The Pianist の小説・ストーリー

Ang piano room. Dahan-dahang binuksan ni Sophia ang pinto. Sa gitna ng silid, sa ilalim ng malamig na liwanag ng buwan na tumatagos sa malaking bintana, ay nakatayo ang isang napakaganda at makintab na black grand piano. Hindi na nakapagpigil ang dalaga. Lumapit siya, umupo sa leather bench, at inilapat ang kanyang mga nanginginig na daliri sa mga tiklado.

“Sir, dumating na po si Mr. Altamirano. Nasa conference room na. Pero may problema po tayo." Napahinto si Scarlett at napatingin din sa sekretarya, at saka bumaling kay Darius. "What now?" inis na tanong ni Darius sa sekretarya. "Yung... pianist natin nagkasakit, baka makansela ang performance.” Darius’ expression hardened. Sa dinami-dami ng araw, ngayon pa talaga nagkaproblema. “The piano performance was meant as a courtesy for Klaus Altamirano. He expected it, and now you’re telling me it’s canceled?”

May parte rito na hindi ka makakakita ng ibang tao. "This is nice," I murmured as I touch the grand piano that I saw. Mag-isa lang ito rito sa isang gilid. Wala ring nakalagay na price tag. Mukhang bagong-bago pa at dinidisplay lang. Naupo ako sa upuan at pinagmasdan bawat tiles ng piano. Hindi ko alam pero pumindot na lang ako. Wala namang tao rito. Hindi ako mahihiya. Pinlay ko ang pinakaunang kantang natutunan kong tugtugin sa piano; moon river. Napapangiti ako habang nagpiplay. Ang saya kasi makinig ng music. Nakakarelax. Para bang kinukulayan nito ang mundo kapag pakiramdam natin, empty na tayo.

Inabot niya ang kamay niya at inilagay sa keyboard. Sa lahat ng kanyang mga kasanayan, ang piano ay hindi ang pinaka-namumukod-tangi. Inaabangan ng lahat ang pagtatanghal. Hindi nila alam kung ano ang magiging performance nito. Walang nakatitiyak sa alam ni Allen.

' Hindi niya pinansin ang tanong ng opisyal. Nagpatuloy ang opisyal, "Tulad ng nakikita ng lahat, mayroong isang piano dito. Alam nating lahat na si Mr. Jordan ay may napakahusay na mga kasanayan sa piano. Sa isang espesyal na araw, anyayahan ba natin siyang tumugtog ng isang kanta para kay Ms. Hailey?" “Okay!”

sabi ni Jane na ikinatango naman nito at bumalik na sa pwesto nya. Muling humarap si Jane sa mga kasamahan nya. "Ano bang gagawin ng susunod?" Tanong nya "Tutugtog din ng Piano. Request ni Mr.Zamir yun kaya ang pinakang magaling na Pianist ng school ang kinuha namin kaso nagkasakit ngayon. Yung ibang Pianist naman ay hindi umattend" Napahilot nalang si Jane sa ulo nya dahil sa narinig nito.

“It’s too early to conclude. Maaga pa, baka makahabol pa naman ang kaibigan mo.” “It’s Christian Marco’s concert. A Filipino-American singer and pianist. Have you heard of him?” Saglit na nag-isip si Aeverie, hindi ipinahalata na sa pagbanggit pa lamang ng pangalan ni Christian Marco ay nakilala na niya ito agad. “Hmm. Familiar.” She just said. Pero ang totoo, kilalang-kilala niya ang singer na tinutukoy nito. Mahilig siya sa musika at paborito niyang instrumento ang piano kaya paanong hindi niya makikilala si Christian Marco?

At nagkalat ang malalaking billboards niya sa buong Maynila. Napangiti ito. "I'm the guitarist of Golden Strings, and this motherfvcking asshole," he pointed at Ice, "is our drummer. Yuge Zamora who you probably met earlier, is the bassist and your boss is our pianist." Napaawang ang labi ko, so they really are a band? Napatingin ako sa katabi ko, and he's a pianist? Wala sa sarili akong napatingin sa mahahabang mga daliri nito. He can play the piano. I think it suits him.

Sabi nya sabay balik ang atensyon sa piano. Umiling ako. " hindi. Bago to. Tignan mo." Binuksan ko yung application saka pumili ng kanta. Yung kantang tinutugtuog nya kanina ang pinili ko saka binigay sa kanya. Nakatingin saking kinuha nya yung phone. Nagpapatango ito ng magsimula na syang maglaro. Piano tiles 2 kasi ang pinalalaro ko sa kanya. Magandang pang-alis stress para saming mga musician.

Sa pagpanhik ko ng malaking double door ay bumungad agad ang malaking piano na kagaya ng nasa mansyon nila sa Santander. He must be the pianist. Doon ko naalala si Faith at ang malaking bass guitar na nasa likod niya noon. They must have a strong connection to their music, which is a good combination. Isang pianist at double bassist, napakagandang tingnan. Hindi ko alam kung bakit naiinis ako ngunit hindi ko pinansin ang nararamdaman ko. Pagod lang siguro ako.