Novelas de PRIN_LYN

CHAPTER 5 Ysella Mireya POV Kinabukasan, nagising ako sa bahagyang liwanag na pumapasok sa kwarto ko. Ang katawan ko ay nanginginig pa rin. Ang lagnat ay hindi pa rin lubos na humuhupa. Ngunit sa tabi ko, nakatayo si Professor Ildren. Nakatingin sa akin. Mata niya mahigpit ngunit may halo ng… pag-aalala. Hindi ko alam kung paano ko i-interpret iyon. Ang galit niya kahapon ay napalitan ng tahimik na presensya, parang nakabantay sa akin. “Kamusta ka na?” tanong niya, mahina ngunit seryoso. “Medyo,” sagot ko, nanginginig pa rin. “Sakit pa po.” Tumango siya. Hindi siya nagsalita agad. Kumilos siya ng maayos, parang may planong ginawa para sa akin. Binuksan niya ang bintana ng konti para makapasok ang sariwang hangin. Nilinis niya ang mesa, naglagay ng malinis na baso ng tubig, at humanda ng cup noodles. “Humiga ka lang,” sabi niya. “Ako ang bahala sa lahat ngayon.” Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat o matakot. Ngunit kahit

CHAPTER 4 Ysella Mireya POV Hindi ko na yata alam kung ilang beses akong huminga habang nakahiga sa kama. Ang katawan ko ay parang bato. Ang mga buto ko ay parang pinipiga sa lahat ng direksyon. Pero kahit ganito, kailangan ko pa ring bumangon kahit kaunti lang para kumain. Umalis ako sa school kanina pa. Hindi ko kayang umakyat sa hagdan o bumaba sa gate. Ang bawat hakbang ay napakabigat, parang may sampung tao ang nakasabit sa katawan ko. Pero ang tiyan ko ay kumakalabog sa gutom. Tumayo ako nang paunti-unti, humahawak sa dingding para hindi mahulog. Lumabas ako sa maliit na kusina sa apartment ko. Wala akong malinis na pagkain. Wala akong kahit anong ulam. Ang tanging nakita ko lang ay isang cup noodles sa cupboard. “Haaay,” bulong ko, pinipilit ngumiti kahit ramdam ko ang lamig sa katawan ko. “Cup noodles na naman.” Pinakulo ko ang tubig sa maliit na kettle. Habang hinihintay, namumula na ang pisngi ko sa init ng lagnat. Ang ulo ko ay parang umiikot sa bawat galaw ng k

CHAPTER 3 Ysella Mireya POV Pagkatapos ng klase, ramdam ko na agad ang bigat sa dibdib ko. Parang bawat hakbang papalayo sa classroom ay tumataas ang tensyon sa katawan ko. Si Professor Ildren… hindi ko maiwasang isipin. Yung mga halik niya, yung init ng kamay niya, yung tension na iniwan niya sa office niya kanina… hindi basta-basta nawawala. Naglakad ako palabas ng campus, dala-dala ang backpack ko na parang may kalbaryo sa loob. Tiningnan ko ang paligid at napansin kong umulan na pala. Maliit na patak lang sa umpisa, pero tumindi agad. Wala akong payong. Wala rin akong jacket. At ang katotohanan? Kailangan ko na talagang makalabas ng campus. Lumapit ako sa curb, nagtaas ng kamay para huminto ng tricycle. Ngunit walang masyadong humihinto sa ulan. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil lahat nagmamadali ring makabalik sa bahay. Ang lamig ng hangin na dala ng ulan ay pumapasok sa bawat damit ko, bawat buto ko. Parang yelo sa katawan ko. Tumigil ako sa gilid at nagdesisyon.

CHAPTER 2 Ysella Mireya POV Lunch Break Hindi ko inaasahan ang imbitasyon niya. “Lunch?” tanong ni Rafe, hawak ang notebook niya, parang gusto pang bawiin ang salita niya. “I mean kung free ka lang. Okay lang kung hindi.” Napangiti ako kahit pagod ang utak ko. “Okay lang,” sagot ko. “Libre ka?” Tumango siya agad. Parang may relief sa mukha niya. Hindi ko alam kung bakit pumayag ako. Siguro kasi gusto ko ng normal. Yung walang sikreto. Walang takot. Walang taong may hawak sa leeg ko kahit hindi niya ako hinahawakan. Naglakad kami papuntang cafeteria. Tanghali. Maingay. Amoy ulam. Tawa ng mga estudyante. Parang ibang mundo. Mundo na gusto kong balikan. Umupo kami sa sulok. Simple lang ang pagkain. Rice, ulam, tubig. Walang arte. “So,” sabi ni Rafe, mahina pa rin. “Kamusta ka lately?” Nagkibit balikat ako. “Okay lang.” Hindi niya ako pinilit. Hindi siya yung tipo na maghuhukay ng sagot. At iyon ang gusto ko sa kanya. Tahimik siya. Gentle. Yung tipong hindi ka si

Chapter 1 Ysella Mireya POV Hindi ko na alam kung paano nagsimula. Ang alam ko lang, naroon na ako. Nasa gitna ng office niya. Sarado ang pinto. Tahimik ang hallway. At ang labi niya ay sobrang lapit na sa akin na parang isang hinga na lang ang pagitan. Professor Ildren Caulix. My professor. “Ysella,” bulong niya. Mababa. Mabagal. Parang sinasabi niya ang pangalan ko na may ari siya. “Look at me.” Ginawa ko. Hindi ko alam kung bakit. Alam kong mali. Alam kong dapat umatras ako. Pero nanigas ang katawan ko. Parang may humawak sa akin na hindi ko makita. Malapit siya. Sobra. Ramdam ko ang init ng katawan niya, ang bango ng pabango niyang palaging naaamoy ko sa classroom. Yung amoy na dati safe lang. Ngayon, nakakabaliw. “Stop,” mahina kong sabi. Hindi ko alam kung totoo bang gusto kong tumigil siya. He smiled. That calm smile na lagi niyang suot kapag nagtuturo. Pero ngayon, iba. May something sa mata niya. Something dark. Something hungry. “You came here,” sabi niya