Chapter 4

CHAPTER 4

Ysella Mireya POV

Hindi ko na yata alam kung ilang beses akong huminga habang nakahiga sa kama. Ang katawan ko ay parang bato. Ang mga buto ko ay parang pinipiga sa lahat ng direksyon. Pero kahit ganito, kailangan ko pa ring bumangon kahit kaunti lang para kumain.

Umalis ako sa school kanina pa. Hindi ko kayang umakyat sa hagdan o bumaba sa gate. Ang bawat hakbang ay napakabigat, parang may sampung tao ang nakasabit sa katawan ko. Pero ang tiyan ko ay kumakalabog sa gutom.

Tumayo ako nang paunti-unti, humahawak sa dingding para hindi mahulog. Lumabas ako sa maliit na kusina sa apartment ko. Wala akong malinis na pagkain. Wala akong kahit anong ulam. Ang tanging nakita ko lang ay isang cup noodles sa cupboard.

“Haaay,” bulong ko, pinipilit ngumiti kahit ramdam ko ang lamig sa katawan ko. “Cup noodles na naman.”

Pinakulo ko ang tubig sa maliit na kettle. Habang hinihintay, namumula na ang pisngi ko sa init ng lagnat. Ang ulo ko ay parang umiikot sa bawat galaw ng kamay ko. Kasing sakit ng ulo ko ang bawat tunog sa apartment.

Pagkatapos ng ilang minuto, ibinuhos ko ang tubig sa cup noodles. Ang aroma ng noodles ay nakakapagbigay kahit kaunting aliw sa akin. Ngunit nang kainin ko, ramdam ko ang panghihina sa katawan ko. Parang wala na akong gana, parang bawat kutsara ay isang mabigat na pagsubok.

Habang kumakain ako, naninigas ang katawan ko sa panginginig. Ang lagnat ay mas malala ngayon. Hindi ako makagalaw ng maayos. Hindi ko maabot ang gamot na iniwan ko sa cabinet. Walang gamot, walang tulong. Wala akong ibang makakaasahan kundi sarili ko.

Pinilit kong umupo sa sofa, subukang tapusin ang pagkain. Ngunit halos hindi ko na matiis ang sakit. Humiga ako ulit, pinindot ang kutson para hawakan ang katawan ko. Ang katawan ko ay nanginginig, parang may lamig na tumatagos sa buto.

“Bakit ganito,” bulong ko sa sarili ko, ang boses ko mahina at pabulong lang sa hangin. “Kailangan ko bang mag-isa sa lahat ng ito?”

Ang buong apartment ay tahimik. Walang tao, walang kausap. Ang bawat tunog ng ulan sa labas ay parang panunukso sa akin. Ang boses ng ulan ay nagiging reminder na ako ay mag-isa at walang makakatulong sa akin.

Tumakbo sa isip ko ang mukha ni Rafe. “Siguro sasama siya,” bulong ko, may konting pag-asa. Ngunit alam ko, hindi siya makakaalam sa sitwasyon ko. Hindi siya malapit sa akin ng ganito.

Pinalipas ko ang oras sa kama. Nagpikit, naghilom ng mga mata, sinusubukang huminga at pakalmahin ang sarili. Ngunit ang katawan ko ay hindi nakikinig. Ang lagnat ay tumataas, ang ulo ko ay parang pinipiga sa bawat sandali.

Bumangon ako ulit, para maglakad papunta sa banyo, subukang linisin ang sarili ko kahit kaunti lang. Ang bawat hakbang ay napakabigat. Nang tumingin ako sa salamin, nakapikit ako sa nakita kong mukha. Namumula, pawis sa buong mukha, buhok basa sa ulan na naiwan ko kagabi, mata na malalim ang pagka-pulupot sa sakit at pagod.

“Ysella, kailangan mong kumain,” bulong ko sa sarili ko, ngunit hindi ko kaya. Ang bawat galaw ay napakabigat. Ang katawan ko ay parang hindi ko pag-aari.

Lumipas ang buong umaga sa ganoong estado. Wala akong lakas para tumawag, wala akong lakas para mag-ayos. Wala rin akong gamot para sa lagnat. Ang tanging ginawa ko lang ay humiga, huminga, at subukang manatiling buhay hanggang sa bukas.

Ngunit bago matapos ang umaga, may narinig akong malakas na tunog sa pintuan. Parang may pumutok na mundo sa loob ng apartment. Tumayo ako, nanginginig, pilit kinakalma ang katawan ko. Tumigil ako sa paghinga nang marinig ko ang boses niya.

“Ysella!”

Hiyang-hiyang ako. Ang puso ko ay tumitibok nang mabilis. Hindi ko inaasahan na makikita ko siya rito. Hindi sa personal. Hindi sa ganito.

Pagbukas ko ng pinto, nakita ko siya. Si Professor Ildren. Nakatalikod, nakatingin sa paligid, mukha niyang galit. Parang nagagalit siya dahil hindi niya ako nakita sa campus buong umaga.

“Bakit hindi ka pumapasok?” sigaw niya, ngunit hindi masyadong malakas. Ang boses niya ay may halo ng pagkabigla at galit.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Ang katawan ko ay nanginginig. Ang lagnat ay sobra. Hindi ko kayang tumayo ng matatag.

Lumapit siya at tumigil sa harap ko. Mata niya nakatingin sa akin. Napansin niya ang pawis sa noo ko, ang pamumula ng pisngi ko, ang katawan ko na nanginginig sa lamig at lagnat.

At doon nagbago ang mukha niya. Ang galit ay napalitan ng pagkabahala.

“Ysella…” boses niya, parang natigil ang mundo ko. “What the fvck! You’re sick!…”

Hindi ako makapagsalita. Wala akong lakas. Wala akong boses. Napahiga lang ako sa kama, hinihigop ang bawat hininga.

Lumapit siya, parang gusto akong hawakan. Ngunit hindi niya ginawa agad. Tumayo lang siya sa tabi ng kama, tinitingnan ako, parang sinusuri kung gaano kalala ang kondisyon ko.

Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Ang katawan ko ay nanginginig, ang lagnat ay tumataas, ang bibig ko ay tuyo. Ang gutom ay hindi na nakapagbibigay ng gana sa pagkain.

“Bakit hindi ka nagsabi?” tanong niya sa mahina ngunit seryosong tono. “Bakit hindi ka nag-text o tumawag?”

Hindi ko masagot. Napapikit lang ako. Ramdam ko ang pag-aalala niya, kahit galit siya sa umpisa. Ang galit niya ay napalitan ng pagkabahala at pagnanais na malaman ang totoo.

“Humiga ka,” sabi niya, at hinawakan niya ang kumot ko, dahan-dahang pinapayat sa katawan ko. “Kailangan mong pahinga. Kailangan mong uminom ng tubig. Kailangan mong kumain.”

Hindi ko alam kung bakit, pero kahit nanginginig ako sa takot, may maliit na pag-asa sa loob ko. Parang may taong nag-aalaga sa akin kahit hindi ko pa gustong aminin.

Tumayo siya at kumuha ng tubig at cup noodles. Pinilit niya akong uminom kahit hindi ko kaya. Ngunit ramdam ko, kahit papaano, may nagbago. Ang galit na nakita ko kanina sa mukha niya ay napalitan ng pang-unawa.

“Huwag kang gagalaw,” utos niya, mahina ngunit matatag. “Hindi ka kayang mag-isa ngayon.”

Napangiti ako nang napakaliit. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko pa rin siya gustong lapitan. Ngunit ramdam ko, may proteksyon sa paligid ko na dati ay wala.