Chapter 3

CHAPTER 3

Ysella Mireya POV

Pagkatapos ng klase, ramdam ko na agad ang bigat sa dibdib ko. Parang bawat hakbang papalayo sa classroom ay tumataas ang tensyon sa katawan ko. Si Professor Ildren… hindi ko maiwasang isipin. Yung mga halik niya, yung init ng kamay niya, yung tension na iniwan niya sa office niya kanina… hindi basta-basta nawawala.

Naglakad ako palabas ng campus, dala-dala ang backpack ko na parang may kalbaryo sa loob. Tiningnan ko ang paligid at napansin kong umulan na pala. Maliit na patak lang sa umpisa, pero tumindi agad. Wala akong payong. Wala rin akong jacket. At ang katotohanan? Kailangan ko na talagang makalabas ng campus.

Lumapit ako sa curb, nagtaas ng kamay para huminto ng tricycle. Ngunit walang masyadong humihinto sa ulan. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil lahat nagmamadali ring makabalik sa bahay. Ang lamig ng hangin na dala ng ulan ay pumapasok sa bawat damit ko, bawat buto ko. Parang yelo sa katawan ko.

Tumigil ako sa gilid at nagdesisyon. “Okay, kailangan ko nang tumakbo,” bulong ko sa sarili ko. Sinimulan kong takbuhin ang ilang metro sa pagitan ng parking lot at pangunahing kalsada. Ang tubig ay tumatama sa mukha ko, pumapasok sa buhok ko, lumalangoy sa damit ko. Paikot-ikot sa isip ko si Professor Ildren—yung ngiti niya, yung mga halik… parang kasabay ng ulan ang mga alaala.

Pagdating ko sa kalsada, may isang tricycle na huminto. “Sakay po?” tawag ng driver. Tumakbo ako palapit, bibigat ang backpack ko sa likod ko at basang basa na ang damit. “Sakay po,” sagot ko, nanginginig at halos hindi na marinig sa lakas ng ulan.

Habang nakasakay, hinigpitan ko ang bag ko sa dibdib. Pakiramdam ko parang walang nakakaintindi sa nararamdaman ko. Ang driver, tahimik lang. Ang ulan, parang nagkakanta sa bubong ng tricycle. At ako… wala akong ibang magawa kundi huminga at subukang hindi mag-isip ng masyadong malalim, pero imposible iyon.

“Bakit ganito lagi ang pakiramdam ko,” bulong ko sa sarili habang nakatingin sa bintana. Ang ulan ay parang nagsasabi ng lahat ng sakit ko. Yung pagiging mahina, yung takot, yung galit sa sarili ko. Parang siya lang ang may control sa mundo ko. At ngayon, wala siya rito para magpahinga o kahit makahanap ng sagot.

Pagdating ko sa bahay, basang-basa ako. Naglakad ako papasok, ang sapatos na basa, ang damit na kumakapit sa balat ko. Umiling lang ako at tinanggal ang bag ko. Huminga ako nang malalim, subukang hindi mapaluha. Pero ramdam ko, hindi ko na makontrol ang lamig sa katawan ko.

Lumakad ako papasok sa kwarto ko, naghubad ng basang damit, at humiga sa kama. Tumingin ako sa kisame habang kumikirot ang katawan ko sa lamig at pagod. Ang lamig ay hindi lang sa katawan—ramdam ko rin sa puso. Ramdam ko ang kawalan ng kahit sino sa tabi ko. Wala akong kasama. Wala akong magulang, wala akong kaibigan na malapit sa akin ngayon.

Nagsimula na akong manginig ng hindi ko namamalayan. Ang sipon, ang sakit sa ulo, ang panghihina sa katawan… sabay sabay lumabas. Parang boses ng ulan sa labas, hindi lang malamig kundi malakas din. Tinatamaan ako ng pangungulila at kalungkutan.

“Bakit ganito,” bulong ko. “Bakit kailangan kong maramdaman lahat ng ito mag-isa.”

Pinilit kong kumapit sa unan, tinakpan ang katawan ko sa kumot kahit basa pa rin ang buhok ko at ang damit ko ay halos di na natutuyo. Humiga ako na parang bata, naghihintay na may milagro lang na mangyari. May mag-aalaga sa akin. May magtatanggal sa lamig at sakit.

Pero wala.

Wala talagang wala.

Sa bawat patak ng ulan na tumatama sa bintana, naiisip ko ulit si Ildren. Parang boses niya ay nasa loob ng utak ko. “You trust me, right?” parang bumulong sa tenga ko sa bawat dampi ng hangin.

Hindi ko alam kung paano ko haharapin bukas. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang sarili ko. Ang takot at excitement na naramdaman ko sa kanya ay sumabog sa katawan ko sa pinakamalupit na paraan. Hindi ko maintindihan. Bakit ako nahihila sa kanya kahit alam kong mali.

Pinikit ko ang mata ko at huminga ng malalim. Subukang magpahinga. Subukang kalimutan ang init ng halik, ang kontrol niya, ang pangungulit sa isip ko. Ngunit alam ko, bukas, babalik lahat ng ito. Hindi ko maiiwasan.

Huminga ako nang mas mahaba. Tiningnan ang bintana. Ang ulan ay parang kumakaway, parang sumasabay sa mga luha ko na hindi ko pa pinapalabas. Ang lamig ay parang kasing tindi ng takot ko—takot sa kung anong mangyayari sa akin sa susunod na araw.

At doon, sa gitna ng gabi, sa sarili kong kwarto, walang ibang kasama kundi ang lamig at ulan, napagtanto ko na ang bukas ay magdadala ng parehong takot at pagnanais. Hindi ko alam kung makakayanan ko, pero kailangan kong mabuhay. Kailangan kong gumising. Kailangan kong hintayin ang milagro na baka dumating sa susunod na araw.

Hinaplos ko ang kumot, pinilit alisin ang lamig sa katawan ko, at kahit pilit, naiiyak ako ng tahimik. Hindi dahil sa sakit lang. Kundi dahil sa lahat ng emotions na walang sinuman na makakaintindi. Lahat ng galit, takot, excitement, at pangungulila ay magkakasama sa isang katawan ko lang.

Humiga ako, tinakpan ang mukha ko sa unan, at nagdasal na sana bukas ay may liwanag na sumikat. Sana may kaluwagan. Sana may makapiling ako na magbibigay ng init, kahit hindi iyon si Ildren.

At sa gitna ng katahimikan, habang naririnig ko ang patak ng ulan sa bubong, naiisip ko… hindi ko alam kung kakayanin ko ang bukas.