Tired Of People Quotes の小説・ストーリー

"Being tired doesn't stop deadlines, Sofia. The business world doesn't sleep just because I'm exhausted." Napakamot ako sa ulo ko. "Grabe. Ang lungkot naman po ng motto n'yo sa buhay. Parang walang puwang ang pahinga." "It's reality," Maikli niyang sagot. "Well, ang reality po, kapag hindi natulog ang tao, humihina ang immune system," hirit ko pa habang dahan-dahang umaatras patungo sa p***o. "Ubusin n'yo po ’yan, Sir. Para naman hindi masayang ang pagtimpla ko. Good night, po."

Pero sa gabing iyon, nang magsalita siya at ilahad ang kanyang mungkahi, wala akong nagawa kundi tumango at pumayag. Siguro dahil sa sobrang pagod. I’m tired—pagod na pagod na akong maging laging matatag, laging handang lumaban, at laging may dalang mabigat na pangalan na inaasahan ng lahat na panatilihin kong mataas at walang bahid ng kahinaan. Masyado na akong nalulunod sa mga numero, kontrata, pagpupulong, at sa imahe ng pagiging matagumpay na negosyante. Minsan, naiisip ko lang: kailan naman ako magiging simpleng tao? Yung taong hindi kailangang laging mag-isip ng estratehiya, yung taong pwedeng magpadala lang sa nararamdaman nang walang takot na masira ang reputasyon.

Tama na muna. I'm tired to think and these whole 'thinking' is exhausting. :)

Tahimik akong nakinig habang patuloy siyang nagsasalita. "And sometimes," he added, "the people who feel the loneliest are the ones trying hardest to give light to others." That hit me harder than I expected. Parang may biglang tumama diretso sa dibdib ko. I looked away quickly. "Ang lalim mo naman tonight." "Sleep deprivation," he answered confidently. Napatawa ako nang mahina. Then after a few seconds, I asked quietly— "What if stars get tired too?" He looked at me.

Kahit pag-aaway ay hindi namin maagawa ng maayos dahil nasa publikong lugar kami, ano lang ang pwede naming gawin? Minsan nakakapagod, nahihirapan na akong pagsabay-sabay lahat intindihin ang mga bagay sa bahay, sa trabaho, at maging sa relasyon na meron kami. Para na akong mababaliw, gusto kong saktan ang sarili ko. “I’m tired, pwede ba akong humingi ng half-day off today?” Walang lakas na tanong ko. “B-But—”

"Naniniwala ka ba sa kasabihan na 'a person who refuses to change will end up in regret'? Kaya pinasya ko bago humiwalay sa mga kaklase ko ay dapat ko silang kaibiganan kaysa magsisi ako sa huli. Wala namang kakaiba kay JK para tratuhin ko siya ng espesyal. Pwede ko rin s'ya maging kaibigan di ba?" "Just a simple reminder be; ingatan mo ang puso mo ha. Huwag kang magpapadala sa nakikita mo sa panlabas. Tingnan mo muna ang puso niya. I don't want you to end up with a toxic person who will leave you skin and bones at the end of the day."

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

"If I didn't have work, where would I get my money from?" "But you're often here. So, who knows?" I inquired. "Who knows?" he laughed. "Atasha, I'm just the type of person who doesn't want to drown in work. Sometimes, we need time for ourselves to enjoy life, besides, being a workaholic is too stressful. We only live once, and life is too short. As long as you're still young, you should make the most of it."

“Should I just quit my job then? You know how hard it was for me to earn a living. Should I just waste all my efforts then?” Napatulala ako sa mga sinabi niya. Alam kong may punto siya. Alam kong tama siya, but just this once hindi niya ba kayang unahin ang nararamdaman ko? Hindi niya ba kayang piliing intindihin ako? “Paulit-ulit na lang ‘to, Clara. I'm too tired. Just tell me if you want me to quit then I will.”

At ngayon, muli niya itong naramdaman. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang ipaliwanag. Ngunit mas nangingibabaw ang takot niya kaysa tapang. Kaya mahinang lumabas ang kanyang boses: “You… you people aren’t machines. Everyone gets tired. I’m just doing what I can do.” Hindi niya alam kung bakit niya iyon sinabi. Ngunit iyon ang totoo. Mula pagkabata, natutunan niyang huwag umasa sa iba.