking works," pag papatuloy ko.

Madumi na lahat h'wag lang ang kuko. Naalala ko tuloy ang pagtugtog nito ng piano. He is quite a talented man. Kahit hindi pa nito sabihin ang edad nito sigurado akong magkasing edad lang kami nito, early thirties parang ganun. I want to know more about him. Ano ang ginagawa nito sa buhay? At kung anu-ano pa pero umiiral ang pagkamahiyain ko't hindi ko alam paano simulan?

Medyo nakaawang ang pinto para sa parteng iyon ng bahay kaya't naisipan niyang sumilip lang sana. May nakita siyang malaking piano sa gitna. Nakangiting lumapit siya roon. Pinasadahan niya ng mga daliri ang piano. Wala itong kahit katiting na alikabok. Halatang nililinis ito lagi dahil kahit makaluma ang style ay mukhang bago pa rin ang dating no'n. Napakunot-noo siya nang may mahawakang parang naka-engrave sa itaas ng piano.

“Because of your broad shoulder and the fact that your back is so familiar to me.” Halatang nagulat ang mukha niya, mabuti na lang at nakatalikod siya sa babae. “Women…” Umingos siya. Labis na nasasabik si Paulina kaya hindi niya napigilan na ilagay ang dalawang dibddib. Napakagaling talaga nito. Hindi mo aakalain na ang isang katulad niya na simpleng namumuhay sa puder ng mga Lazaro ay may pambihirng talent, para itong pro. Ang tunog ng piano ay napakamalambing at tumatagos sa kaniyang puso. Natagpuan ni Paulina mula sa parehong anggulo tulad ng sa video. Siya talaga ang misteryosong prinsipe ng piano!

Ayaw niyang agawan ng atensyon ang mismong bituin ng gabi… gusto niyang maging presentable, propesyonal, at tunay na designer ang dating niya. Habang inaayos niya ang huling hibla ng buhok sa harap ng salamin, marahan ang paghinga niya. May kaba, may excitement, at higit sa lahat… may pag-asa. Hindi araw-araw na nagkakaroon siya ng pagkakataong makilala ang isang world-class pianist na hinahangaan ng buong mundo. Biglang bumukas ang pinto.

My eyes scanned the room until they landed on Ross, seated at the grand piano with an intense focus on the keys. He was completely absorbed in his playing, his fingers dancing effortlessly across the piano tiles. I hesitated at the entrance, not wanting to interrupt the beautiful moment. Ross, facing away from me, seemed oblivious to my presence. I stood there, captivated by the fluidity of his movements and the emotion he poured into each note. I had known Ross for his guitar skills, but witnessing him masterfully playing the piano added a new layer of appreciation. It was as if he had a secret world of musical talent that he effortlessly unveiled. The neat and clean precision with which he

Ramdam pa rin ni Sierra ang mga titig ng lalaki minu-minuto na siyang dahilan upang ma-distract siya hanggang sa pumailanlang ang tunog ng isang piano sa loob ng kanilang kinaroroonan. Si Maurice na nakasuot ng isang puting fishtail gown at mahinahong umupo sa harap ng piano ay sinimulang patugtugin ito. Tila nagmukha siyang isang diwata na palipad-lipad dito sa lupa. Nang dahil sa kanyang ipinamalas na galing, napuno ng palakpakan at papuri mula sa mga manonood.

Hindi na sana iyon papansinin ng binata, ngunit mukhang may iba at sariling plano naman ang katawan niya. Dahil sa kabila ng pagtanggi niya at sa kabila ng pagtataka niya na may halong inis ay namalayan niya na lang ang sarili niya na nakatayo na sa harapan ng piano habang dahan-dahang inaalis ang manipis na telang puti na nakatabing dito.

Masiglang sabi nito: “Miss Kristine, Western-style ngayon. Sabi ng installer, ang piano ay Louis III. Since foreign thing ito, mas swak sa Western meal.” Ngumiti si Kristine habang hinahaplos ang makintab na itim na katawan ng piano. Mahina siyang nagbulong: “It’s Louis II,” tinitiis ang ngiti at halong kilig sa alaala ni Harvey. Biglang lumingon ang housekeeper at may ngiti: