Novels by Eve Up

บทที่ 62 ของดีจากท่าเรือ ไม่น่าเชื่อว่าเหลาต้าเจวี๋ยจะเปิดมาได้หนึ่งเดือนแล้ว อาหารขึ้นชื่อที่ถูกสั่งมากที่สุดกลับเป็นหม้อไฟหมาล่าแทนที่จะเป็นอาหารจานหลักที่ทำมาจากไข่ไก่มันเลยเป็นเหตุใดเถ้าแก่หยางเร่งหาทางดึงความสนใจจากผู้คนให้มาใส่ใจอาหารจากชั้นหนึ่งมากยิ่งขึ้น ด้วยทุกวันนี้รายได้หลักกลับมาจากชั้นสองและชั้นสามเสียอย่างนั้นทั้งที่ราคาค่าจองโต๊ะแพงกว่ามาก “เถ้าแก่ขอรับโต๊ะรองรับการมากินหม้อไฟหมาล่าไม่เพียงพอ แต่ไม่มีผู้ใดกลับไปเลยขอรับ พวกเขาต้องการรอจนกว่าตนเองจะได้กิน”เสี่ยวเอ้อร์เดินเข้ามาเถ้าแก่หยางด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก เพราะลูกค้าบางคนก็อดทนรอไม่ได้เริ่มที่จะทำร้ายร่างกายของตน มันจึงทำให้ตนนั้นวิ่งห

บทที่ 61 เหลาต้าเจวี๋ย วันนี้แล้วสินะ กิจการใหม่ของหยางเทียนหรงกำลังจะเปิดในไม่ช้า หลังจากพบพานมรสุมน้ำท่วมเกือบหนึ่งปีกว่าจะได้ปรับปรุงมันจนกลายเป็นเหลาอาหารที่วาดหวังเอาไว้ในวันนี้ ฉะนั้นเถ้าแก่หยางจึงคาดหวังไม่น้อยว่ามันจะถูกยอมรับจากผู้คนที่กำลังยืนต่อแถวเพื่อที่จะเข้าลิ้มลองอาหารที่ตนเปิดให้กินโดยไม่เก็บเงิน เนื่องจากเป็นวันแรกของการเปิดกิจการในทุกชั้นจะถูกเปิดให้ขึ้นไปใช้บริการได้ทุกคน แต่ละชั้นจะมีเสี่ยวเอ้อร์คอยให้ความดูแลชั้นละหนึ่งคนด้วยยังไม่รู้ว่าเหลาอาหารแห่งนี้จะถูกปากหลายคนหรือไม่ เพราะหยางเทียนหรงมีวันนี้ได้เพราะไข่ไก่ ฉะนั้นเหลาอาหารดังกล่าวจึงมีเพียงแค่อาหารที่ใช้วัตถุดิบจากไข่ไก่จากร้านฟู่หรงเท่านั้น ด้วยเหตุ

บทที่ 60 โก่งราคา “ข้าขายสองตำลึงทองกับเหลาอาหารสามชั้นนี้ เถ้าแก่หยาง” เถ้าแก่จี้เอ่ยขึ้นหลังประกาศปิดกิจการเพื่อที่จะย้ายไปขายที่เมืองหลวง เพียงแต่ราคาที่เอ่ยออกมานั้นกินกำไรไปไม่น้อยสำหรับเหลาอาหารที่เก่าและยังผุพังหลายส่วน หยางเทียนหรงที่พาตนเองสำรวจนครบทุกชั้นและทุกห้องของเหลาอาหารสามชั้น โครงสร้างไม่ต่างจากร้านฟู่หรงมากนักเพียงแต่ทุกชั้นล้วนเป็นห้องอาหารมิใช่ห้องพัก หากมองจายภายนอกขายในราคาสองตำลึงทองนับว่าไม่เกินจริง แต่ทว่าภายในกลับไม่คุ้มค่ากับราคาที่ต้องจ่ายไปนัก ผนังร้านหลุดออกบางส่วน พื้นที่ชั้นสองและชั้นสามมีบางแห่งพื้นไม้หลุดออกจนเป็นหลุมหากเดินไม่ระวังคงตกลงไปในไม่ช้า นอกจากนี้โรงครั

บทที่ 59 หนึ่งวันกับการเลี้ยงน้อง ตั้งแต่น้องชายตัวน้อยออกมาจากครรภ์ของมารดา หยางเทียนหรงก็เฝ้าดูแลไม่ห่างจนเป็นที่ชินตาของทุกคนที่ผ่านเข้ามาเลือกซื้อไข่ไก่ที่ร้าน ด้วยเถ้าแก่หยางนำน้องชายออกมาเลี้ยงที่ด้านนอกด้วย ส่วนมารดาก็นอนพักผ่อนหลังจากที่เลี้ยงมาทั้งคืนด้วยเจ้าตัวกำลังอยู่ในวัยที่ต้องการนมเพื่อเติบโต “แง้ แง้” เสียงเด็กทารกแก้มกลมร้องไห้จ้าด้วยความหิวโหย แต่น้ำนมมารดาของมารดากลับไหลไม่ทันใจจนต้องป้อนนมวัวที่ได้มาจากโรงน้ำชาแทนสลับกับการกินนมมารดา “โอ๋ เสี่ยวอวี้ของพี่ชาย กินนมวัวนี่ก่อนนะ ท่านแม่นอนหลับอยู่เอาไว้ตอนบ่ายเจ้าค่อยกินมันนะน้องรักของข้า” สองมือประคอง

บทที่ 58 ยินดีต้อนรับ ‘หยางเทียนอวี้’ “คุณชายจะไปร้านที่เมืองหลวงอีกแล้วหรือขอรับ” โจวหลี่หรงเอ่ยขึ้นหลังเห็นว่าคุณชายใหญ่ของตนกำลังเตรียมไข่ไก่หลายตะกร้าขึ้นบนรถม้า แต่ตนไม่ได้กลับไปด้วยเลยกำลังเจรจาให้คุณชายเดินทางวันอื่นแทน “จะห่วงไปไยพวกข้าก็ไปด้วย เจ้าเองก็เฝ้าร้านให้ดีเถิดอย่าให้เกิดเรื่องเชียว” “คุณชายข้าน้อยอยากไปด้วย” อยู่กันมาหลายปี โจวหลี่หรงไม่เคยออกห่างจากคุณชายของตนเลยแม้แต่วันเดียว แล้ววันนี้คุณชายจะเดินทางไปกันแค่ห้าคนรวมสาวใช้ของนายหญิงสวี่ด้วย ตนก็เป็นห่วง “ข้าจะเอาของมาฝาก ลุงโจวอย่าร่ำไห้นะขอรับ” “คุณชาย”&nb

บทที่ 70 โชคดีของหยางเทียนหรง (จบ) คืนวันหวนผ่านจนบัดนี้เถ้าแก่หยางก่อตั้งกิจการค้าขายมาได้นับสิบปีและยังได้ผลตอบรับที่ดีทั้งสองกิจการจนทำให้สกุลหยางกลายเป็นตระกูลพ่อค้าร่ำรวยติดอันดับของเมืองท่าซือหลินนับว่าเป็นที่ริษยาของใครหลายคนที่เคยเห็นตั้งแต่อีกฝ่ายยังเป็นเพียงเด็กน้อยแสนยากจนจากหมู่บ้านซีเป่ยจนกลายเป็นเถ้าแก่หยางผู้มั่งคั่ง เถ้าแก่หยางวัยสิบเก้ากำลังจัดเตรียมส่งไข่ไก่สดไปยังจวนโหวทั้งสิ้นหนึ่งพันฟองก่อนเทศกาลลี่เซี่ยจะมาถึงในอีกสองวัน แต่เจ้าตัวมิได้ทำเพียงลำพังยังมีเถ้าแก่ตัวน้อยผู้เป็นเจ้าของร้านฟู่หรงในภายภาคหน้าก็มาช่วยงานด้วยเช่นกัน “ครบแล้วหรือยังเสี่ยวอวี้” พี่ชายตัวสูงเอ่ยถามเจ้าหัวผักกาดที่มีอายุหกปีแล้วด้วยความขบขันหลังเห็นเจ้าตัวน้อยเดินนับตะ