Novels by Suyuesui Su

ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซ็ท เฌอแตมป์ในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกะสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดเรมอนสีฟ้าลายโปรดสองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น สายตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน๊ตบุ๊คสี่เหลี่ยม ที่ปรากฏภาพคุณปู่ คุณย่า และคุณลุงที่อยู่ฮ่องกง โทรมาแฮปปี้เบิร์ธเดย์สองหลานรักแต่เช้า“ซินอวี่ (เฌอปอ) ซินเยว่ (เฌอแตมป์) ย่าคิดถึงจังเลยลูก เมื่อไหร่จะปิดเทอมสักที” หญิงชราวัยห้าสิบเอ่ยถามหลานสาวฝาแฝดด้วยสายตาแห่งความคิดถึง เพราะทุกช่วงปิดเทอมสองแสบจะไปอยู่กับคุณปู่คุณย่าที่ฮ่องกง“อีกสามเดือนนะคะคุณย่า” เฌอปอยกนิ้วป้อมขึ้นชูสามนิ้ว พร้อมรอยยิ้มกว้างทำเอาปู่ย่าและลุงฝั่งนั้นแทบใจละลายกับความน่ารักของหลานแฝด“ป๋อป๋อ (ลุง) ซื้อขนมไว้รอเยอะมากเลยนะลูก” เอาขนมมาล่อซื้อเพราะรู้ดีว่าหลานชอบมาก แล้วมันก็ได้ผลดีซะด้วยสิ“จริงเหรอคะ ป๋อป๋อมีเยอะเลยใช่มั้ยคะ เฌอแตมป์อยากไปหาป๋อป๋อแล้ว” ดวงตากลมโตเป็นประกายเมื่อได้ยินเรื่องขนมแว่วมาในโสตประสาทการรับฟัง แก้มกลมยกขึ้นจากยิ้มกว้างจนแก้มแ

ห้าปีผ่านไป“ปะป๊าขา~” เสียงใสเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล เด็กสาววัยห้าขวบมัดผมจุกดังโงะสองข้างเข้ากับผมหน้าม้า รูปร่างจ้ำม่ำใส่ชุดเอี๊ยมกระโปรง ขาป้อมๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ห้องนั่งเล่นในบ้านสองแขนป้อมกอดลำคอแกร่งผู้เป็นพ่อ จมูกเล็กกดลงบนแก้มสากซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอียงแก้มป่องให้ผู้เป็นพ่อหอมสองข้าง พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักชอบใจ“เฌอแตมป์รักปะป๊าที่สุดเลย” ปากเล็กช่างจ้อเอ่ยออกมาเสียงหวานใส เอาอกเอาใจผู้เป็นพ่ออย่างรู้งาน“หืม~ ทำอะไรผิดมารึเปล่าคะ?” คิ้วหนาเลิกขึ้น มองใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มป่องสองข้างขึ้นสีระเรื่อจางๆ ดวงตากลมโตสีอำพัน แพขนตางอนยาวเรียงตัวสวย เหลือบมองผู้เป็นพ่อด้วยสายตาล่อกแล่กมีพิรุธ“เฌอแตมป์เปล่าน๊า” ปฏิเสธเสียงสูง แววตามีพิรุธสุดๆ จนผู้เป็นพ่ออดจะอมยิ้มเพราะความเอ็นดูไม่ได้ก่อนที่จะเอ่ยถามอีกรอบกลับมีเสียงแหลมดังขึ้นซะก่อน“แตมป์แตมป์แอบกินอมยิ้มอีกแล้วค่ะป๊า” เฌอปอเดินสะพายกระเป๋านักเรียนตามเข้ามาเอ่ยแทรกขึ้น เด็กหญิงวัยห้าขวบมัดแกะสองข้างพร้อมผมหน้าม้าสีน้ำตาลอ่อน กอดตุ๊กตาหมีคู่ใจเดินมานั่งลงข้างๆ ของผู้เป็นพ่อ ดวงตากลมโตสีเฮลเซนัทมองน้องสาวฝาแฝดอย่าง

8 เดือนผ่านไป“เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบาๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั้งทุกเล็บเล็กถูกจัดการจนหมด“จริงๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม่เห็นต้องลำบากเลย” ไวน์ก้มมองสามีที่นั่งอยู่พื้นห้องนั่งเล่น ส่วนเธอนั่งบนโซฟาตัวยาวตั้งแต่เธอตั้งท้องมา โชแปงแทบจะไม่ให้เธอทำอะไรเองสักอย่างไม่ว่าจะเป็นการอาบน้ำสระผม อาหารการกิน แม้กระทั่งการตัดเล็บเท้าและนวดเท้า ทั้งที่ปกติไวน์มีร้านประจำอยู่แล้ว“ให้ผมได้ทำหน้าที่สามี หน้าที่ของพ่อของลูกเราได้มั้ยครับบี๋” สายตาคมช้อนขึ้นมองหน้าภรรยาคนสวย ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและจริงจังโชคดีของแกจริงๆ เวณิกาได้สามีดียิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งเสียอีก“เบ๊บทำงานก็เหนื่อยแล้ว ยังต้องกลับมาดูแลบี๋อีก”มือหนาจับสองเท้าเล็กลงแช่ในกะละมังน้ำอุ่นที่เตรียมไว้อย่างเบามือ กลิ่นน้ำอุ่นผสมกลิ่นลาเวนเดอร์จางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในห้อง“อุ่นไปรึเปล่า?” เสียงทุ้มเอ่ยถามขณะสายตาจับจ้องอยู่ที่เท้าเล็กของเธอ ไวน์ส่ายหน้าเบาๆ

หนึ่งปีผ่านไปโชแปงเปิดบริษัท Leetech Healthcare System ซึ่งเป็นบริษัทที่โชแปงรับหน้าที่ดูแลเต็มตัวในฐานะผู้บริหารหลัก ส่วนบริษัทใหญ่ที่ฮ่องกงไลซ์พี่ชายของเขาเป็นคนดูแลหลังจากเปิดบริษัทได้ไม่นาน โชแปงก็ได้รับความเชื่อถือและไว้ใจจากวงการแพทย์ด้านเทคโนโลยีอย่างรวดเร็ว เป็นเพราะความสามารถและความตั้งใจของเขาล้วนๆ ที่ทำผลงานออกมาได้เป็นที่ประจักษ์ ไม่ได้เอานามสกุลหรือชื่อเสียงของผู้เป็นพ่อ นักธุรกิจชื่อดังผู้ทรงอิทธิพลของฮ่องกงมาเป็นใบเบิกทาง เขาปราสบความสำเร็จเร็วมากกว่าคนในวัยเดียวกัน เพราะเขาทุ่มเทเวลาและทำงานหนักทุกนาที“เหนื่อยมั้ยคะวันนี้?” ไวน์เอ่ยถามสามีที่เดินมาหย่อนกายนั่งลงบนโซฟาตัวยาวข้างๆ เธอ“แค่ได้หอมเมีย ก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้ว” จมูกคมฝังลงบนแก้มนิ่ม สูดเอากลิ่นหอมที่โปรดปรานเข้าปอดฟอดใหญ่“หอมจัง หอมทั้งตัวเลย” จมูกโด่งซุกไซร้คลอเคลียลงมายังซอกคอขาวสูดดมกลิ่นหอมที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังหอมตราตรึงใจเขาชอบกลิ่นเธอมากเธอหอมมาก หอมไปทั้งตัว“ปากหวานอีกแล้ว”“ไม่ได้หวานแต่ปาก อย่างอื่นก็หวานนะ” โชแปงผละหน้าออกจากซอกคอขาว สายร้อนแรงจ้องมองใบหน้าสวยของภรรยาพร้อมจะกลืนกินเธ

หกเดือนผ่านไปแสงแดดยามสายส่องผ่านซุ้มไม้ประดับไม้เลื้อยลงมากระทบพื้น สร้างประกายระยิบระยับราวละอองทอง งานแต่งเล็กๆ ถูกจัดขึ้นกลางสวนที่เต็มไปด้วยความเขียวขจี โต๊ะตัวยาวถูกปูด้วยผ้าสีขาวสะอาดตาประดับด้วยดอกไม้สีหวานหลากหลายสายพันธุ์แขกร่วมงานมีเพียงคนในครอบครัวและเหล่าเพื่อนสนิทของทั้งสองฝ่าย ทุกคนแต่งกายสุภาพเข้ากับธีมของงาน ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มของความยินดี เสียงหัวเราะเคล้าคลอไปกับเสียงดนตรีอะคูสติกเบาๆ ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นเสียงพิธีกรในงานเอ่ยขึ้นว่า ‘คู่บ่าวสาว’ กำลังจะก้าวออกมา ทำให้ทุกสายตาทุกคู่หันไปยังทางเดินเล็กๆ ที่โปรยด้วยกลีบกุหลาบสีขาวกับชมพูอ่อน แสงแดดที่สาดส่องมาราวกับว่าตั้งใจมอบซีนนี้ให้กับทั้งคู่ไวน์ ในชุดเจ้าสาวเกาะอกสีขาวบริสุทธิ์ ทรงกระโปรงยาวพลิ้วไปตามก้าวเดิน ผ้าคลุมศีรษะเจ้าสาวโปร่งบางสะท้อนแสงแดดราวกับมีฟิลเตอร์รอบกาย ผิวขาวอมชมพูและเส้นผมยาวสีน้ำตาลอ่อนที่ปล่อยตรงสยายพลิ้วไหวทำให้เธอดูอ่อนหวานราวกับเทพธิดาใบหน้าสวยได้รูป จมูกเล็กเชิดนิดๆ ดวงตากลมโตสีเฮลเซนัท ปากเล็กจิ้มลิ้มที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีชมพูอ่อน ทุกอย่างดูสวยงามราวกับรูปวา

ระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา โชแปงต้องเข้าบริษัททุกวันเพื่อประชุมวางแผนการลงทุนที่ไทยและวางโครงการโปรเจคต่างๆ กับไลซ์และคณะกรรมการของบริษัท หลังเลิกงานเขาก็จะรีบกลับบ้านมาหาไวน์ทันที สองวันก่อนเขาพาไวน์ไปเจอเหล่าเพื่อนสนิทของเขา มาร์คและเจฟ เพื่อแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ไอ้สองตัวนั้นจะได้เลือกเสือกสักทีไวน์เองก็อยู่บ้านกับม๊า เรียนรู้การทำอาหารสูตรต่างๆ ที่โชแปงชอบทาน พร้อมอ้อนให้ม๊าสอนภาษากวางตุ้งให้อีกด้วย เวลาโชแปงพูดด้วยเธอจะได้เข้าใจ เผื่อว่ามีวันไหนเขาจะหลอกด่าเธอเตี่ยกับม๊าของโชแปงดูจะชอบและเอ็นดูไวน์เอามากๆ เพราะเธอสามารถพูดคุยกับพวกท่านได้ทุกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องธุรกิจการลงทุนกับเตี่ย หรือเรื่องความสวยความงามกับม๊าวันนี้โชแปงมีแพลนพาไวน์ไปเที่ยวชมเมือง เดินเล่นหาของกินอร่อยๆ และช้อปปิ้งก่อนกลับไทย ซึ่งไวน์เองก็ไม่ได้ขอแต่โชแปงอยากพาเธอไป เขาอยากให้เธอพักผ่อนบ้างเพราะอยู่ไทยเธอทำแต่งานจนไม่มีเวลา บางทีก็ป่วยเพราะโหมงานหนัก@Causeway Bay (ถนน Hysan Avenue & Jardine’s Crescent)แหล่งช้อปปิ้งและร้านอาหารมากมาย รวม street food ชานม และขนมสไตล์ฮ่องกงไว้มากมาย“นี่กะว่าจะขุนบ