Novels by Akosi_Rii

Third Person’s POVSa sandaling tuluyang mahulog ang mask sa kanyang kamay ay nanatiling nakabukas ang mga bibig ng ilan sa mga naroon. Ang mga mata ng media na sanay sa eskandalo, sanay sa pagbubunyag ay tila hindi makapaniwala sa nakikita. Ang ilang camera ay bahagyang bumaba hindi dahil tapos na ang trabaho kundi dahil ang mga cameraman mismo ay napahint tinamaan ng bigat ng sandali.Walang nagsalita ni walang agad na tanong. Ang katahimikan ay hindi na tensyon kundi kolektibong pagkabigla.Si Amanda ay nakatayo pa rin sa gitna ng entablado habang hawak ang mask sa kanyang kamay na para bang isang relikya ng nakaraan. Ang kanyang mukha ay walang itinatago niwalang panangga ay diretso sa liwanag ng mga chandelier at lente. Hindi siya umiwas lalong hindi siya nagmamadaling magsalita. Hinayaan niyang ang katotohanan mismo ang mag-ingay.Ilang segundo ang lumipas bago marahang bumalik ang tunog ng camera shutters, parang ulan na muling bumagsak matapos ang matagal na tagtuyot. Ngunit

Third Person’s POVNaroon ang bigat ng katahimikan sa Grand Ballroom ng Equinox Tower isang katahimikangmas nag pakaba kay Amanda. Sa kisame ang mga crystal chandelier ay naglalabas ng malamig na liwanag na tumatama sa makintab na sahig habang ang mahabang entablado sa unahan ay balot ng puti at pilak na tela na may nakapaskil na minimalist ngunit eleganteng logo ng Equinox Global Corporation sa gitna. Sa likod ng entablado ay isang LED screen ang paulit-ulit na nagpapakita ng corporate visuals graphs, city skylines, at mga salitang Integrity. Stability. Vision.Ang press conference ay ilang minuto nang delayed at ramdam iyon ng lahat. Ang mga mamamahayag ay abalang nag-aayos ng cameras, microphones, at recorders ang mga cameraman ay nagbubulungan tungkol sa anggulo at ilaw ang mga reporter ay may hawak na cue cards na puno ng tanong ng mga tanong na matagal nang naghihintay ng sagot. Sa unang hanay ay naroon ang mga business analysts, investors, at ilang kilalang personalidad sa indu

Amanda’s POVBago pa man ako tawagin at bago pa man banggitin ang pangalan ko bilang CEO ng Equinox Global Corporation ay may sandaling ibinigay sa amin ang mundo para huminga. Para saakin malaking bagay ito para makatulong sa tensyon na nararamdaman ko.Nasa private lounge kami sa likod ng main hall kung saan ito’y isang tahimik ngunit malaki na espasyong puno ng salamin may warm amber lights, at ang tensyon ay halos ramdam sa bawat sulok nito.Magkakasama kami ngunit ramdam kong parang may iba iba kaming mundo. Para kaming mga taong magkakasama ngunit may sari sariling iniisip, at emosyon na hindi pa handang isiwalat. Habang pinagmamasdan ko sila ay ramdam ko ang bigat ng sandaling ito parang isang katahimikang mas maingay pa kaysa sa press conference na naghihintay sa labas.Una kong napansin sina Sophia at Dr. Adrian na magkatabing nakaupo sa couch habnag parehong may hawak na baso ngunit tila may invisible na pader sa pagitan nila. Hindi sila nagkikibuan ni hindi rin nagkakatingi

Third Person’s POV Kung may isang bagay na bihira sa mundo ni Dr. Adrian Lenon iyon ay ang katahimikang may halong anticipation. Sanay siya sa katahimikang sterile na ang tunog ng machines sa ospital at mahihinang yabag ng nurses, at mabibigat na desisyong kailangang gawin sa loob ng ilang segundo. Ngunit ang katahimikan ngayon sa monitoring lounge ng Equinox ay iba. Hindi ito tahimik dahil walang nangyayari kundi tahimik dahil lahat ay naghihintay.Nakatayo siya sa harap ng isang malapad na screen na nagpapakita ng real-time analytics: media sentiment graphs, live feed thumbnails, investor pulse reports. Ang mga kamay niya ay magkasalikop sa likod at tindig na tuwid habang ang ekspresyon na seryoso parang laging handang magbigay ng verdict.Sa tabi niya ay si Sophia Delgado.Kung si Adrian ay kontrol at disiplina si Sophia naman ay liwanag. Naka-tailored blazer siya na akmang-akma sa kaniya ngunit ang aura niya ay parang hindi kailanman mabibigat ang problema. May tablet din siya sa

Third Person’s POV Sa kabilang dulo ng communications floor malayo sa maingay na kumpulan ng PR team at technical staff ay may isang glass-walled conference room na pansamantalang ginawang command center para sa marketing at executive coordination. Tahimik dito hindi dahil walang ginagawa dahil bawat galaw ay planado at bawat segundo ay binibilang.Naroon si Dylan habang nakatayo sa harap ng malaking screen na nagpapakita ng live feed mula sa main hall. Naka-roll up ang manggas ng kanyang crisp white polo sa ilalim ng blazer at ang isang kamay ay nakasalpak sa bulsa habang ang isa’y hawak ang stylus na paminsan-minsang tumatama sa tablet na hawak niya. Kalma ang tindig nito pero ang mga mata ay alerto mabilis din itong magbasa ng detalye na parang laging may sinusundan na invisible checklist sa isip.Sa tabi niya ay si Faith.Nakaupo siya sa mahabang mesa at bahagyang nakayuko habang mabilis ang mga daliri sa tablet. May suot siyang simpleng blouse at slacks habang ang buhok ay maay

Third Person’s POV Abala ang buong communications floor ng Equinox Global Corporation ngayon para sa gaganaping pres conference makikita na abalang abala ang bawat tao. Pag katapos ng kaguluhan sa canteen ay wala na ni isang nangahas mag tanong o gumawa ng istorya dito animo’y namatay nalang bigla ang issue at wala ni isa ang nais pa itong pag chismisan. Bahagyang humupa din ang issue tungkol sa nag kalat na larawan at mg videos ni Damian at Amanda. Napalitan ito ng issue naman tungkol kay Lucas at Selene bagay na mas lalong lala kapag nalaman nila kung sino talaga si Amanda Hale sa EGC. Dahil mabibigyan tuldok nito ang issue sa palagiang mag kasama nila ni Damian at masesentro ang issue sa pag cheat ni Lucas kay Amanda.Ngayon naman ay tensyonado ang lahat para sa press conference pero ito iyong uri ng tensyon na lumilitaw lamang ilang oras bago ang isang malaking press conference.Makikitang kumukurap ang mga monitor na nagpapakita ng live feeds mula sa iba’t ibang anggulo ng pangu