ห้วงแค้นนางร้ายพลิกชะตา

          รัตติกาลดำมืดประดุจห้วงอเวจีส่วนที่ลึกที่สุด สายลมกระโชกแรงกรีดผ่านม่านราตรีเกิดเป็นเสียงหวีดหวิววังเวงน่ากลัว หากฟังให้ดีจะคล้ายเสียงร่ำไห้ของภูตผีดวงวิญญาณที่ต้องตายอย่างไม่เป็นธรรม ณ มุมหนึ่งของเมืองหลวงแคว้นอู๋ ภายในห้องขังอันมืดมิดและอับชื้น เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นสาบของเน่าเสียลอยคละคลุ้ง ปรากฏเงาร่างสตรีผอมแห้งในสภาพคนก็ไม่ใช่ ผีก็ไม่เชิง นางถูกมัดตรึงไว้กับเสาเหล็กท่ามกลางซากหนูและอาจมที่ตนเองปล่อยทิ้งเรี่ยราด มิอาจขยับเขยื้อนตัวไปที่ใดได้

          เส้นผมดำขลับที่เคยนุ่มสลวยดุจแพรไหมกระเซอะกระเซิงจับตัวเป็นกลุ่มก้อน ทั้งมีร่องรอยขาดแหว่งเป็นแห่ง ๆ จากการถูกกระชากและตัด ดวงตาทั้งสองมีเลือดไหลย้อยเป็นทางยาวอาบสองแก้ม บ่งบอกถึงอาการของคนที่เพิ่งถูกควักนัยน์ตา ดวงหน้างดงามประดุจเทพธิดาลงมาเกิดบนโลกมนุษย์ บัดนี้มีรอยกรีดเฉือนเป็นแผลลึกทั่วใบหน้าจนดูไม่ออกว่าสตรีผู้นี้คือใคร

          ชุดนักโทษสกปรกบนร่างมีรอยไหม้และขาดวิ่นจากเหล็กร้อนซึ่งเป็นหนึ่งในเครื่องทรมานของคุกหลวง เผยให้เห็นเนื้อในไหม้เกรียมตัดกับผิวพรรณขาวผ่องในยามที่ยังเป็นคนปกติ คราบเลือดเกรอะกรังเต็มแผ่นหลัง ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งชวนสะอิดสะเอียน

         ผู้ใดจะเชื่อว่าสตรีเบื้องหน้าคือคุณหนูรองจวนโหวผู้สูงศักดิ์ บุตรสาวสุดที่รักของหลิวโหวผู้ซึ่งกุมอำนาจทางการทหารครึ่งหนึ่งของแว่นแคว้นไว้ในมือ พระชายาชินอ๋องที่เพิ่งแต่งเข้าจวนอ๋องได้ไม่นาน

         นางถูกจับข้อหาลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ ร่วมมือกับครอบครัวก่อกบฏล้มล้างราชวงศ์ ถูกชินอ๋องผู้เป็นพระสวามีสั่งลงทัณฑ์ทรมาน ตระกูลหลิวร้อยกว่าชีวิตถูกประหารไม่เหลือรอดแม้แต่คนเดียว กลายเป็นตระกูลกบฏที่แผ่นดินจารึก ประชาชนสาปแช่งด่าทอ

         หลิวหมิงหย่วนกัดฟันสะกดความคับแค้นขณะฟังราชโองการตัดสินโทษ โทษที่นางไม่ได้กระทำ แต่ถูกบุรุษชั่วช้าคนหนึ่งโยนมาให้ เขาคือพระสวามีของนาง เป็นบุรุษที่นางรักและยอมทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตให้ แล้วดูสิ่งที่เขาตอบแทนนาง

         “อู๋ซั่วหยางอยู่ที่ใด” น้ำเสียงแหบแห้งแฝงความเกรี้ยวกราดดังขึ้น

         “บังอาจ พระนามฝ่าบาทเจ้าสามารถเรียกขานได้โดยตรงรึ”

         เสียงตวาดไร้ความเคารพยำเกรงของขันทีที่มาประกาศราชโองการดังก้องห้องหิน สะท้อนเป็นทอด ๆ กังวานไม่รู้หาย หลิวหมิงหย่วนจดจำน้ำเสียงคนผู้นี้ได้ขึ้นใจ เขาคือขันทีผู้ถวายการรับใช้อย่างใกล้ชิดของอดีตฮ่องเต้ เป็นคนร้ายตัวจริงที่ลอบปลงพระชนม์ผู้เป็นนาย จากนั้นโยนความผิดทั้งหมดมาให้นาง

         ไม่ถูก!

         อดีตฮ่องเต้ไม่ใช่นายของเขา อู๋ซั่วหยางพระสวามีของนางต่างหากที่เป็นนายของเขาอย่างแท้จริง การแฝงตัวอยู่ข้างกายอดีตฮ่องเต้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการโค่นบัลลังก์พี่ชายที่อู๋ซั่วหยางวางไว้

         “ข้าเป็นภรรยาที่เข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินอย่างถูกต้องของเขา เหตุใดจะเรียกขานชื่อเขาไม่ได้”

         ขันทีวัยกลางคนแค่นเสียงเยาะหยันระคนดูแคลน “กบฏอย่างเจ้าถือสิทธิ์อะไรมาแอบอ้างเป็นภรรยาฝ่าบาท สตรีที่คู่ควรกับฝ่าบาทยามนี้กำลังอยู่ในพิธีแต่งตั้งฮองเฮา ส่วนเจ้า!” ริมฝีปากขันทีแสยะยิ้ม กวาดตามองสตรีน่าสมเพชตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความสาสมใจในคราวเคราะห์ของผู้อื่น “เตรียมตัวถูกแขวนคอบนกำแพงเมืองให้ชาวบ้านรุมด่าประชาทัณฑ์ในวันรุ่งขึ้นเถิด”

         หลิวหมิงหย่วนหาได้หวาดกลัวต่อโทษทัณฑ์ที่จะได้รับในวันพรุ่งนี้ไม่ หากเทียบกับความทรมานที่อยู่มิสู้ตายในห้องขังแห่งนี้ นางยอมให้ช่วงเวลาแห่งการลงทัณฑ์มาถึงโดยเร็ว

         เสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังก้องกังวานทั่วห้องหินซึ่งไร้แสงตะวันแสงจันทร์สาดส่อง “ฝากบอกอู๋ซั่วหยางด้วย ข้าจะเฝ้ารอเขาอยู่ในนรกส่วนที่ลึกที่สุด บุรุษชั่วช้าเช่นเขาเจอสตรีร้ายกาจอย่างข้าถือเป็นเรื่องถูกต้อง น่าเสียดายที่ยามมีชีวิตข้าโง่งม จึงกลายเป็นหมากให้เขาหลอกใช้ ไม่เพียงทำร้ายตนเอง ยังทำลายครอบครัวจนล่มสลาย ชีวิตนี้จบสิ้นแล้ว ทำได้เพียงรอชำระแค้นในปรโลก ตลอดชีวิตข้าไม่เคยทำความดี สวรรค์ย่อมไม่เมตตาให้ย้อนกลับไปแก้ไขความผิดพลาด สำนึกเสียใจเมื่อสาย สิ้นไร้หนทางหวนคืนอดีต”