Uncharted 4: Chapter 12

'พริก' มีเพื่อนชายรายล้อมถึง 4 คน แต่ใจกลับสั่นไหวกับคนคนเดียวตลอด 4 ปี ความสัมพันธ์ที่ไม่มีทางข้ามขั้น 'เพื่อน' แต่เพราะความชิดขยับเคลื่อนเข้าใกล้ ความรู้สึกที่ข้างในก็เริ่มจะคุมไม่อยู่หนักขึ้นทุกที

อย่าถามหาความอ่อนโยนจากผู้ชายพรรค์นี้ เพราะในโลกของพวกเขา กฎหมายเขียนด้วยกำลัง และหนี้สินชำระด้วยร่างกาย 4 เรื่องราวรักระห่ำ ของ 4 หนุ่มสายดิบ ผู้ชายที่ไม่มีรถม้าขาวให้ขี่ มีแต่รถสิบล้อ รอยน้ำมัน กลิ่นป่า และอิทธิพลมืด พวกเขาไม่รู้จักวิธีรักที่นุ่มนวล รู้จักแต่การครอบครองที่ถึงพริกถึงขิง เมื่อดอกไม้ดอกงามพลัดหลงเข้ามาในดงหนาม ทางเลือกมีเพียงสองทาง จะยอมถูกเกี่ยวจนเลือดซิบ หรือจะยอมจำนนเป็นเมียคนเถื่อนตลอดกาล! ซีรีส์ชุด "รักระห่ำคนเถื่อน" ประกอบด้วย 1. เถื่อนสวาทสิบล้อ: คุณหนูตกยากต้องกลายเป็นตุ๊กตาหน้ารถของเจ้าหนี้ตีนผีที่พร้อมจะขยี้เธอให้แหลกคารถบรรทุก 2. เถื่อนสวาทช่างเครื่อง: ในอู่ซ่อมรถที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นจาระบีถ่านไฟเก่าปะทุขึ้นอีกครั้ง เมื่อแฟนเก่าที่เคยทิ้งเขาไปต้องกลับมานอนใต้ร่างช่างเถื่อนเพื่อใช้หนี้ค่าซ่อม 3. เถื่อนสวาทนายหัว: ลูกสาวศัตรูถูกจับมาเป็นเชลยในกรงขังของนายหัวจอมโหด บทลงโทษของเธอไม่ใช่การกักขังแต่มันคือการปรนเปรอเขาจนสว่างคาตา 4. เถื่อนสวาทเจ้าพ่อมาเฟีย: เจ้าพ่อเงินกู้วัยดึกหมายตานักศึกษาสาววัยใส ดอกเบี้ยที่เขาต้องการไม่ใช่เงิน แต่เป็นความสาวที่ต้องจ่ายทบต้นทบดอกทุกคืน

หนิงเหอ ในวันหนึ่งที่เธอตื่นขึ้น เธอกลับพบว่าตนเองมาอยู่ในโลกที่แปลกประหลาดและไม่อยู่ในประวัติศาสตร์ยุคใดเลย แต่ที่น่าเศร้ามากกว่านั้นคือ ร่างเด็กสาวที่เธอเข้ามาอยู่นั้น เป็นเพียงเด็กสาวอายุ12ปีเท่านั้น แถมครอบครัวของนางก็ยังยากจนมากๆ แม้แต่ข้าวสวยสักชามยังไม่สามารถหากินได้ แต่เมื่อมาอยู่แล้ว เธอก็ต้องยืนหยัดกับความยากจนนี้ต่อไป จนกระทั่งเธอพบว่า โลกที่เธอกำลังอาศัยอยู่นี้ต่างให้ความสนใจกับงานศิลปะและดนตรีเป็นอย่างมาก เธอจึงคิดริเริ่มที่จะให้ฝีมือในการวาดภาพของตนเอง สามารถหาเงินและยกฐานะทางครอบครัวของตนเองขึ้นมาได้บ้าง

เศรษฐีไกรสรผู้ที่เป็นเจ้าของโรงเลื่อยเจ้าใหญ่ที่สุดในเมืองระยอง เขาเป็นผู้ชายที่หวงความโสดมากที่สุดและไม่เคยชายตาและผู้หญิงคนไหนที่จะเอามาเป็นเมียหรือแม่ของลูก นอกจากผู้หญิงชั่วคราวที่เอาไว้บำเรอความใคร่เขา แต่แล้วเหมือนโชคชะตาจะกลั่นแกล้งให้เขาเจอเด็กผู้หญิงที่มีแววตาเศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอนั่งอยู่ในโรงเลื่อยของเขาด้วยท่าทีที่เหม่อลอยเธอกลับถูกชะตาเด็กผู้หญิงมอมแมมคนนั้นจนถึงขั้นรับเลี้ยงเธอ ปาริชาติเด็กผู้หญิงอายุ 12 ปีที่พ่อแม่ด่วนจากไปก่อนวัยอันควรและเธอก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนเธอได้อาศัยอยู่กับป้าแม้นป้าใจดีในโรงเลื่อยแต่ป้าก็ไม่ได้มีเงินทองมากมายจึงทำให้เธอไม่ได้เรียนหนังสือออกมาช่วยป้าแม้นทำงานในโรงเรื่อยเล็กๆน้อยๆ ใครๆก็บอกว่าเศรษฐีเจ้าของโรงเลื่อยเป็นคนใจดีมากปาริชาติเพิ่งเคยเห็นเศรษฐีเจ้าของโรงเลื่อยเป็นครั้งแรกเธอแอบกลัวเขาอยู่เล็กน้อยแต่ไม่รู้เคราะห์ซ้ำหรือกำซัดที่อยู่ดีๆก็ถูกรับเลี้ยงโดยเศรษฐีเจ้าของโรงเลื่อยที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุและโหดที่สุด

“เมื่อเธอได้มาพบกับ “นับสิบ” อีกครั้งในรอบ 12 ปี คนที่เคยเป็นรักแรกและเเสนดีกับเธอเสมอแต่ไหงเขาถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ ทั้งรูปร่าง คำที่พ่นออกมา ผีห่าซาตานตนไหนเข้าสิงพี่กันเนี่ย พี่นับสิบของฉันถึงได้กลายเป็นอีกคนได้ถึงขนาดนี้!” “ฉันไม่อยากคุยกับคนไม่รู้จักพอค่ะ” “ฮะ อะไรของเธอ ใครไม่รู้จักพอฮะ?” “คนนิสัยไม่ดีแถวนี้ค่ะ ไม่รู้จักพอ ไม่เห็นหัวเมียหัวลูก ฉันไม่อยากคุยกับคนนิสัยแบบนั้นค่ะ” “เธอหมายถึงอะไร” “มีเมียแล้วก็ควรจะจูบแต่เมียตัวเองนะคะ ไม่ควรมาจูบกับคนอื่น” “เพ้อเจ้ออะไรของเธอ”

سارة فهد الزهري أحبّت مالك سعيد القيسي لمدة 12 عاما، لكنها أرسلت إلى السجن بيديه. في وسط الألم، رأت هي الرجل مع امرأة أخرى يتبادلان الحب والعاطفة... بعد خمس سنوات، عادت بكل قوة، لم تعد تلك المرأة التي أحبته بتواضع! كانت تفضح الفتاة المتظاهرة بالنقاء بيديها، وتدوس على الفتاة الوضيعة والرجل الخائن بأقدامها، وعندما كانت على وشك أن تعذب الرجل الخائن بشدة... الرجل الذي كان قاسيا ومتجمدا معها أصبح الآن لطيفا ورقيقا! حتى أمام أعين الجميع، قبل ظهر قدميها ووعد: "سارة العسل، لقد أحببت الشخص الخطأ في الماضي، ومن الآن فصاعدا، أريد أن أعيش بقية حياتي لأكفر عن ذنوبي." سارة فهد الزهري ضحكت ببرود ورفضت: لن أغفر لك، إلا إذا، مت.

ในวันที่ควรจะเป็นวันแต่งงานของฉัน เจ้าสาวกลับไม่ใช่ฉัน พิธีที่ฉันเฝ้ารอคอยมานานถึงห้าปีกลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี เมื่อวาเลนติน่า พี่สาวของฉัน เดินลงมาตามทางเดินหินอ่อนในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์แขนของเธอคล้องอยู่กับลูก้า ผู้ชายที่ควรจะยืนรอฉันอยู่ที่แท่นพิธี “พี่ขอโทษนะ เบียงก้า” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แกไม่ใช่เจ้าสาวอีกแล้ว” จากนั้นเธอก็ลูบหน้าท้องของตัวเอง ดวงตาเป็นประกายด้วยความรู้สึกของผู้ชนะ “พี่ท้องลูกของลูก้า โรมาโน่” คำพูดของเธอระเบิดก้องอยู่ในหัวของฉัน และโลกทั้งใบก็พลันเงียบงันลงทันที ราวกับกลัวว่าฉันจะไม่เชื่อ เธอจึงชูแผ่นผิวมันวาวอะไรบางอย่างขึ้นสู้แสงไฟ มันคือภาพอัลตราซาวด์สีขาวดำ บนนั้นระบุไว้ชัดเจนว่า อายุครรภ์ 12 สัปดาห์ ดวงตาของฉันร้อนผ่าว น้ำตาเอ่อคลอขณะที่ฉันหันไปหาลูก้า พยายามมองหาสิ่งใดก็ตามอย่างสิ้นหวัง ไม่ว่าจะเป็นการปฏิเสธ คำอธิบาย หรือแม้แต่ความรู้สึกผิด แต่เขากลับทำเพียงถอนหายใจด้วยความเหนื่อยหน่ายและยอมจำนนต่อสถานการณ์ “เบียงก้า ผมขอโทษ” เขาพูดอย่างจนปัญญา “วาเลนติน่าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว งานแต่งนี้... มันเป็นความปรารถนาสุดท้ายของเธอ” “ผมจะชดเชยให้คุณเอง” เขาเสริม “เราค่อยจัดงานแต่งใหม่ทีหลังก็ได้” พ่อของฉัน โมเรตติยืนอยู่ข้างหลังเขา พร้อมกับสีหน้าเรียบเฉยเย็นชาแบบเดียวกับที่เขาทำใส่ฉันมาตลอดชีวิต ฉันไม่เคยเห็นเขายิ้มให้ฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว “เบียงก้า” เขาพูดเสียงเฉียบขาด “พี่สาวของแกกำลังจะตาย ยอมให้เธอไปเถอะ” พี่ชายของฉันพยักหน้าโดยไม่พูดคำใดออกมาสักคำ ราวกับว่านั่นเป็นคำตอบที่หนักแน่นพอแล้ว ตลอดชีวิตที่ผ่านมา พวกเขาเลือกเธอมาเสมอ ไม่ว่าจะเป็นน้ำตา ความเอาแต่ใจ หรือความต้องการของเธอ ทุกอย่างสำคัญกว่าของฉันเสมอ วันนี้ก็ไม่ต่างกัน บางสิ่งบางอย่างภายในใจของฉันพังทลายลงเงียบๆ ก็ได้ ถ้าไม่มีใครในครอบครัวนี้แคร์ฉันเลย ฉันก็จะไปเอง

เตยหอมเป็นแค่ผู้อาศัย ไม่ต่างจากกาฝากของครอบครัว หน้าที่ก็คือต้องทนรองมือรองเท้าให้กับเจนจิราลูกสาวของผู้มีพระคุณ และเมื่อผู้มีพระคุณต้องการให้หล่อนปลอมตัวเป็นเจ้าสาวเพื่อมอบพรหมจรรย์ให้กับเจ้าบ่าวในค่ำคืนแต่งงานแทนลูกสาวผู้สำส่อนของพวกตน หล่อนก็ไม่อาจจะปฏิเสธได้ หลังจากค่ำคืนอัปยศนั้นผ่านพ้นไป หล่อนก็ถูกส่งตัวไปจนไกลแสนไกล 4ปีผ่านไป... หล่อนจำใจต้องเดินทางกลับมาเมืองไทย เพื่อร่วมงานศพของเจนจิราที่ฆ่าตัวตาย และหล่อนก็ได้พบกับเขาอีกครั้ง อเล็กซิส โอคอนเนอร์ เขาคือพ่อของลูกสาว... แต่เขาจะไม่มีวันรู้ความลับนี้หรอก แม้ว่าลูกสาวจะถอดแบบมาจากเขาราวกับแกะก็ตาม "เอ่อ... คุณมีธุระอะไรกับฉันเหรอคะ" เขายืนอยู่หลังบานประตูไม้ที่หล่อนเพิ่งเปิดออก "ฉันเอาต่างหูมาคืนเธอน่ะ" เขายื่นต่างหูข้างที่หล่อนพยายามหามาตลอดสี่ปี แต่ก็หาไม่เจอ "ขอบคุณค่ะ" "ไม่ทราบว่าคุณเจอมันที่ไหนเหรอคะ" "บนเตียง..." น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา แต่มันกลับทำให้สันหลังของหล่อนเย็นวาบ "ในคืนแต่งงานของฉันกับเจนจิรา เมื่อ 4ปีก่อน"

เมี่ยง มัสยา นักศึกษาคณะบริหารธุรกิจปีที่ 4 กลับพบเจอความโชคร้ายเมื่อโดนวางยาในงานปาร์ตี้ของ สายฟ้า หนุ่มหล่อคณะนิเทศศาสตร์ชั้นปีที่ 4 ที่มาติดพันเพื่อนรักของเธอ ค่ำคืนนั้นทำให้ชีวิตของเธอไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เมื่อมีเลือดเนื้อเชื้อไขของผู้ชายเลว ๆ คนนั้นติดท้องเธอมาด้วย เธอและเพื่อนตัดขาดการติดต่อกับผู้ชายคนนั้นและไม่ยอมเรียกร้องขอความรับผิดชอบใด ๆ ทั้งสิ้น เธออดทนแบกหน้าอุ้มท้องไม่มีพ่อไปนั่งเรียนจนสามารถจบการศึกษาพร้อมเพื่อนได้ในที่สุด ชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไปเริ่มปั่นป่วนอีกครั้งเมื่อเขาดันล่วงรู้ความลับนั้นเข้า เขาตามหาเธอจนเจอและเข้ามาวุ่นวายในฐานะพ่อของลูก ข้อตกลงที่มีร่วมกันคือทำทุกอย่างเพื่อลูกเท่านั้น จะไม่มีการยุ่งเกี่ยวกันในสถานะอื่นใดทั้งสิ้น แต่สุดท้าย ความใกล้ชิดก็ทำให้เธอและเขากลับมามีความสัมพันธ์กันอีกครั้ง และครั้งนี้ยิ่งก่อเกิดเป็นความผูกพันที่มากเกินกว่าจะตัดขาด และทุกคนจะทำเช่นไร เมื่อเขาเองก็มีผู้หญิงที่กำลังจะมาร่วมใช้นามสกุลของเขาอยู่แล้วทั้งคน

♡คำโปรย♡ ในวันที่เธอเดือดร้อน เขากลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือเธอทุกอย่าง และเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิต หากไม่มีเขาในวันนั้น เธอคงเป็นคนเร่ร่อนที่ไหนสักที่ แต่เธอกลับลืมไปว่า ของฟรีไม่มีในโลก...หากเธอต้องการที่จะเรียนต่อและรักษาบ้านหลังสุดท้ายที่เหลืออยู่ของเอาไว้เธอต้องอยู่ใต้อานัติของเขา จนกว่า...คนรักของเขานั้นจะกลับมา.. " เสือเป็นคนบอกเราเอง ว่าถ้าคนรักของเสือกลับมา... เสือจะปล่อยเราไป" " กูไม่ปล่อยใครทั้งนั้น" อือออออ!!!! ˖◛⁺˖◛⁺˖◛⁺˖◛⁺˖◛⁺˖◛⁺˖◛⁺ เสือ : บริหารปี 4 หล่อ นิ่ง เงียบ ดุดัน เอวา : บริหารปี 4 น่ารัก พูดน้อย นิ่ง เงียบ และยอมคน...