روايات بقلم สกาวรัตน์

องค์ชายตานเช่อได้รับรายงานจากคนสนิทแล้ว ก็ทำนิ่งเฉยไว้ก่อน เขารอจนทำพิธีไว้อาลัยเสร็จสิ้น ก็ทูลลาฮ่องเต้กลับ เขากับคนสนิทมาที่กระต๊อบของเหวินซิน เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าเขายังหลับอยู่ในนั้น และใช่เหวินซินจริง ๆองค์ชายตานเช่อก็สั่งให้คนจุดไฟเผากระต๊อบของเหวินซิน เพราะกระต๊อบสร้างด้วยไม้กับฟาง จึงติดไฟอย่างรวดเร็ว และลุกลามไปทั้งหลัง เหวินซินตื่นเพราะร้อนและสำลักควัน เขาพยายามจะออกไปข้างนอกแต่ก็ออกไปไม่ได้"ช่วยด้วย...ช่วยข้าด้วย"เสียงร้องโหยหวนของเหวินซินตะโกนออกมา องค์ชายตานเช่อหัวเราะเสียงดัง"เหวินซิน...ชอบของขวัญของข้าหรือไม่ หากเจ้าไม่ทรยศข้า...เจ้าก็ไม่ต้องเป็นเช่นนี้""ตานเช่อ...ไอ้สารเลว""เสียงคนใกล้ตายนี่ช่างไพเราะนัก เหวินซิน...จงตายชดใข้ความผิดของเจ้าเถิด...ไอ้คนทรยศ""ไม่...ม่ายยยยย"เสียงร้องโหยหวนเงียบลง พร้อมกับกระต๊อบที่ไฟลุกโชน ตัวเหวินซินก็พลอยถูกเผามอดไหม้ไปด้วย"จบสิ้นกันเสียที ข้าจะกลับไปรวบรวมกองทัพ แล้วยกมาบดขยี้แคว้นฮุยหวงอีกครา ข้าต้องยึดครองดินแดนจงหยวนให้จงได้"องค์ชายตานเช่อยังไม่ยอมเลิกล้มความคิดที่จะยึดครองจงหยวน เขาและคนสนิทขี่ม้ากลับปาเจ๋อ ไม่มีผู้ใดล่ว

ทางแคว้นปาเจ๋อ...ม่อหลัวข่านกับองค์ชายตานเช่อก็ได้รู้เรื่องนี้ สองพ่อลูกที่ยังเคืองแค้นเหวินซิน นั่งพูดคุยปรึกษากัน"ท่านพ่อจะไปร่วมงานหรือไม่""ต้องไปสิ...เพราะเรายังต้องส่งเครื่องบรรณาการให้แคว้นฮุยหวงนี่""เฮอะ!...พูดแล้วก็เจ็บใจ ข้ายังแค้นใจไอ้เหวินซินไม่หาย ยังไม่ได้ชำระแค้นมันเลย""พ่อได้ยินว่ามันก่อกบฎไม่สำเร็จ ไม่รู้ว่าหนีตายไปที่ใดแล้ว""สมน้ำหน้ามัน...รนหาที่เองแท้ ๆ เสด็จพ่อ...ท่านให้ข้าเป็นตัวแทนไปร่วมงานได้หรือไม่ ข้าจะไปสืบหาไอ้คนทรยศเหวินซินให้พบ...แล้วสังหารมันเสีย หากไม่ใช่เพราะมัน...เราคงได้ปกครองฮุยหวงไปแล้ว""ก็ดี...พ่ออายุมากแล้ว ไม่อยากเดินทางไกล เจ้าก็ไปเป็นตัวแทนพ่อก็แล้วกัน เอาคนไปมากหน่อย""ไม่ต้อง...ข้าจะพายอดฝีมือไปเพียง 10 คนก็พอ จะขี่ม้าเร็วไปเอง""ได้...พ่อตามใจเจ้า"องค์ชายตานเช่อตาวาว มุ่งมั่นจะตามสังหารเหวินซินให้ได้ เพราะคิดว่าเขาคือคนทรยศ...ที่ทำให้แผนยึดครองแคว้นฮุยหวงของเขาไม่สำเร็จ และทำให้ปาเจ๋อต้องส่งเครื่องบรรณาการแก่แคว้นฮุยหวงทุกปีด้วยเหวินซินที่บาดเจ็บ...หนีออกจากวังหลวงในช่วงที่ทุกคนกำลังวุ่นวายในการปราบกบฎ เขาจะออกนอกเมืองก็ไม่ได้ จึงปลอ

ในขณะเดียวกัน...เทวีซีไห่ก็กลับมาที่วังในทะเลซีไห่เช่นกัน แต่พอนางจะเข้าไปในวัง กลับถูกทหารที่ครึ่งบนเป็นคนครึ่งล่างเป็นปลาสองตนขวางไว้"ไยพวกเจ้าจึงมาขวางข้า""พวกข้าได้รับคำสั่งจากท่านเจ้าสมุทร ห้ามท่านเข้าไปในวังอีกต่อไป เพราะท่านเจ้าสมุทรได้ขับท่านออกจากซีไห่แล้ว...จงไปเสีย""ไม่จริง...เสด็จพี่จะไม่ทำเช่นนี้กับข้า พวกเจ้าถอยไปนะ อย่ามาขวางข้า"ทหารปลาสองตนไม่เพียงไม่ถอย ยังใช้อาวุธในมือที่เป็นก้านปะการังตีนาง เทวีซีไห่โกรธมาก นางอ้าปากจะใช้ไฟเผาทหารปลาสองตนนั้น แต่กลับพ่นไฟออกมาไม่ได้ นางจะใชเฤทธิ์อะไรก็ไม่ได้ เพราะท่านเจ้าสมุทรได้ผนึกไม่ให้นางใช้ฤทธิ์ได้เมื่อลงทะเลทหารปลาส่งเสียงแหลมเล็กบาดหู...เรียกพรรคพวกออกมาช่วย พวกทหารปลาถือกิ่งปะการังออกมาหลายตน พวกนั้นใช้กิ่งปะการังรุมตีจนนางต้องร้องเรียกสวามีให้ช่วย"เสด็จพี่...ช่วยข้าด้วยเพคะ"เทวีซีไห่ล้มลงกับพื้น เสียงประตูวังเปิดออก ท่านเจ้าสมุทรซีไห่และโอรสทั้งสามเดินออกมา เทวีซีไห่ดีใจร้องเรียกพวกเขา"เสด็จพี่...ลูกแม่ "ทุกคนมองเทวีซีไห่ด้วยสายตาเย็นชา นางเองก็รู้สึกได้ว่าสวามีและโอรสหมางเมินเหินห่าง"ข้าบอกว่าขับเจ้าออกจากซีไห่แล

เวยหลงกับเพ่ยหลงเดินมาสวมกอดฉีลู่ คราวนี้สามพี่น้องต้องจากกันจริง ๆ แล้ว พวกเขาใจหายที่ฉีลู่จะไม่ได้ไปอยู่ที่วังมรกตด้วยกันอีก"น้องสาม...ดูแลตนเองให้ดีนะ หากมีสิ่งใดให้พี่ช่วยเหลือ ก็เรียกพี่ดัง ๆ ไม่ว่าเจ้าจะอยู่หนใด พี่ก็จะรีบไปช่วยเจ้าแน่นอน"เวยหลงบอกฉีลู่ นางเม้มปากพยักหน้าน้ำตาไหล"เจ้าห้ามลืมพี่รองคนนี้นะ พาเหว่ยเอ๋อร์มาหาพวกเราบ่อย ๆ ด้วย""รู้แล้ว...พวกท่านเป็นพี่ชายที่ข้ารักที่สุดนะ พวกท่านก็ห้ามลืมข้าด้วย"ฉีลู่ร้องไห้กอดพี่ชายทั้งสอง เหวินเชียนรู้ว่าท่านเจ้าสมุทรและเทวีรักและเป็นห่วงฉีลู่มาก จึงกล่าวกับทั้งสองว่า"เสด็จพ่อเสด็จแม่และท่านพี่ทั้งสองไม่ต้องเป็นห่วงลู่เอ๋อร์ ข้าจะดูแลนางให้ดีที่สุด""พ่อเชื่อ...ว่าเจ้าทำได้"ท่านเจ้าสมุทรตบไหล่เหวินเชียน"มีเจ้าดูแลพี่ก็วางใจ พี่ฝากลู่เอ๋อร์กับหลานด้วยนะ"เวยหลงยิ้มบอกเขา เหวินเชียนประสานมือคารวะต่อทุกคน เทวีหนันไห่เสกถุงทองถุงหนึ่งส่งให้ฉีลู่"เก็บไว้ใช้ยามจำเป็นนะลูก""ขอบพระทัยเสด็จแม่เพคะ"เซินเค่อลูบเคราบอกเหวินเชียนและฉีลู่ว่า"มีอีกเรื่องหนึ่งที่ข้าต้องบอกพวกเจ้าทั้งสองคน แม้ตอนนี้องค์หญิงฉีลู่จะเป็นมนุษย์แล้ว แต่ดวงจิ

ฉีลู่กระพริบตาทำหน้างง ๆ นางหันมาเห็นเจ้าแม่หนวี่วา ก็รีบคุกเข่าลงคารวะเจ้าแม่"คารวะเจ้าแม่หนวี่วา""ลู่เอ๋อร์...ลูกแม่"เทวีหนันไห่เดินมากอดนาง"เสด็จแม่...เสด็จพ่อ พี่ใหญ่...พี่รอง เหว่ยเอ๋อ พวกท่านก็อยู่ที่นี่ด้วยหรือ แล้ว..."ฉีลู่เหลียวมองรอบตัว"เสด็จพี่เหวินเชียนเล่า เขาอยู่ที่ใดหรือเพคะ"เทวีหนันไห่อ้ำอึ้ง ไม่รู้จะตอบฉีลู่อย่างไร เวยหลงปล่อยองค์ชายน้อยให้วิ่งไปหามารดา ฉีลู่กอดหอมแก้มลูกด้วยความคิดถึงสุดหัวใจ"ซาเด็ดแม่"องค์ชายน้อยเบะปากจะร้องไห้ ฉีลู่รีบกอดปลอบไม่ให้เขาร้อง"เด็กดี...ไม่ร้องนะจ๊ะ แม่มาหาเจ้าแล้ว"ฉีลู่กอดปลอบโอรสน้อย เจ้าแม่หนวี่วาตรัสกับนางว่า"ฉีลู่...ดวงจิตมังกรของเจ้าถูกทำลายจนแตกสลายไปแล้ว แต่เจ้ายังเหลือกายเนื้อและหยกสีรุ้ง ทำให้เจ้าคืนชีวิตมาได้ นับแต่นี้...เจ้าจะกลายเป็นมนุษย์ธรรมดาแล้วนะ""เช่นนั้น...ข้าก็กลับหนันไห่ไม่ได้อีกแล้วสิเพคะ""ด้วยอานุภาพแห่งหยกสีรุ้งในกายเจ้า เจ้ายังสามารถกลับหนันไห่ได้ แต่เจ้าจะคืนรางเป็นมังกรไม่ได้อีกแล้ว ใช้เวทย์ก็ไม่ได้ เว้นแต่เจ้าจะหมั่นเพียรฝึกมันขึ้นมาใหม่"ฉีลู่พยักหน้าเข้าใจ"แม้ดวงจิตมังกรของเจ้าจะแตกสลายไปแล้ว

"ข้าก็จะฟ้องร้องต่อสวรรค์ เจ้าทำลายชีวิตลูกและสะใภ้ของข้า ข้าจะขอให้สวรรค์เลาะเอ็นเฉือนกระดูกของเจ้า...ทำให้เจ้าอัปยศไปทั้งชีวิต"ซูฮองเฮาก็ชี้หน้าเทวีซีไห่ทั้งน้ำตา"ไม่นะ...พวกเจ้าจะทำเช่นนี้กับข้าไม่ได้"ซูฮองเฮาสะบัดหน้าเมิน เดินไปประคองไทเฮาพาเดินออกจากตำหนัก ฮ่องเต้และทุกคนก็เดินตามออกไป ท่านเจ้าสมุทรหนันไห่คืนร่างเป็นมังกร เทวีหนันไห่ก็เปลี่ยนรางเป็นดวงไฟ ทะยานขึ้นฟ้าหายไปด้วยกันเหลือเพียงเทวีซีไห่ นางมองไปรอบ ๆ ตัวที่มีแต่ซากศพนอนเกลื่อน แต่ก็ยังคิดเข้าข้างว่าตนเองไม่ผิด และไม่คิดว่าสวามีจะตัดเป็นตัดตายกับนางจริง ๆ เทวีซีไห่คืนร่างเป็นมังกรทะยานขึ้นฟ้า คิดจะกลับไปง้อสวามีให้เขายกโทษให้ณ.ชายหาดริมฝั่งทะเลหนันไห่ท่านเจ้าสมุทรและเทวีมาปรากฏตัว ณ.ที่นั้นมีเวยหลงที่อุ้มองค์ชายน้อยและเพ่ยหลงยืนรออยู่ พอเห็นท่านเจ้าสมุทรกับเทวีมา สองพี่น้องก็ก้มหัวคารวะ เทวีมาหอมแก้มองค์ชายน้อยที่เวยหลงอุ้มอยู่"เวยเอ๋อร์...เพ่ยเอ๋อร์ พวกเจ้ามาทำอันใดที่นี่ มารอพ่อกับแม่หรือ"ท่านเจ้าสมุทรถามโอรสทั้งสอง"พะย่ะค่ะ...เหว่ยเอ๋อร์ร้องเรียกหามารดา ข้าจึงพาเขามารอน้องสามที่นี่ แล้วน้องสามเล่า พวกท่านบอก