LOGINเธอโดนผู้ชายเทมานักต่อนัก จนรู้สึกเข็ดขยาดกับเรื่องความรัก พอมาถึงจุดหนึ่งของชีวิตที่อยากมีลูก จึงเกิดปฏิบัติการเฟ้นหาพ่อพันธุ์ และหวยก็มาออกที่เขา มาเฟียหนุ่มรูปหล่อผู้มีความครบเครื่องตรงสเปกเธอทุกอย่าง มีความแบดบอย ดูน่าค้นหา จึงตั้งใจจะรวบหัวรวบหาง หวังจะฟันแล้วทิ้ง แต่ทว่าเขากลับเข้าใจว่าเธอคือนักฆ่าที่คู่อริส่งมาลอบสังหาร ทุกอย่างกลับตาลปัตร ทำให้ชีวิตที่เคยสงบสุขกลับต้องเจอเรื่องวุ่น ๆ นับจากวันนั้น
View Moreณ เมืองชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา
ค่ำคืนแห่งแสงสีในผับหรูชื่อดัง ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางเมืองที่เป็นศูนย์กลางความเจริญที่สุดแห่งหนึ่งของโลก นักท่องราตรีหลายชีวิต ต่างก็สนุกสนานกับเสียงเพลง และเครื่องดื่มอย่างสุดเหวี่ยง บ้างก็นั่งดื่มอยู่บนโซฟานุ่ม ๆ กับผองเพื่อน บ้างก็กำลังออกสเต็ปโยกย้ายอย่างสุดเหวี่ยง บริการหนุ่มสาวต่างก็เดินทำงานอย่างขะมักเขม้น รองรับการมาเยือนของแขกจำนวนมาก
ชญานี เจนกิจโศภณ หรือ นีน่า สาวสวยวัยยี่สิบห้ากะรัต กำลังนั่งดื่มกับเพื่อนสนิทที่ชื่อ เจนสุดา หรือ เจนนี่ และเป็นหุ้นส่วนร้านขายเครื่องประดับแฟชั่นในเมืองชิคาโก้แห่งนี้ ทั้งสองสาวมาเที่ยวที่นี่ในทุกช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ เพื่อทำภารกิจอะไรบางอย่าง ซึ่งคงไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าทำ
“มารึยังยะพ่อพันธุ์ของแกอ่ะ”
“ยังเลยอ่ะ ไม่รู้ว่าวันนี้เขาจะมาไหม แต่ฉันอยากให้มามาก ๆ เพราะวันนี้ฉันพร้อมที่สุดแล้ว” ว่าพลางจ้องมองที่แก้วน้ำสีอำพัน ก่อนจะกรอกมันลงคอจนเกลี้ยง
“เฮ้อ ฉันไม่เคยเห็นใครแปลกประหลาดอย่างแกมาก่อน อยากมีลูกแต่ไม่อยากมีผัว แนะนำให้ไปปรึกษากับคุณหมอที่โรงพยาบาล แต่ก็รั้นอยากหาพ่อของลูกเอง อยากให้มันเป็นไปตามธรรมชาติซะอย่างนั้น” เจนสุดาบ่นให้เพื่อน
“ก็ฉันเบื่อผู้ชายนี่นา คบกี่คนก็เทฉันไปมีคนอื่น”
“ก็แกเป็นคนงี่เง่าอย่างนี้ใครจะทนคบได้ยะ”
“นี่แกก็เข้าข้างไอ้ผู้ชายพวกนั้นเหรอ ฉันเพื่อนแกนะ”
“เออ ๆ ถือว่าฉันไม่ได้พูดละกัน ว่าแต่ถ้าลูกโตขึ้นมาแล้วแกจะบอกลูกว่ายังไง”
“พ่อหนูตายแล้ว แค่นี้ก็จบเรื่อง อ๊ะ! มาแล้วโน่น” ชญานีรีบรินเหล้าใส่แก้วใหม่อีกครั้ง ก่อนจะหันไปสนใจมองบุรุษใบหน้าคมสัน รูปร่างสูงกำยำ สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมเลยลงมาสองสามเม็ด จนเผยให้เห็นแผงอกกำยำ ซึ่งเต็มไปด้วยขนเซ็กซี่ สร้างความกระสันให้สาว ๆ ที่เห็นเป็นอย่างยิ่ง
“แล้วจะเอายังไงต่อยะ”
“ถึงยังไงวันนี้ฉันก็ต้องพาเขาไปโรงแรมให้ได้”
“ย่ะแม่คนเก่ง เอาเป็นว่าฉันจะนั่งรออยู่ตรงนี้ละกัน ได้เรื่องยังไงก็มาบอกฉันนะ”
“โอเค ๆ ฉันไปล่ะ”
ชญานีลุกขึ้นจากเก้าอี้ จัดระเบียบชุดเดรสอันเซ็กซี่ให้เข้าที่ ก่อนจะเดินถือแก้วเหล้าเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหัวมุมร้าน
..........
เดินมาถึงแล้วเจ้าหล่อนก็ตรงปรี่เข้าไปหาชายหนุ่ม ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง ดูจากสีหน้าแล้วเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังมีเรื่องกลุ้มอะไรบางอย่าง นั่นทำให้ชญานีถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะไม่ชอบเอาใจผู้ชาย แต่เพื่อลูกเธอจะต้องอดทนให้ได้ อีกแค่อึดใจเดียวเท่านั้น
“สวัสดีค่ะ ขอนั่งด้วยคนได้ไหมคะ”
ชายหนุ่มเงยหน้าหล่อ ๆ ขึ้นมามองเธออย่างมีเลศนัย ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะยกยิ้ม รอยยิ้มนี้ทำเอาชญานีแทบละลาย เขาช่างมีเสน่ห์ยั่วใจหญิง ดวงตาสีน้ำตาลชวนฝัน จมูกโด่ง ริมฝีปากเป็นกระจับ หากเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะร้องกรี๊ดแล้ววิ่งเข้าไปขอเบอร์ แต่ทว่าตอนนี้มันถึงจุดอิ่มตัวเรื่องความรักแล้ว แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ชายที่ตรงสเปคมากก็ตามที
“ได้สิครับ” เขาตอบสั้น ๆ พลางตบปุลงที่ว่างข้างตัว
ชญานีส่งยิ้มหวานแล้วเข้าไปนั่งข้าง ๆ ชายหนุ่มผู้นั้นคว้าหมับเข้าที่เอวคอด ดึงร่างบอบบางเข้าไปใกล้ จนแทบไม่เหลือช่องว่าง
“รู้ไหมว่าผมชอบผู้หญิงไทยมาก แม่ผมก็เป็นคนไทยเหมือนกัน”
“ว้าว! ดีจังเลยค่ะ ฉันเองก็ชอบลูกครึ่งไทยอย่างคุณเหมือนกัน มาดื่มฉลองให้กับมิตรภาพของเราดีกว่าค่ะ” ชญานียกแก้วขึ้นรอ
แกร๊ง!
“แด่มิตรภาพของเราครับ”
ทั้งสองจ้องตากันอย่างหวานซึ้ง ก่อนจะยกแก้วดื่มจนหมด
“ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรคะ ฉันนีน่าค่ะ”
“ผมคริสครับ ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการ”
“เช่นกันค่ะ”
“คุณนีน่ามาที่นี่บ่อยไหมครับ ไม่ยักเคยเห็นคุณมาก่อน”
“ก็บ่อยนะคะ สงสัยฉันคงไม่สวยสะดุดตาพอสำหรับคนอย่างคุณมั้ง”
“ใครบอก คุณโคตรจะสวย แถมยังเซ็กซี่ยั่วใจผมอีก ปกติแล้วผมไม่ให้ผู้หญิงอย่างว่า เอ่อ...ผู้หญิงทั่ว ๆ ไปเข้าหาตัวง่ายอย่างนี้นะครับ”
แม้จะสะดุดหูกับคำว่าผู้หญิงอย่างว่า แต่เธอก็ต้องฝืนยิ้ม เพื่อให้แผนการสำเร็จ
“ว้าว! รู้สึกโชคดีจังเลยค่ะ จะว่าอะไรไหมถ้าคืนนี้เราจะไปต่อด้วยกัน”
“แน่นอนครับ เจอสาวสวยถูกใจอย่างนี้ ผมไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน” ปากว่ามือก็ขยับมาวางหมับที่ต้นขาเรียวขาวอย่างถือวิสาสะ แสดงความหื่นกามออกมาให้เห็น เป็นเช่นนี้แล้วชญานีได้แต่คิดในใจ ว่าคงไม่ต้องพึ่งยาปลุกเซ็กซ์แล้ว
เอเดนอุ้มลูกสาววัยขวบเศษเดินเข้ามาพร้อมกับภรรยา เพื่อร่วมงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบสามขวบของชนา หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นผ่านไปไม่นานทั้งสองก็เข้าพิธีวิวาห์ ใช้ชีวิตคู่อย่างมีความสุข ไม่เคยทะเลาะกันแม้แต่ครั้งเดียว ความรักที่มีให้กันไม่เคยลดลงเลย กลับหวานขึ้นทุกวัน จนหลายคู่ต่างก็อิจฉาไปตาม ๆ กัน“วันนี้ร่าเริงเป็นพิเศษ สงสัยจะได้มาเจอพี่ชนาแน่ ๆ” ยูเมโกะกล่าวถึงลูกสาวที่อยู่ในอ้อมกอดสามี เธอยิ้มได้ทุกครั้งที่เห็นหน้าลูกสาว ไม่นึกว่าชีวิตจะมีวันนี้ได้“นั่นสิ เมื่อเช้ายังงอแงอยู่เลย อย่างนี้ต้องรีบพาเข้าไปแล้วล่ะ”“ป่านนี้น่าจะเตรียมเป่าเค้กกันแล้วล่ะ รีบไปกันเถอะค่ะ”หลังจากนั้นทั้งสองก็เร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในบ้าน มาถึงแล้วก็พบว่าทุกคนได้รออยู่อย่างพร้อมหน้าแล้ว เมื่อเห็นแขกคนสำคัญของบ้าน ชญานีก็ยิ้มอย่างดีใจ“ฮานาโกะของน้ามาแล้ว” ชญานีเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม“ฮานาโกะมาแล้ว” เจ้าหนูชนายิ้ม ปรบมือด้วยความดีใจ“สวัสดีครับทุกคน ขอโทษที่มาช้านะครับ” เอเดนกล่าวทักทาย“ไม่เป็นไรจ้ะ มาครบแล้วเราเป่าเค้กกันเลยดีกว่า ดูเหมือนว่าใครบางคนอยากจะกินเต็มทีแล้ว” พิมพ์ผกาเอ่ยพลางเสตามองหลานรักกล่าวจบแล้ว
สามปีผ่านไป“ออกไปจากหน้าร้านฉันเดี๋ยวนี้ สกปรกสิ้นดี”“ทำไมถึงหน้าด้านเข้ามาขอข้าวคนอื่นกินอย่างนี้นะ”“ออกไปสิวะ อยากโดนดีหรือไง”เสียงเจ้าของร้านอาหารไทยกำลังขับไล่ชายไร้บ้านคนหนึ่ง ที่แต่งตัวซอมซ่อ ผมเผ้ายาวรุงรัง เนื้อตัวเต็มไปด้วยสิ่งปฏิกูล เดินมาขอข้าวหน้าร้าน ทำให้ลูกค้าต่างก็รังเกียจไม่กล้าเข้ามาใช้บริการ นั่นคือเหตุผลที่ทำให้ต้องโดนไล่ราวกับหมูกับหมาอย่างนี้เมื่อไม่ได้รับการช่วยเหลือ ชายผู้นั้นจึงเดินออกไป เขาเป็นคนสติไม่สมประกอบ จึงได้แต่ทำหน้านิ่งแล้วเดินออกไปอย่างเงียบ ๆ เพื่อหาเป้าหมายใหม่ที่ใจดีกว่าคริสและชญานีพร้อมกับลูกชายตัวน้อยนามว่า ‘ชนา’ ซึ่งกำลังนั่งอยู่ในร้าน มองผ่านกระจกออกมาด้วยความสงสาร โดยเฉพาะชญานีที่เห็นคนตกทุกข์ได้ยากเป็นไม่ได้ จำเป็นต้องเข้าไปช่วยเหลือทุกครั้ง และครั้งนี้เธอจะไม่ยอมปล่อยให้ชายไร้บ้านผู้นั้นต้องอดอยากเป็นแน่“ผู้ชายคนนั้นน่าสงสารจังเลยค่ะ ฉันว่าเราซื้ออาหารไปให้เขาดีไหม ดูจากสภาพคงยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันแน่ ๆ”“เอาสิเดี๋ยวฉันจะนั่งรอเช็กบิล เธอไปสั่งอาหารนะ”“โอเคค่ะ” เธอยิ้มให้สามี ก่อนจะหันไปเอ่ยกับลูกชายตัวน้อยที่นั่งข้างกัน “ชนาจะ
ปัง!เสียงปืนทำให้ทุกคนต่างก็ชะงักงัน โดยเฉพาะลูคัสที่ยืนถือปืนมองไปรอบตัว ก็เจอกับใครบางคนที่คุ้นหน้าเดินเล็งปืนมาที่ตนเอง“ไอ้คริส!”มองไปอีกทางก็เห็นเอแดนเล็งปืนไปที่ลูกน้องของตัวเอง แถมยังมีคนของคริสเกือบยี่สิบนายยืนล้อมวงเอาไว้ พวกมันจึงใช้หญิงสาวเป็นตัวประกันทันที“ว่าไงไอ้ลูคัส มึงกับกูได้เจอกันเสียทีนะ” คริสแสยะยิ้มอย่างเป็นต่อ“มึงรนหาที่ตายแท้ ๆ ไอ้คริส คนอย่างกูไม่มีทางจนมุมให้มึงหรอก เอาตัวพวกมันมานี่” ได้รับคำสั่งสมุนของลูคัสก็พาตัวทั้งสองสาวเข้ามาหา เอเดนทำได้เพียงมองคนรักอย่างไม่ละสายตา“ปล่อยผู้หญิงซะ แล้วกูจะปล่อยมึงไป”“ไม่ง่ายไปหน่อยเหรอวะ เอาตัวชญานีมาแลก ไม่งั้นคนแรกที่จะต้องตายคือยูเมโกะ กูรู้นะว่าลูกน้องมึงรักเธอมากแค่ไหน” ลูคัสแสยะยิ้มอย่างเป็นต่อ“ไม่ต้อง! ฉันยอมตาย ไม่ต้องเอาใครมาแลกทั้งนั้น”“ฉันก็ยอมตาย ถ้ามันจะทำให้ยัยนีกับลูกมีชีวิตต่อไป” เจนสุดากล่าวด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว“ช่างเป็นคนเสียสละเสียจริง หึ ๆ”ปัง!“โอ๊ย!”เสียงปืนปริศนาดังขึ้น ลูคัสถูกยิ่งเข้าที่หน้าท้อง ในวินาทีนั้นทุกคนต่างก็หาที่หลบซ่อนตัว เพราะไม่รู้ว่ากระสุนปริศนามาจากทิศทางไหน เอเดนรีบฉ
ลานท่าเรือที่เคยมีผู้คนเดินพลุกพล่าน บัดนี้กลายเป็นเพียงสถานที่อันเงียบสงัด มีเพียงแสงจากเสาไฟส่องสว่างเป็นจุด ๆ ยูเมโกะเดินไปยืนอยู่ตรงกลางลาน กวาดสายตามองไปรอบตัวก็ไม่พบสิ่งผิดปกติ แต่มั่นใจว่าผู้เป็นเจ้านายจะต้องหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง“ยัยนี! ฮือ... แกไม่น่ามาที่นี่เลย” เสียงเจนสุดาดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ยูเมโกะชะงักงัน ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่งยังไม่ยอมเอ่ยอะไร“ในที่สุดคุณก็มาจนได้ หึ ๆ” เอเดนหัวเราะอย่างพอใจ“ยัยนีรีบกลับไปตอนนี้เลย ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน” เจนสุดาตะโกนลั่น หญิงสาวที่เคยมีใบหน้าสวย ตอนนี้กลับโทรมขึ้นถนัดตา ขอบตาคล้ำราวกับคนที่อดหลับอดนอนมาหลายวัน นั่นเป็นเพราะยาเสพติดที่ลูกคัสฉีดเข้าไปในตัวเธอ จนตอนนี้แทบจะกลายเป็นทาสเขาเพราะฤทธิ์ยานรกนั่นไปแล้ว“ทำไมไม่หันมา คิดจะเล่นตุกติกอะไรงั้นเหรอ มาถึงที่นี่แล้วยังไงคุณก็ไม่มีทางรอดหรอก” ลูคัสเริ่มหวาดระแวง มองไปรอบตัวเพื่อสังเกตว่ามีอะไรผิดปกติไหมยูเมโกะกำลังจะเลื้อยมือลงไปหยิบปืนแต่ทว่าลูคัสกลับรู้ทันเสียก่อน“ห้ามขยับ! ไม่งั้นเพื่อนคุณตายแน่”“เอาเลยฆ่าฉันเลย! อยู่แบบนี้มันก็เหมือนตายทั้งเป็นอยู่แล้ว ฉันโคตรเสียใจที่เคยรั
“ยัยเจน! ฮึก ขอร้องล่ะนะอย่าทำอะไรเพื่อนฉันเลย” ได้ยินเสียงกรีดร้องของเพื่อนชญานีก็น้ำตาไหล ใจจะขาดรอน ๆ(ตอนนี้ชีวีตคุณเจนขึ้นอยู่กับคุณแล้วล่ะ ถ้าคืนนี้เวลาสองทุ่ม ผมไม่เห็นคุณที่นั่น พรุ่งนี้เช้าเตรียมตัวมารับศพคุณเจนได้เลย หึ ๆ) กล่าวจบแล้วลูคัสก็วางสายไปชญานีเข่าทรุดนั่งลงบนพื้นอย่างหมดอาลัยต
ลูคัสหันกลับไปก็เจอกับคนที่เพิ่งจะกล่าวถึง ยืนยิ้มเขินอยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มส่งรอยยิ้มอันทรงเสน่ห์ให้เธอ“คุณลูคัสมาตั้งแต่ตอนไหนคะ”“เพิ่งมาครับ คุณเจนคงได้ยินที่ผมพูดหมดแล้วใช่ไหมครับ”“เอ่อ…ค่ะ” เจ้าหล่อนก้มหน้างุดด้วยความเขินอาย“งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ชญานีกล่าวแล้วเดินไปหาเพื่อน ตบปุลงที่ไหล่เบา
หนึ่งเดือนต่อมา“อ้วกกก!”เช้าวันใหม่ของชญานีได้เริ่มต้นขึ้น พร้อมกับการอาเจียนตั้งแต่เช้ายังไม่หยุด เจ้าหล่อนยังคงนั่งอยู่ข้างชักโครกด้วยความอ่อนเพลีย น้ำท่าก็ยังไม่ได้อาบ ทำให้วันนี้ยังลงไปข้างล่างช้าจนผิดปกติก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!“ชญานี เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมวันนี้ลงมาช้านักล่ะ” คริสยืนกอดอกรอให้หญ
หลังจากที่รู้ความจริงในวันนั้น ชญานีก็กลับมาคิดทบทวนเรื่องทั้งหมด ไม่ได้สนใจว่าตอนนี้ตัวเองตกอยู่ในที่นั่งลำบาก เธอกลับต้องการช่วยพิมพ์ผกาให้คืนดีกับลูกชาย ทว่าตอนนี้ยังไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากเอาใจคริสไปวัน ๆ เพื่อความอยู่รอดเท่านั้นเองวันนี้เธอแอบย่องเข้ามาในห้องนอนคริส เพื่อจัดเก็บข้าวของให้เป











