ท่านอ๋องพิการกับนางมารมาใช้กรรม

ท่านอ๋องพิการกับนางมารมาใช้กรรม

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-07-11
โดย:  橙花จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
10
20 การให้คะแนน. 20 ความคิดเห็น
55บท
4.8Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เพราะฆ่าคนไปมากมายในชาติก่อน นางจึงต้องมาใช้กรรมในชาตินี้กับสามีพิการ

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1

Jessica Hemsworth

They say time heals all wounds. But they never said what to do when you’re forced to live inside the very wound that keeps bleeding.

After my sister Anna died in a tragic car accident eight years ago, our whole family fell into chaos. I was only twenty-two then—grieving, lost, and suddenly caught in something I didn’t understand.

And then Aunt Lucy came to me with her plan.

Cold. Calculated. Ruthless.

"Marry Viktor," she said... For Anna's son. For the Hemsworth name. For duty."

I said no. Over and over again. But Aunt Lucy wasn't asking—she was commanding. She reminded me that Rachel’s son, Jeremy needed stability. That Viktor needed a respectable woman by his side, and that I was the only one who could keep the family from falling apart.

"Eight years," my aunt said. "Marry him, raise Jeremy as your own for eight years, and then you can divorce him."

And because I wanted to repay my aunt for raising me. I said yes.

So I became my sister’s shadow.

I wore her ring. Slept in her bed. Raised her son.

Became wife to the man she once loved.

But Viktor never loved me.

And his son Jeremy never accepted me.

To them, I was a ghost pretending to be someone I could never be.

And now, after eight long, soul-crushing years, I was done pretending.

******

"My marriage with Viktor will end in two days, aunt. I want to get a divorce.” I pressed my phone hard to my ear, barely holding myself together as tears gathered in my eyes. Finally! The day that I had been waiting for was finally here.

“Jess, are you sure about divorcing Viktor? Do you want to take some time to think about it? We could renew the contract.” Her voice was firm, void of empathy as if she had no idea the pain that I had been through.

My grip around the phone tightened, my heart tightened in my chest as I stared at my messed up reflection in the mirror. The remnant icing from my birthday cake was still plastering my forehead. My once perfect makeup was smudged.

“Yes, aunt. I want to divorce Viktor.” I exhaled deeply, lowering my gaze.

Aunt Lucy went silent for a few seconds, then she spoke again.

“Alright. I will grant you the divorce then. I will get back to you about it.” And with that, the call ended with a beep, and my hand dropped beside me as I gazed at my reflection in the mirror.

My lips trembled, and my vision went blurry as tears gathered in my eyes. My birthday, which was supposed to be a special day in my life, turned out to be the most humiliating day of my life.

My thoughts spiraled to an hour ago, and my jaws clenched tightly as everything replayed in my head. How Jeremy, my thirteen-year-old nephew smashed my birthday cake right on my face, in the presence of everyone. How he insulted me, accusing me of killing his mom when I knew nothing about the woman's death. And the worst part, how his father, my so-called husband stood there like nothing happened. The way he looked me straight in the eyes and told me that it wasn't a big deal and that the boy was just a kid.

The door to my room swung open, and I snapped my head in the direction. Jeremy was standing at the doorpost, his brown eyes blazing with fury as they glared disgustingly at me.

“Why are you here? Are you angry because of what I did?” He huffed, rolling his eyes as he walked inside gracefully, his hands tucked inside the pants of his white suit.

He halted in front of me. “I was just playing around with you. How could you storm off like that? This is why I hate you.” He spat, glaring hard at me.

I bit hard into my lip, clutching my phone tightly, trying to compose myself.

‘You don't have to do anything, Jess. It'll soon be over. Everything will be over in just a few hours’

I told myself, swallowing nothing.

I ignored and walked past past him in a bid to leave the room, but a sharp pain suddenly tore through the back of my head, followed by the sound of a glass cup clattering on the floor.

I halted abruptly, my eyes spinning for a split second before it stopped.

I winced, lifting my hand to my head, and a gasp tore through my throat when I felt the pain there.

“Oh my! Is there blood?!” Jeremy shrieked, his hands flying to cover his mouth and his eyes shot open.

“Did I hurt you? I didn't mean to do that to you. I was only joking around.” His lips curled up in a smirk as he placed his hands on his waist. Of course, he wasn't remorseful about his action.

“You are not mad at me, are you? You are not so petty to tell dad about this, right? Not that there is blood there after all” He pouted his lips, giggling.

“Jeremy!” I snapped, grabbing him by his arm, but I quickly let go of him as memories of the past clawed back into my mind. I could remember how furious Viktor got the first and only time that I scolded Jeremy when he was rude to me. How Viktor slapped and warned me to never hurt his child for any reason.

“Right. It'll be over soon.” I muttered, and with that, I turned on my heels and walked out of the room, going to get ice from the kitchen to massage my head.

I barely got to the kitchen when a loud shattering sound from upstairs tore through my ears, forcing me to halt abruptly.

“What is that?” I muttered, and without wasting another second, headed back upstairs, going straight to my room.

However, as I stormed inside my room, I was brought to an abrupt halt by the sight that welcomed me. My jaw dropping to the ground and my heart sank into my stomach.

The floor was littered with the broken pieces of the urn where my late mom's ashes were kept, with the ashes on the floor.

For a moment, cold seeped through my body as I stood there with my lips trembling, my heart pounding hard in my chest as I clenched my fingers tightly.

I lifted my gaze to Jeremy who was standing with a smirk tugged at the corner of his chubby face, as if this was no big deal.

He shrugged casually, “Sorry. I was only playing around with it. I didn't know it was going to break."

I shrieked, my body trembling as I looked back to the floor, tears gathering in my eyes.

This was the only memory of my mom that I've been holding on to since she died in an accident twenty-two years ago when I was just ten years old. For years, her ashes has been following me everywhere I went, and thankfully, Viktor allowed me to bring it here with me when we got married.

I dropped to my knees, gathering the ashes together with my trembling hands as tears poured down my cheeks.

“I should get the vacuum to help clea—”

“Get away from me!” I pushed Jeremy off as he tried to get close to the ashes. However, at that moment, Viktor walked inside, and Jeremy burst into tears.

“Daddy…” he cried, rushing to hug Viktor.

“What the hell did you do to my son?” I lifted my gaze to meet Viktor's. His brown eyes were dripping with disdain and disgust.

“Look what your son did! He broke my—”

“He is just a kid. How could you beat him because he broke an ordinary urn?” He snapped at me, and I froze on the spot, my heart tightening in my chest as I grabbed a piece of the broken urn, clenching my fingers tightly around it. For a split second, I wanted to rip his face off with the piece, but I resisted it.

“Ordinary urn?" I scoffed as I shot to my feet. "This urn contains my mother's ashes!” I added, raising my voice at him.

“It's just ashes, Jess. Not that it's going to bring your mom back. What is the big—”

I cut him off with a hot slap across his cheek, and his eyes widened.

“Did you… did you just slap me?” His face froze. It was the first time I would ever fight for myself. I always allowed him and his son to bully me, but I've had enough, and wasn't ready to keep up with this.

“Jessica!” He snapped, raising his hand to slap me.

“Lay your filthy hands on me, and I'm going to fight you with everything I have, Viktor!” I yelled at the top of my voice, leaving his hand hanging in the air, his face flashed with shock.

Viktor stared at me without saying a word, his eyes were still filled with shock, and Jeremy's too.

“Let's go, Jeremy.” He held Jeremy's hand as they both walked out of the room, slamming the door hard behind them.

My legs weakened, and I dropped to the floor as I burst into tears…

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็นเพิ่มเติม

Magic Muffin
Magic Muffin
จบหรือยังคะ
2025-08-08 00:38:16
0
0
Pinnolongerbe Ok
Pinnolongerbe Ok
สนุกมากๆๆค่ะดำเนินเรื่องสนุกทุกตอน
2025-06-20 11:11:47
0
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
สนุกมากเลย
2025-06-14 15:20:59
0
0
Zxcvbnmm
Zxcvbnmm
ดีงามมากๆรอนะค่ะ
2025-06-11 11:03:00
0
0
เทพประจักษ์ นาสมฝั
เทพประจักษ์ นาสมฝั
สนุกทุกตอนค่ะรอทุกวัน
2025-06-08 09:28:30
0
0
55
1
โจวเมี่ยวเมี่ยวที่เคยอยู่ในครอบครัวหมอ แต่งงานกับบัณฑิตยากจนคนหนึ่งเพราะคิดว่าเขารักนางจริง ๆ ทั้งที่พ่อแม่ของนางไม่เห็นด้วย นางช่วยเหลือสามีและครอบครัวจนเขามีตำแหน่งใหญ่โตในเวลาเพียง 7 ปีหลังจากแต่งงานโจวเมี่ยวเมี่ยวมีลูกชายหนึ่งคนให้กับฉินเหยากวงสามี แต่พอเขาได้เป็นขุนนางขั้น 5 เขากลับพาบุตรีเสนาบดีหยินกลับจวนอย่างยิ่งใหญ่ และให้หยินซินหลินเป็นภรรยาเอก ทั้งที่นางกับลูกยังคงอยู่ฉินหลางที่ยังเด็กไม่รู้ว่าเหตุใดวันนี้ที่จวนจึงมีคนมากมายได้แต่หันไปถามท่านแม่อย่างไร้เดียงสา“ท่านแม่ขอรับ วันนี้บ้านเรามีงานอะไรหรือ? เหตุใดเราไม่ได้เข้าร่วมด้วยเล่า”“ฮึก… งานแต่งงานของพ่อเจ้าน่ะ เราไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมหรอกลูก ไปที่เรือนกันก่อนเถอะ แม่จะสอนเจ้าอ่านหนังสือ”“ขอรับ ท่านแม่ ท่านแม่อย่าร้องไห้เลย ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านเอง”โจวเมี่ยวเมี่ยวลูบหัวบุตรชายแล้วปาดน้ำตาออกไม่ให้ลูกชายเป็นห่วง นางยังคิดว่าสามีจะรักนางกับลูกไม่เปลี่ยนแปลง ถึงแม้เขาจะแต่งงานใหม่แล้วก็ตามตั้งแต่หยินซินหลินกับคนของนางเข้ามาอยู่ในจวน โจวเมี่ยวเมี่ยวถูกบังคับให้ทำงานไม่ต่างจากบ่าวไพร่ในเรือนเลยแม้แต่น้อยจนไม่มีเวลาดูแลบ
อ่านเพิ่มเติม
2
โจวเมี่ยวเมี่ยวเคยเรียนรู้เรื่องสมุนไพรกับท่านพ่อก่อนแต่งงาน ทำให้นางสามารถรักษาคนและฆ่าคนได้ไม่ยาก อีกทั้งความจริงนางได้ฝึกฝนพลังปราณมาตั้งแต่ยังเด็กกับท่านพ่อ เพียงแต่หลังแต่งงานนางไม่ได้ทำการฝึกฝนต่อ จึงทำให้นางไม่มีพลังมากพอที่จะแก้แค้นแทนลูกชายได้ในตอนนั้นในหุบเขาพิษนี้มีสมุนไพรพิษเป็นจำนวนมาก โจวเมี่ยวเมี่ยวต้องอาบยาพิษทุกวันเพื่อให้ร่างกายทนทานต่อพิษและสามารถปล่อยปราณพิษออกมาได้ นี่เป็นสิ่งที่นางคิดค้นขึ้นมาด้วยตนเอง นางยอมใช้ตัวเองทดลองยาพิษต่าง ๆ โดยไม่กลัวว่าตนเองจะตกตายไปแม้แต่น้อย เพราะความแค้นที่นางมีนั้นใหญ่หลวงนัก ลูกชายคนเดียวของนางที่รักนางที่สุดตายไปแล้ว นางไม่มีหน้าจะกลับไปหาครอบครัวที่ต่างเมือง ชีวิตนางต้องการแค่ทำให้คนในตระกูลฉินตายไปอยู่ในปรโลกเพื่อปลอบโยนดวงวิญญาณของลูกชายนางเท่านั้นหุบเขาพิษแห่งนี้ไม่มีคนกล้าเข้ามาแต่ไหนแต่ไร ด้วยรู้ดีว่าเพียงก้าวเท้าเข้ามาเพียงชายขอบก็จะมีสมุนไพรพิษทำให้บาดเจ็บล้มตายได้โดยง่าย แต่สำหรับโจวเมี่ยวเมี่ยวที่รู้จักสมุนไพรทั้งหลายดีไม่นับเป็นอะไร นางสามารถเข้ามาอยู่อาศัยในหุบเขานี้อย่างสงบได้ไม่ยาก การทดสอบพิษของนางยังมีความก้าวหน
อ่านเพิ่มเติม
3
ห้าปีต่อมาโจวเมี่ยวเมี่ยวที่ฝึกฝนปราณพิษจนมั่นใจแล้วว่าตนเองสามารถฆ่าล้างตระกูลฉินที่เคยทำร้ายนางกับลูกก็เตรียมพิษติดตัวไว้ไม่น้อย ก่อนที่นางจะออกจากหุบเขาพิษ นางไปนั่งที่หน้าหลุมศพลูกชายพร้อมบอกกล่าวกับเขา“อาหลาง ครั้งนี้แม่จะกลับไปแก้แค้นให้เจ้า รอแม่สักพักนะลูก อีกไม่นาน แม่จะกลับมาอยู่ที่นี่กับเจ้า”โจวเมี่ยวเมี่ยวลูบที่ป้ายชื่อหน้าหลุมศพอย่างรักใคร่ ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะแก้แค้น ถึงแม้นางจะเป็นเพียงผู้หญิงตัวคนเดียว แต่ความมั่นใจในพลังของนางนั้นมีเต็มเปี่ยม การเดินทางครั้งนี้นางจะทำให้พวกมันจดจำไปจนตายว่าการอยู่ไม่สู้ตายเป็นอย่างไรณ จวนตระกูลฉินห้าปีที่ผ่านมาหยินซินหลินตั้งครรภ์ถึงสองครั้งโดยมีลูกชายกับลูกสาวให้แก่ฉินเหยากวง ทำให้ตำแหน่งฮูหยินเอกของนางมั่นคงขึ้น ส่วนฮูหยินรองอย่างเหอเจียวที่ตอนนี้ร่างกายกลับมาแข็งแรงก็ไม่สนใจว่านางจะมีบุตรได้หรือไม่ นางยังคงปรนนิบัติฉินเหยากวงจนเขากลับมาหลงใหลนางอีกครั้ง ถึงแม้หลายปีที่ผ่านมานี้จะมีหญิงสาวหลายคนถูกรับมาเป็นอนุในจวนก็ตามทีตั้งแต่หยินซินหลินมีบุตร นางก็ไม่สนใจว่าในเรือนหลังจะมีการต่อสู้กันเพื่อความโปรดปรานจากฉิ
อ่านเพิ่มเติม
4
หลังจากวางยาครบเจ็ดวัน เหล่าหมอที่ยังคงมาทำการรักษาคนในตระกูลฉินต้องตกใจเมื่อมีคนเริ่มตายไปทีละคนด้วยอาการเลือดออกจากทวารทั้งเจ็ด พวกเขาตรวจร่างที่เพิ่งตายไปก็ไม่พบว่ามีพิษใดอยู่ในร่างแม้แต่น้อย เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับหมออย่างพวกเขาที่ไม่สามารถช่วยเหลือคนตระกูลฉินที่กำลังตายไปทีละคนๆ อย่างทรมานได้เลยข่าวนี้ถูกแพร่ออกไปโดยผู้ช่วยหมอที่มารักษาคนตระกูลฉินในเวลาไม่นานและฮ่องเต้ก็ได้รับรายงานเช่นเดียวกัน พระองค์ทรงหวาดกลัวมากว่าจะมีอะไรไม่ชอบมาพากลจึงส่งองครักษ์และหมอหลวงไปตรวจศพคนตระกูลฉินเพื่อความแน่ใจว่าสาเหตุนั้นเกิดจากอะไรกันแน่หมอหลวงหลายคนต่างตรวจศพ น้ำและอาหารที่คนในตระกูลฉินกินเข้าไปก็ไม่พบว่ามีพิษแต่อย่างใด ด้วยความจนใจ หมอหลวงได้แต่กลับไปรายงานฮ่องเต้ตามที่พวกเขาตรวจสอบได้ปัง!!!“พวกเจ้าช่างไร้สามารถนัก! หากไม่รู้สาเหตุการตายของคนทั้งตระกูลฉินแบบนี้ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าสักวันในวังจะไม่เกิดเรื่องเช่นนี้น่ะ!”“ขอฝ่าบาทได้โปรดระงับอารมณ์พะย่ะค่ะ พวกเราตรวจสอบทุกอย่างแล้วจริง ๆ หากมีการวางยาพิษตามการสันนิษฐานของพวกกระหม่อม นี่ก็นับว่าเป็นพิษที่พิสดารมากพะย่ะค่ะ ตั้งแต่
อ่านเพิ่มเติม
5
หนึ่งเดือนต่อมาเหล่าศิษย์ของโจวเมี่ยวเมี่ยวกลับมาพร้อมผู้คนมากมายจนนางตกใจ นางไม่คิดว่าศิษย์ของนางจะนำคนมามากมายเช่นนี้“ท่านอาจารย์ คนเหล่านี้ต้องการเรียนวิชากับพวกเราเจ้าค่ะ เราเห็นว่าพวกเขามีความแค้นและอยู่อย่างยากลำบาก จึงได้พามาสอนสักเล็กน้อยก่อนจะปล่อยพวกเขาจากไปในภายหลัง ไม่ทราบท่านอาจารย์คิดเห็นอย่างไร” ซิ่วหลานเอ่ยถาม“เฮ้อ ในเมื่อพวกเจ้าพามาแล้วก็จัดการกันเอาเองเถิด ข้าอนุญาต”“ขอบพระคุณท่านอาจารย์” ศิษย์ทั้งหมดต่างกล่าวเสียงดังอย่างดีใจโจวเมี่ยวเมี่ยวปล่อยให้พวกนางจัดการคนทั้งหมด ส่วนตัวของนางนั้นเพียงแค่รับเสื้อผ้าและของใช้จำเป็นที่ลูกศิษย์กตัญญูของนางนำมามอบให้ไปเก็บไว้ในกระท่อมเท่านั้น ความจริงนางอยากอยู่อย่างสงบกับร่างบุตรชาย แต่ในเมื่อศิษย์ของนางต้องการช่วยเหลือคนเหล่านั้น นางเองก็ไม่อยากจะเข้าไปยุ่งภายนอกหุบเขาพิษ ข่าวการตายขอ
อ่านเพิ่มเติม
6
โจวเมี่ยวเมี่ยวที่ไม่ได้ปรุงยาพิษมานานมากแล้วไม่รู้เรื่องในหุบเขาเลยว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ศิษย์สายตรงของนางที่ทราบเรื่องจากศิษย์รับใช้กลับขมวดคิ้วมุ่นอย่างยุ่งยากใจ หากสมุนไพรพิษถูกนำไปใช้มากเกินไป ความปลอดภัยภายในหุบเขาก็จะลดน้อยลงตามไปด้วย“เจ้าคิดว่าเราควรบอกเรื่องนี้กับท่านอาจารย์หรือไม่?” ลี่ฮวาถามเพื่อน ๆ“ข้าว่าเรารอดูเหตุการณ์อีกสักพักดีไหม?” จิงฟางกล่าว“แล้วถ้ารอต่อไปจนสมุนไพรพิษในหุบเขาไม่สามารถเกิดทันเช่นนี้ ความปลอดภัยของคนในหุบเขาจะเป็นอย่างไรเล่า” เป่าจู้เอ่ยอย่างหนักใจ“เฮ้อ เหตุใดจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้กันนะ ทั้งที่พวกเราก็กำชับให้ใช้สมุนไพรแค่ที่จำเป็นสำหรับปรุงยาเท่านั้น” ชุนหยานกล่าว“เกิดเป็นคนย่อมต้องมีความโลภ พวกเจ้าอย่าคิดว่าทุกคนจะคิดเหมือนพวกเราสิ เพื่อเงินแค่เล็กน้อยจากยาพิษ พวกเขาจึงได้ทำเช่นนี้” ซูฉินกล่าว&
อ่านเพิ่มเติม
7
ทั้งสองแยกย้ายกันไปแจ้งข่าวอย่างรวดเร็ว ซิ่วหลานใช้วิชาตัวเบารีบไปยังกระท่อมด้านหลังซึ่งเป็นที่พักของโจวเมี่ยวเมี่ยว“ท่านอาจารย์!!”“หืม? เจ้าเป็นอันใด เหตุใดจึงได้เสียงดังเช่นนี้เล่า”“แย่แล้วเจ้าค่ะ! ที่ตีนเขาตอนนี้มีจอมยุทธ์มากกว่าพันคนมาพักอยู่ ข้าไม่รู้ว่าพวกเขามาที่นี่เพราะเหตุใดเจ้าค่ะ”“เจ้าใจเย็น ๆ ก่อน ส่งคนไปวางยาพิษที่ทางขึ้นหุบเขาเสีย หากพวกเขาคิดร้ายกับพวกเราจริง ๆ พวกเขาจะต้องขึ้นเขามาแน่ ตอนนี้เจ้ารีบสั่งคนไปป้องกันไว้”“เจ้าค่ะอาจารย์ เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” ซิ่วหลานรีบคำนับอาจารย์และจากไปโจวเมี่ยวเมี่ยวนั่งจิบชาคิดว่าเหตุใดจึงมีจอมยุทธ์มากมายมาที่นี่ แถมพวกเขายังไม่คิดจะปิดบังการมาแม้แต่น้อย โจวเมี่ยวเมี่ยวไม่อยากให้ศิษย์ของนางล้มตายหลังจากที่นางสั่งสอนมาอย่างยากลำบาก การส่งคนไปวางยาพิษตามทางเป็นแค่แผนการป้องกันเท่านั้น ห
อ่านเพิ่มเติม
8
“อามิตตาพุทธ ประสกอย่าได้ฆ่าคนอีกเลย ที่พวกเราต้องกวาดล้างที่นี่เพราะยาพิษที่พวกเจ้าสร้างขึ้นมาทำให้คนบริสุทธิ์ต้องตกตายไปเป็นจำนวนมาก”“ฮึ! คนบางคนมันก็สมควรตายมิใช่หรือ? ชาวบ้านเหล่านี้พวกเขาแค่ต้องการแก้แค้นคนที่ทำร้ายพวกเขาด้วยตนเอง ข้าเพียงแค่สอนพวกเขาเล็กน้อยเท่านั้น แต่พวกท่านกลับนำคนมามากมายเพื่อฆ่าล้างบางคนที่นี่ ไม่ใช่ว่าพวกท่านจะเลวร้ายกว่าพวกข้าหรอกหรือ?”“เจ้าอย่าได้เห็นผิดเป็นชอบ คนที่ได้รับพิษจากพวกเจ้าบางคนอาจจะเลวร้ายจริง แต่คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องเล่า พวกเขาเหตุใดจึงต้องตกตายเพราะพิษของพวกเจ้าด้วย”“นั่นสิ พวกเจ้าก่อกรรมทำเข็ญมาหลายปี วันนี้พวกเราจึงต้องรวมตัวกันมากำจัดพวกเจ้าและสถานที่อันเลวร้ายแห่งนี้ให้หมดสิ้น!” เจ้าสำนักคนหนึ่งกล่าว“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าโจวเมี่ยวเมี่ยว ไม่เคยสอนให้ใครทำร้ายผู้บริสุทธิ์ ในเมื่อพวกเจ้าต้องการทำลายหุบเขาพิษนี้ของข้า พวกเจ้าก็จงตกตายเป็นเพื่อนพวกข้าที่นี่
อ่านเพิ่มเติม
9
ข่าวการทำลายหุบเขาพิษแพร่ไปทั่วแคว้นในเวลาต่อมา ศิษย์หญิงทั้ง 12 ได้แต่เศร้าโศกกับการจากไปของอาจารย์พวกนาง พวกนางต่างคนต่างแยกย้ายกันไปคนละทิศทางเพื่อไม่ให้มีคนตามหาพบตามคำสั่งเสียของอาจารย์ อีกทั้งยังหาชายชาวบ้านแต่งงานตามคำสั่งด้วย สามีของพวกนางต่างดีกับพวกนางไม่น้อย ทำให้พวกนางนั้นมีความสุขไปจนถึงบั้นปลายชีวิต ส่วนวิชาพิษนั้น พวกนางต่างเขียนตำราเอาไว้ให้ลูกสาวของตนเท่านั้นแคว้นหยางในอีก 100 ปีต่อมาวิญญาณของโจวเมี่ยวเมี่ยวที่ล่องลอยอยู่อย่างไม่รู้ว่าเมื่อไหร่การล่องลอยนี้จะสิ้นสุดลงเสียที นางคิดว่านางจะต้องตกนรกแต่แรกแล้ว พอนางได้สติหลังสิ้นใจไปในครั้งนั้น วิญญาณของนางกลับอยู่ในห้วงเวลาใดก็ไม่อาจทราบและล่องลอยอยู่เช่นนี้มานานจนนางไม่อาจนับเวลาได้ กระทั่งสติของนางจู่ ๆ ก็ดับวูบลงอีกครั้งซินเมี่ยว บุตรอนุของจวนเสนาบดีกรมโยธา นางถูกบังคับให้แต่งงานเข้าจวนอู๋อ๋องเพื่อแก้เคล็ด เนื่องจากอู๋อ๋องที่เคยเป็นถึงแม่ทัพใหญ่ของแคว้นได้รับพิษปริศนาที่ไม่มีหมอหลวงคนใดรักษาได
อ่านเพิ่มเติม
10
ณ จวนอู๋อ๋องขันทีอ้ายมาถึงในเวลาไม่นานและประกาศราชโองการแต่งงานในวันพรุ่งนี้ให้อู๋อ๋องรับทราบ ก่อนจะขอทูลลากลับวังหลวงไป เพราะกลัวสายตาดุร้ายของอู๋อ๋องที่ถูกมัดมือชกให้แต่งงานแก้เคล็ดกับบุตรีอนุจวนเสนาบดีกรมโยธา“ท่านอ๋องแน่ใจหรือว่าจะรับราชโองการนี้ เหตุใดพระองค์ไม่ปฏิเสธไปเล่า”“ฮึ! เจ้าคิดว่าเสด็จพ่อจะยอมรับได้หรือ? ในเมื่อพระองค์ทรงเชื่อว่าการแต่งงานแก้เคล็ดครั้งนี้จะช่วยให้ข้าหายได้” หยางชิงหลงกล่าวอย่างเย็นชา“แต่อย่างไรฝ่าบาทก็โปรดปรานพระองค์ที่สุดนะพะย่ะค่ะ หากพระองค์ต้องการแต่งกับบุตรีเสนาบดีคนใด ฮ่องเต้ก็คงไม่ปฏิเสธแน่ แต่นี่พระองค์กลับยอมแต่งงานกับสตรีที่เป็นเพียงบุตรีอนุเท่านั้น แบบนี้จะไม่เป็นการดูถูกจวนอู๋อ๋องหรือพะย่ะค่ะ”“ช่างเถิด แต่งกับใครก็ไม่ต่างกัน เจ้าก็รู้ดีว่าพิษของข้าร้ายแรงแค่ไหน เสนาบดีซินก็แค่อยากได้ทรัพย์สินของข้าเท่านั้น จึงได้กล้าส่งบุต
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status