ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา

รัตติกาลดำมืดประดุจห้วงอเวจีส่วนที่ลึกที่สุด สายลมกระโชกแรงกรีดผ่านม่านราตรีเกิดเป็นเสียงหวีดหวิววังเวงน่ากลัว หากฟังให้ดีจะคล้ายเสียงร่ำไห้ของภูตผีดวงวิญญาณที่ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม ณ มุมหนึ่งของเมืองหลวงแคว้นอู๋ ภายในห้องขังอันมืดมิดและอับชื้น เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นสาบของเน่าเสียลอยคละคลุ้ง ปรากฏเงาร่างสตรีผอมแห้งในสภาพคนก็ไม่ใช่ ผีก็ไม่เชิง นางถูกมัดตรึงไว้กับเสาเหล็กท่ามกลางซากหนูและอาจมที่ตนเองปล่อยทิ้งเรี่ยราด มิอาจขยับเขยื้อนตัวไปที่ใดได้ เส้นผมดำขลับที่เคยนุ่มสลวยดุจแพรไหมกระเซอะกระเซิงจับตัวเป็นกลุ่มก้อน ทั้งมีร่องรอยขาดแหว่งเป็นแห่ง ๆ จากการถูกกระชากและตัด ดวงตาทั้งสองมีเลือดไหลย้อยเป็นทางยาวอาบสองแก้ม บ่งบอกถึงอาการของคนที่เพิ่งถูกควักนัยน์ตา ดวงหน้างดงามประดุจเทพธิดาลงมาเกิดบนโลกมนุษย์ บัดนี้มีรอยกรีดเฉือนเป็นแผลลึกทั่วใบหน้าจนดูไม่ออกว่าสตรีผู้นี้คือใคร ชุดนักโทษสกปรกบนร่างมีรอยไหม้และขาดวิ่นจากเหล็กร้อนซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องทรมานของคุกหลวง เผยให้เห็นเนื้อในไหม้เกรียมตัดกับผิวพรรณขาวผ่องในยามที่ยังเป็นคนปกติ คราบเลือดเกรอะกรังเต็มแผ่นหลัง ส่งก

“ข้าสบายดี รวมถึงมีสติรับรู้ว่าเจ้าคือจื่อหรานไม่ใช่ลี่ลี่” หลิวหมิงหย่วนผละศีรษะออกจากไหล่บอบบางของจื่อหราน ถ่ายทอดความรู้สึกผิดและคำขอโทษผ่านสายตา “จื่อหราน เราสองคนมาเริ่มต้นความสัมพันธ์กันใหม่ดีหรือไม่ จากนี้เจ้าไม่ใช่คนรับใช้ของข้า แต่เป็นพี่น้องที่จะคอยดูแลกันตลอดชีวิต” “คุณหนู” จื่อหรานตะลึงงัน หาเสียงตนเองไม่เจอชั่วขณะ เนื่องจากรอยยิ้มรวมถึงถ้อยคำอ่อนโยนของคนตรงหน้าคือสิ่งที่นางไม่เคยคาดหวังว่าจะได้รับ ด้วยเหตุนี้นางจึงรู้สึกอิจฉาลี่ลี่เป็นอย่างมาก ทั้งที่รู้เห็นธาตุแท้อีกฝ่าย สุดท้ายกลับพูดอะไรออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงมองดูคนชั่วได้ดี ส่วนคนดีอย่างนางตกต่ำลงเรื่อย ๆ ดวงตาดำขลับที่ในอดีตมีแต่ความโศกเศร้า หมองหม่น ขลาดกลัว บัดนี้มีหยาดน้ำใส ๆ เอ่อล้นไหลผ่านสองแก้ม ริมฝีปากซีดจางคลี่ยิ้ม “จื่อหรานยินดีดูแลปกป้องคุณหนูตลอดชีวิตเจ้าค่ะ” หลิวหมิงหย่วนเช็ดน้ำตาให้จื่อหราน นางเชื่อทุกถ้อยคำของสาวใช้ว่ามาจากใจจริงไร้การเสแสร้ง “ขอบใจที่ยอมให้อภัยข้า” ความมุ่งมั่นตั้งใจฉายชัดในดวงตา ชาตินี้นางจะเป็นหลิวหมิงหย่วนคนใหม่ ‘ร้ายกับคนที่ร้าย ดีกับคนท

“สารเลว! ถึงกับกล้าทำร้ายข้า” เสียงคำรามเดือดดาลมาพร้อมไอสังหารเข้มข้น ชายหน้าเหี้ยมเงื้อมือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขึ้น เป้าหมายคือใบหน้างดงามของหลิวหมิงหย่วน ทว่ายังไม่ทันถึงที่หมาย มือข้างนั้นพลันถูกจับยึด เสียงกระดูกแตกร้าวดังท่ามกลางความเงียบ พลังทำลายล้างขั้นรุนแรงทำชายหน้าเหี้ยมร้องโหยหวนราวสุนัขถูกทุบตี เป็นสารถีประจำจวนหลิวโหว บุรุษผู้มีหน้าตาธรรมดาไร้พิษภัย ตัวตนแท้จริงกลับเป็นทหารฝีมือดีที่ท่านโหวทิ้งไว้คุ้มครองคนในครอบครัว นอกจากชายหนุ่มผู้นี้ สารถีทุกคนของจวนหลิวโหวล้วนไม่ธรรมดา นี่คือความลับที่หลิวหมิงหย่วนค้นพบในชาติก่อน ด้วยเหตุนี้นางจึงยืนนิ่งไม่คิดหลบเลี่ยง มั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องออกมาปกป้องยามคับขันม่านน้ำแข็งแผ่ปกคลุมนัยน์ตาดำขลับ หลิวหมิงหย่วนปรายตามองมือบิดเบี้ยวผิดรูป กลิ่นคาวเลือดที่ลอยเข้ามาปะทะจมูกช่างหอมหวานราวบุปผาแรกแย้ม “ข้ายังกล้ามากกว่านี้อีก” กล่าวจบหันไปประสานสายตากับสารถี “จัดการ” สิ้นเสียงเย็นเยียบ ร่างชายหน้าเหี้ยมหมุนคว้างกลางอากาศก่อนตกกระแทกพื้นอย่างแรง ความจุกเจ็บพุ่งจู่โจม ส่งผลให้ใบหน้าดุดันแดงก่ำสลับม่วงคล้ำ ลมหายใจติ

“คุณหนู ท่านเพิ่งช่วยนางจากการถูกขายไปหออวี้เหยา เหตุใดยังส่งนางไปสถานที่โสมมเช่นนั้นอีกเล่า” จื่อหรานที่รับปากว่าจะฟังเงียบ ๆ แทรกขึ้น จึงได้รับสายตาคาดโทษจากผู้เป็นนาย “จื่อหรานสำนึกผิดแล้วเจ้าค่ะ” นัยน์ตาดำขลับไหลกลิ้งไปมาขณะขบคิดเรื่องหนึ่ง หลิวหมิงหย่วนหันมาให้ความสนใจถางเมิ่งหรูต่อ คิ้วเรียวเลิกสูงครั้นเห็นคนที่ควรตื่นตระหนกมีท่าทีสงบนิ่ง ริมฝีปากบางได้รูปคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม มิน่าอู๋ซั่วหยางถึงสนใจ “เหตุใดคุณหนูถึงให้เมิ่งหรูไปหออวี้เหยา” ถางเมิ่งหรูถามเสียงเรียบ ในเมื่อคนตรงหน้าช่วยนางให้รอดพ้นจากชะตานางโลม การผลักนางลงไปอีกครั้งย่อมต้องมีเหตุผล “หออวี้เหยาคือเส้นทางเริ่มต้นการแก้แค้นของเจ้า เชื่อหรือไม่อยู่ที่เจ้าตัดสินใจ” “เพื่อแก้แค้น เมิ่งหรูยินดีสละทุกอย่าง ไม่เว้นกระทั่งเกียรติศักดิ์ศรีที่สตรีควรรักษา” ถางเมิ่งหรูเอ่ยขึ้นหลังใคร่ครวญอยู่พักใหญ่ “เจ้าวางใจ สินค้าชั้นเลิศอย่างเจ้า แม่เล้าหออวี้เหยาไม่ปล่อยให้บุบสลายก่อนถึงเวลาอันสมควรหรอก ข้ารับรอง พรหมจรรย์ของเจ้าจะช่วยให้เจ้ามีชีวิตที่สุขสบายตลอดชาติ เป็นที่อิจฉาของส

น้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่อีกต่อไป หลิวหมิงหย่วนโผเข้ากอดจื่อหรานพร้อมร้องไห้ออกมาด้วยความสงสารระคนรู้สึกผิด “จื่อหราน ข้าขอโทษ เป็นข้าที่เลอะเลือนเอง ถึงไม่เห็นว่าผู้ใดคือหยก ผู้ใดคือกรวดทราย ต่อไปข้าจะไม่ทำตัวไร้เหตุผลเช่นนั้นอีก ไม่ว่าเรื่องใดต้องสอบถามเจ้าให้ชัดเจนก่อน ดีหรือไม่” จื่อหรานปลอบประโลมด้วยการลูบแผ่นหลังผู้เป็นนาย สองตาเผยความรู้สึกหนึ่งออกมาชัดเจน “ไม่ร้องนะเจ้าคะคุณหนู จื่อหรานไม่เป็นอะไร เวลานี้คุณหนูเข้าใจและเชื่อใจจื่อหราน เรื่องราวในอดีตเป็นเช่นไรล้วนไม่สำคัญ” หลิวหมิงหย่วนใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาบนใบหน้า ผละตัวออกพร้อมแย้มยิ้ม “ในเมื่อลี่ลี่เป็นคนจิตใจคับแคบ ละครเจ้านายใจร้ายกับบ่าวผู้น่าสงสารคงต้องมีต่อไป จื่อหราน เจ้าร่วมแสดงละครฉากนี้กับข้าได้หรือไม่ ที่สำคัญคือการจับตาดูลี่ลี่ วันนี้นางเอาข้าไปนินทาว่าร้าย วันหน้าก็ต้องทรยศหักหลังข้าได้เช่นกัน” ความคิดหลิวหมิงหย่วนกระจ่างชัด สามารถมองทุกอย่างได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ไม่ยอมเป็นคุณหนูจอมโง่งมอีกต่อไป จื่อหรานพยักหน้าตอบรับ “จื่อหรานยินดีช่วยคุณหนูเจ้าค่ะ