เข้าสู่ระบบ“แตมป์แตมป์เค้าไปด้วย” เฌอปอรีบวิ่งตามไปทันทีปล่อยให้ผู้ใหญ่สี่คนนั่งมองท่าทางของพวกเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเอ็นดู ไวน์ได้แต่คิดในใจว่า ถ้าคุณปู่กับคุณย่าของเธอยังอยู่ ตอนนี้พวกท่านคงได้เป็นคุณทวด ได้มองเห็นเจ้าสองเฌอที่กำลังเติบโตแบบนี้ไปพร้อมๆ กับพวกเธอ พวกท่านคงจะมีความสุขไม่ต่างจ
ร่างเล็กสองคนในชุดคู่เข้าเซ็ท เฌอแตมป์ในชุดเอี๊ยมสีชมพู มัดจุกดังโงะสองข้าง เท้าเล็กป้อมสวมถุงเท้าลายคิตตี้น่ารักหวานแหวว ส่วนเฌอปอสวมชุดเอี๊ยมสีฟ้า มัดแกะสองข้างกอดตุ๊กตาหมีเน่าคู่ใจ สวมถุงเท้าโดเรมอนสีฟ้าลายโปรด สองร่างเล็กนั่งอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้องนั่งเล่น สายตากลมโตสองคู่กำลังนั่งมองหน้าจอโน๊
“เสร็จแล้วครับ เฌอแตมป์ของป๊า” วางหวีลงบนโต๊ะหน้ากระจก ก่อนจะใช้นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ร่วงลงมาปรกแก้มลูกขึ้นทัดหูให้ “ปะป๊าเก่งที่สุดเลย” หันมายกนิ้วโป้งป้อมๆ สองนิ้วชูให้ผู้เป็นพ่อ แก้มกลมยกขึ้นเพราะรอยยิ้มกว้าง โชแปงอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา สายตาเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน เฌอแตมป์เป็นเด็กช่า
ห้าปีผ่านไป “ปะป๊าขา~” เสียงใสเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล เด็กสาววัยห้าขวบมัดผมจุกดังโงะสองข้างเข้ากับผมหน้าม้า รูปร่างจ้ำม่ำใส่ชุดเอี๊ยมกระโปรง ขาป้อมๆ วิ่งดุ๊กดิ๊กมาหาผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ห้องนั่งเล่นในบ้าน สองแขนป้อมกอดลำคอแกร่งผู้เป็นพ่อ จมูกเล็กกดลงบนแก้มสากซ้ายทีขวาที ก่อนจะเอียงแก้มป่องให้ผู้เป็นพ่อ
ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้าวก้อนสองคนนี้โตขึ้น จะโดนตามใจขนาดไหนกัน แต่จะว่าไปทางฝั่งบ้านเธอเองก็ไม่แพ้กันหรอก ทั้งคุณปู่คุณย่า คุณพ่อคุณแม่ของเธอ ก็เห่อหลานไม่แพ้กัน สลับกันมาหาหลานทุกวันบางคืนก็มานอนที่บ้านเธอเพราะจะเลี้ยงหลานกันเอง กลายเป็นว่าตั้งแต่คลอดยัยหนูสองเฌอมา เธอพึ่งจะได้มีเวลาอยู่กับลูกข
8 เดือนผ่านไป “เจ็บมั้ยครับ ถ้าเจ็บบอกผมนะ” มือหนาจับเท้าเล็กวางบนตักอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วอุ่นจับนิ้วเท้าทีละนิ้วอย่างตั้งใจ มืออีกข้างจับกรรไกรตัดเล็บอย่างคล่องแคล่ว เสียงกรรไกรตัดเล็บดัง แกร๊ก แกร๊ก เบาๆ ในห้องที่เงียบ จนกระทั้งทุกเล็บเล็กถูกจัดการจนหมด “จริงๆ บี๋ไปที่ร้านก็ได้ เบ๊บไม่เห็นต้องลำ
“นี่นายแน่ใจนะ ว่าจะพาฉันกลับถึงคอนโด” “ทำไมครับ ไม่เชื่อใจผมเหรอ?” “ไม่..ฉันไม่ชินเวลามีคนอื่นขับรถให้ ปกติมีแค่เวกัสกับ ธนินที่ฉันไว้ใจ” “ฝึกไว้ครับเดี๋ยวก็ชิน อีกหน่อยเป็นแฟนกันผมก็ต้องดูแลพี่แบบนี้อยู่แล้ว” เจอคำพูดนี้เข้าไปทำเอาไวน์ถึงกับไปไม่เป็น เด็กนี่มันจะขยันเต๊าะอะไรขนาดนี้ ใบหน้าสวยต
“พอเลยนะฉันไม่ให้นายจูบอีกแล้ว” คนตัวเล็กทำหน้ายู่ใส่ พร้อมทำสายตาดุใส่หวังให้เด็กเจ้าเล่ห์ตรงหน้าจะลดความเอาแต่ใจลงบ้าง เธอรู้สึกว่าเธอโดนเด็กนี่เอาเปรียบมากเกินไปแล้ว “อืม..ก็ได้ครับ งั้นครั้งหน้าผมให้พี่จูบผมคืนแล้วกัน” พูดพร้อมทำหน้าระรื่น ไม่ทุกข์ร้อนเหมือนกับว่าคำพูดนั้นมันเป็นเรื่องปกติ อ่
แล้วไหนธุระของนาย?” “เรียบร้อยแล้วครับ” “เรียบร้อย? ..นายยังไม่ได้พูดเรื่องงานกับฉันสักคำเลยนะ” “ก็นั่นไงครับเรื่องงาน” นิ้วเรียวชี้ไปยังโทรศัพท์ของเธอ “นี่นายกวนฉันเหรอ ฉันไม่ตลกนะเล่นเป็นเด็กไปได้” เธอบ่นอุบอิบในลำคอแต่ก็ไม่พ้นหูของเขาไปได้ ไอ้คำว่า เด็ก มันทำให้เขารู้สึกไม่ชอบใจสักเท่าไหร่ เข
ทั้งที่เธอว่างมากไม่ได้มีประชุมอย่างที่ตอบเขาไป แต่สมองเธอมันสั่งให้พิมพ์ไปแบบนั้น ทั้งที่ปกติเธอมักจะไม่เคยโกหกเลยด้วยซ้ำ คอนโดVPK ห้อง1707 ร่างบางสวมเสื้อยืดผ้าบางตัวโคร่งปิดคลุมกางเกงขาสั้นพอดีเดินออกมาจากห้องนอน ผมยาวเปียกหมาดๆ ใบหน้าสวยใสไร้เครื่องสำอางค์แต่งแต้มยิ่งทำให้ใบหน้าเธอดูเด็กลงกว่า







