Trapezoid Coffee Table

On my eighteenth birthday, Alpha called me up in front of the whole pack and told me to choose—one of his sons as my mate. Whichever I chose? He'd be the next Alpha. I didn't flinch. I picked Cayce, his eldest. The room went dead silent. Everyone knew I used to be stupidly in love with Kain, the younger one. I'd confessed at every pack dance. Took a silver dagger for him once. Cayce? Coldest, meanest wolf we had. Total menace. No one got close. But they didn't know the truth. In my last life, I was bonded to Kain. On the day of our Bonding Ceremony, he slept with Lena, my cousin. My mom lost it. Shipped Lena off to Duskwolf Pack to get bonded to their Beta. Kain? He blamed me. Paraded in she-wolves with Lena's same ice-blue eyes. When he found out I was carrying his pup, he made sure I saw him with every one of them. It was torture. When labor hit, he locked me in the dungeon. Blocked everyone out. My pup got crushed. I died hating him. Maybe the Moon Goddess felt sorry for me—she gave me a second shot. I came back. This time? I let Kain keep Lena. Didn't think he would ever regret it.

Even though this longing keeps coming to say hello, I still hope to be able to let go of this longing. With you I know, that happy turns out to be as simple as this Aahhh... This warm spring restores me to memories of three years ago. It's been that long but it still sticks in my mind. A sweet girl with a brown hair and hazel eyes haunted my mind. I don't know what magic she did to me cause I can't stop thinking about her. Not to least how long I sat in the Moidef cafe, next to the table on it there were three empty cups that were then filled with coffee in this morning. If she is here, surely she will scold me. I smile considering that. I didn't want to be dissolved in the thoughts, I immediately saw the watch in my hand that had shown a figure of three. Ah... three hours in the spring. Triple hour. I and her. In the spring. Unseen my memory back at the backlash of the past. 15th of December, 2017 ' Let's increase the speed...!' She shouted.

The appointment of Susan Moore as the Broadcasting Channel's executive director has forced out the station's more valued news anchor, sparking heated discussions throughout Hayworth. Susan herself is standing before me right now. She wants to sell her jewelry. As the manager of a luxury boutique store, I'm here to inspect the goods. "These are pieces my partner commissioned for me. I have so many that I'm tired of them." One of them is a diamond-encrusted necklace, featuring a pigeon-blood ruby in the center, worth a few million. There are also several similar gifts on the table, with the crocodile skin bag the least eye-catching one. I smiled. "Your husband must really love you." I set about verifying the purchaser's ID and signature as part of a routine procedure. However, I freeze in place at the sight of the name. "I'm not his wife," she replied, bringing the coffee cup to her lips. "We're just each other's first loves. He said he missed out on 15 years of my life, so he gave me 15 gifts. Isn't that romantic?" It is romantic, indeed. However, it's my father's signature. For 30-plus years, I assumed that my father was a dull man who had never once surprised my mother.

After Celine Anderson let her newly-promoted assistant take credit for my billion-dollar project for the ninth time, I handed in my resignation letter. I also refused to show up in the same place as her. Whenever she was interviewed by talk shows as a public figure, I would switch off all the screens in the building. I also got the security guard to stop her from entering even if she brought me a cup of coffee in the middle of a tornado. To see me, she purposely rescheduled three virtual meetings with foreign companies. So, I immediately bought air tickets to leave the country. I blocked her everywhere and formatted the hard disk that contained all of our memories from the past decade. When I was twenty, I studied with her in the university library. When I was twenty-five, I ate the cheapest bread with her when she first started her company. When I was thirty, I finally knew how to let go of things that no longer serve me. On the ninth time I was accused of sleeping my way up, I came across a photo of her and her assistant kissing. Meanwhile, I was sitting at our dining table with food that had turned cold. It turned out that our decade-long relationship had been a joke. However, it was fine. It was not too late to come to my senses.

"I can't let you free" The mafia boss whispered harshly. Then he pulled back and I was freezed in my position. However I managed to recover from my paralyzed state and with enough courage I asked. "What do you want from me?" I asked, my voice low as I gulped. My hazel eyes was briefly locked with his ocean blue eyes. "Oh nothing!! but you saw us killing Ashar." Oh so that guy's name was Ashar.. "I didn't see anybody killing anyone." I lied curtly. "Oh really!" His eye brows lifted up. "then who is this?" He pointed towards the laptop which was placed on the coffee table. I took a step forward towards the table and knelt down to get a clear view. And....... Oh my me!!! I was sooo doomed.. My pathetic life.. I wanna cry so loud... Oh god!! Why?? Why me?? It was me in my black dress standing in front of garage and my face was clearly seen in the screen. Sweat trickled down my forehead as I gulped hard while seeing the laptop screen. It was hard to believe but it was me. I was damn screwed up. THE MAFIA'S CAPTURED SLAVE

หนี้ที่เธอไม่ได้ก่อ แต่เธอต้องชดใช้แทนด้วยร่างกายเพียงเพราะเขาเป็นคนยื่นมือมาช่วยชีวิตพ่อของเธอไว้จากกลุ่มมาเฟีย และนี่คือสิ่งที่พ่อบังเกิดเกล้าของเธอพูด "ผมขอมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตผมทดแทนหนี้ที่พ่อเลี้ยงจ่ายให้ ปลายฝนลูกสาวของผมครับ" นับตั้งแต่วันนั้นเธอจึงกลายเป็น "เมียเก็บ" "เมียขัดดอก" ของพ่อเลี้ยงเมฆาคนที่เริ่มต้นเป็นเจ้าหนี้แต่จบลงด้วยการเป็นหนี้หัวใจ

The air in the Parisian haute couture salon smelled like money and fear. I’d waited six months for my wedding dress. Now, it was draped over the shoulders of Sofia Ross—the trending influencer, and my mafia fiancé Vincent Cassio’s god-sister. The salon manager was sweating bullets, his eyes darting between me and the man lounging on the velvet sofa. Vincent Cassio stood up. He adjusted a fold of the diamond-encrusted train on Sofia with a casual flick of his wrist. “Her premiere next week needs a statement piece. She’s borrowing it. Pick something off the rack and stop making a scene.” His tone was flat, final. Under the crystal chandeliers, Sofia admired herself in the full-length mirror, a triumphant smile on her lips. I looked at my reflection in the same mirror, wearing jeans and a soaked trench coat. I looked like a lost tourist. Suddenly, the entire past year of planning felt like a sick joke. I didn’t yell. I just felt cold. Numb. I slipped the five-carat engagement ring off my finger. It hit the glass coffee table with a sharp, final click. “You’re right, Vincent. I don’t need this wedding dress. This wedding… I don’t need it either.”

"พอแล้วนาวิน เราจะไม่มีแรงอยู่แล้ว" "พี่ตัวหอมจัง ผมขอดมหน่อย" "นาวินนายจะหื่นตลอดเวลาไม่ได้นะ วันนี้หลายรอบแล้ว ยังไม่พออีกหรือ" "ผมยังไม่ได้พูดเลยว่าจะขอทำอีก แสดงว่าพี่อยากให้ผมทำอีกใช่ไหม" พระเอก - นาวิน หัวหน้าทีมวิศวกรออกแบบไฟแรงวัย 27 ปี รูปร่างสูง ขาว ตี๋ ใส่แว่น มีบุคลิกเป็นคนเงียบเงียบ หน้านิ่ง พูดน้อย ไม่ค่อยชอบแสดงความรู้สึก แต่ถ้าเป็นคนพิเศษของใจ เค้าจะกลายร่างเป็นเจ้าลูกหมาโกลเด้นตัวโตที่แสนจะขี้อ้อน เอาใจเก่ง และจ้องจะเลียปากเจ้านายอยู่เรื่อยไป นายเอก - ณัฐฏ์ ผู้ชายผู้จัดการฝ่ายขายมือหนึ่งของบริษัทวัย 29 ปี รูปร่างสูงโปร่ง คิ้วหน้า ตาโต ยิ้มมีเสน่ห์ พูดเก่ง อัธยาศัยดี เป็นที่รักของทุกคนที่ได้รู้จัก ได้พูดได้คุยด้วย และชีวิตที่แสนสนุกสนานของเขาต้องเปลี่ยนไป เมื่อเขาถูกโอนย้ายให้มาทำงานประกบคู่กับคุณวิศวกรหนุ่มหน้านิ่ง ที่ใครๆก็ว่าเขาคนนั้นโหด แต่เอ๊ะ..ทำไมไม่เหมือนกับสิ่งที่เขาเห็นเลย **พระเอก ที่คนอื่นเห็น = สุนัขพันธุ์บางแก้ว** **พระเอก ที่นายเอกเห็น = สุนัขพันธุ์โกลเด้น**

“ไข่มุก” หนุ่มน้อยหน้าตาน่ารัก คุยเก่ง ชีวิตมีแต่การเรียนกับชานมไข่มุกแก้วโปรดเท่านั้น ตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยมีความรักเลย แล้วอยู่มาวันหนึ่งโลกก็เล่นตลกผลัก “ผู้ชาย หล่อ เซอร์ ปากร้าย” เข้ามาชนเขาจนเกือบล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้นดีนะที่เขาคนนั้นคว้าไว้ทัน “นี่จะจ้องกันอีกนานไหม ปล่อยผมได้หรือยัง จ้องผมขนาดนี้อย่าบอกนะว่ากำลังหลงเสน่ห์ผม” นี่คือการเจอกันครั้งแรกของไข่มุกกับผู้ชายของเขา ไข่มุกหลงเสน่ห์เขาเข้าอย่างจังและตั้งปณิธานไว้ว่า “คนนี้แหล่ะคือผู้ชายของไข่มุก ผมจะจีบคุณแล้วนะ” ทั้งที่ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร ไม่กี่วันต่อมาก็มีเสียงฮือฮาในมหาวิทยาลัยว่ามีร้านชานมไข่มุกมาเปิดใหม่ ชานมอร่อย คนชงชาแซบ ทำให้ไข่มุกผู้รักการกินชานมต้องรีบไปพิสูจน์ พอไปถึงก็พบว่าพ่อค้าชานมสุดแซบนั้นก็คือคนที่เขาหมายปองไว้นั่นเอง ไข่มุกจึงเข้าไปเป็นลูกค้าประจำของร้านซึ่งการไปแต่ละครั้งก็จะพกความฮา ความโก๊ะ ความน่ารักไปฝากพ่อค้าและโพสต์จีบพ่อค้าลงโซเชียลทำให้มีแฟนคลับติดตามมากมาย ส่วนพระเอก(ต้นน้ำ) มีหรือจะยอมถูกจีบฝ่ายเดียว จีบมา จีบกลับไม่โกงนะครับ

การกลับมาพบกันอีกครั้งของเขาและเธอจะเกิดอะไรขึ้น เมื่อคนหนึ่งปักใจเชื่อไปแล้วว่า "ถูกทิ้ง" แต่อีกคนก็น้ำท่วมปากพูดความจริงอะไรไม่ได้ งานนี้จึงเดิมพันกันด้วยหัวใจ ... "ถ้าพี่ไม่รักผมแล้วก็คืนหัวใจผมมา"