พระชายา Novels & Stories

เฉียนกงกงยังไม่ละสายตา “ข้านึกถึงสาวใช้คนหนึ่งของพระชายาจ้านอ๋อง นางชื่อซูเหยา” ซูเหยาทำหน้าว่างเปล่า “บ่าวไม่รู้จักพระชายาใดเจ้าค่ะ” “จริงหรือ” เฉียนกงกงยกมือขึ้นจับคางนาง บังคับให้หันหน้าไปทางแสง เขามองดวงตาของนางนานขึ้น

พระชายาหนิงเหมยมีนิสัยอ่อนโยน มีเมตตา ตั้งโรงทานทุกสิบห้าวัน พระชายามีบ่าวติดตามกายมาตั้งแต่ออกจากเมืองหลวงคือ ‘จ้าวต้า’ เป็นเด็กกำพร้าที่นางซื้อตัวมาตั้งแต่ยังเด็ก บัดนี้ได้รับการส่งเสริม ทั้งอ่านเขียนเรียนหนังสือและฝึกวรยุทธ จากเด็กชายผอมกะหร่องมาบัดนี้เป็นรับต ำแหน่งพ่อบ้านในตำหนักดุจตะวันด้วยวัยยี่สิบแปด ส่วนป้าหุยเหอนั้นเป็นบ่าวอาวุธโสที่พระชายาให้ความเคารพเสมือนเป็นญาติผู้ใหญ่

“แต่สำหรับเจ้าก็คงยากเกินไป เอาเป็นว่า...รักษาเกียรติของพระชายาเอาไว้ให้ได้ก็ถือว่าดีมากแล้วสำหรับเจ้า ในเมื่อเจ้าเป็นชายาเจิ้นเป่ยอ๋อง เจ้าก็เหมือนกระจกที่สะท้อนเงาของข้า เจ้าทำอะไรข้าย่อมไม่อาจหลีกหนีพ้น เช่นเดียวกัน ข้าทำอะไรเจ้าก็ย่อมต้องรับผลกรรมไปพร้อมกับข้า” อีกทั้งยังเตือนว่าต่อจ ากนี้จะดีหรือร้ายนางก็มิอาจถอยได้แล้ว ในฐานะชายาเจิ้นเป่ยอ๋องก็ต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขกับตนไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ซึ่งเมื่อนางได้ยินทุกอย่างก็นิ่งงันไม่พูดสิ่งใดออกมาอีก

อาหลี่เรียกหลายครั้งแล้วพระชายาก็ไม่เหลียวมอง แผ่นหลังพระชายาดูโดดเดี่ยวเดียวดาย จนใจอาหลี่รู้สึกหดหู่ตามไปด้วย เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพียงเห็นแผ่นหลังพระชายา ก็สะท้อนไอความโดดเดี่ยวออกมาถึงใจของนางแล้ว “พระชายานายหญิงเวินให้มาตามเพคะ” ไม่มีเสียงตอบกลับหรือแม้แต่การหยุ ดฝีเท้า พระชายาย่างก้าวเชื่องช้าไปเหมือนคนไร้สติ อาหลี่ก้าวยาว ๆ ไปดักด้านหน้าแล้วยอบกายคำนับ “พระชายาเป็นอะไรไปเพคะ หม่อมฉันเรียกหลายครั้งแล้ว แต่พระชายาไม่ได้ยิน” “ไม่มีอะไร ข้าเหนื่อยนิดหน่อย”

หยางเกิงเห็นว่ากาน้ำชาอาจหนักเกินไปสำหรับมือเรียวสวยที่สั่นเทิ้มนั้น จึงเอื้อมมือออกไปหวังจะช่วย ทว่าเมื่อมือของชายหนุ่มแตะต้องมือเรียวของพระชายา นางกลับชักมือออกทันที กาน้ำชาจึงหกเลอะกายชายหนุ่มอย่างช่วยไม่ได้ น้ำร้อนค่อย ๆ ไหลซึมผ่านอาภรณ์จนถึงผิวหนัง ทำให้รู้ส ึกแสบร้อนจนเกรงว่าอาจเป็นแผลพุพองได้ ทว่าหยางเกิงไม่ได้ใส่ใจเรื่องแผลนั้นมากนัก สิ่งที่ชายหนุ่มรับรู้และจดจำกลับเป็นผิวเนียนนุ่มลื่นของสตรีตรงหน้า ซึ่งเป็นคนที่เขาไม่อาจล่วงเกินได้มากที่สุด เพราะนางถือศักดิ์พระชายาอ๋อง

พระชายาของข้า’ ความแค้นเคือง ความน้อยใจ และความผูกพันอันซับซ้อนแปรเปลี่ยนเป็นแรงฮึดสุดท้าย เยี่ยลู่ซือสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด รวบรวมกำลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ขยับกายเบ่งสุดกำลัง “อ๊าาาาาา!!!” “หัวเด็กโผล่มาแล้วเพคะ! พระชายาออกแรงอีกนิด!” เสียงแม่นมร้องลั่นด้วยความด ีใจ

พระชายาลูเซียทรงตะโกนขึ้นดังลั่น "มีของเล่นใหม่แล้วพวกมึง" ทหารผู้หนึ่งเอ่ยบอก ทอดมองพระชายาที่แต่งอาภรณ์ชั้นสูงของอียิปต์ ทว่าทหารผู้นั้นไม่ได้สนใจว่านางคือใคร แล้วทหารคนเดิมก้าวเดินมาหาพระชายาทันที และคว้าพระหัตถ์ของพระนาง พระชายาทรงตกพระทัยทรงดิ้นรนให้ทหาร ผู้นี้ปล่อย

พระชายาตำหนักร้างรัก บทที่ 40 ไม่อนุญาตให้เถียง (1) หลายปีที่ผ่านมาชื่อเสียงเรื่องความหยิ่งยโสและโมโหร้ายของตวนอ๋องเฉินฟาหยางลบเลือนลงไปบ้าง ทว่าวันนี้โทสะรุนแรงของเขากลับคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง เนื่องจากพระชายาคนงามถูกสตรีใจหยาบเอ่ยวาจาล่วงเกินอย่างมิน่าให้อภัยที่สุด “เ มื่อครู่นี้เจ้าเรียกชายาข้าว่าอย่างไร!” “หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ ท่านอ๋อง…”

จากใจนักเขียน ชายามังกร เป็นนิยายแนวจีนสมมติ วางโครงเรื่องค่อนข้างหวือหวาตรงที่นางเอกของเรื่องต้องกลายเป็นชางจี้ หรือคณิกาผู้ขายเสียงดนตรี ซึ่งชีวิตของนางเอกในเรื่องรันทดไม่เบาตั้งแต่วัยเด็ก แม้ว่าจะเป็นบุตรีของแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเอี้ยน แต่ชีวิตระหกระเหินกลายเป็น