Chapter 5

CHAPTER 5

Ysella Mireya POV

Kinabukasan, nagising ako sa bahagyang liwanag na pumapasok sa kwarto ko. Ang katawan ko ay nanginginig pa rin. Ang lagnat ay hindi pa rin lubos na humuhupa. Ngunit sa tabi ko, nakatayo si Professor Ildren.

Nakatingin sa akin. Mata niya mahigpit ngunit may halo ng… pag-aalala. Hindi ko alam kung paano ko i-interpret iyon. Ang galit niya kahapon ay napalitan ng tahimik na presensya, parang nakabantay sa akin.

“Kamusta ka na?” tanong niya, mahina ngunit seryoso.

“Medyo,” sagot ko, nanginginig pa rin. “Sakit pa po.”

Tumango siya. Hindi siya nagsalita agad. Kumilos siya ng maayos, parang may planong ginawa para sa akin. Binuksan niya ang bintana ng konti para makapasok ang sariwang hangin. Nilinis niya ang mesa, naglagay ng malinis na baso ng tubig, at humanda ng cup noodles.

“Humiga ka lang,” sabi niya. “Ako ang bahala sa lahat ngayon.”

Hindi ko alam kung anong sasabihin ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat o matakot. Ngunit kahit papaano, may maliit na ginhawa na naramdaman ko sa presensya niya.

Habang hinihigop ko ang sabaw ng noodles, nakatingin siya sa akin. Parang tinitiyak na nakakain ako nang tama, na hindi ako hihiramin ng puyat o gutom.

“Slow lang,” sabi niya. “Hindi mo kayang kumain nang mabilis. Ang katawan mo mahina pa.”

Tumango ako. Hindi ko masabi sa kanya na sa bawat galaw niya, kahit ang paghawak sa chopsticks ko para tulungan ako, ramdam ko ang halo ng takot at init sa puso ko. Hindi ko alam kung bakit, pero hindi ko mapigilan ang sarili ko na magpakumbaba sa kanya kahit ayokong aminin.

Matapos kumain, tinulungan niya akong humiga ulit sa kama. Pinatakpan niya ako ng kumot, hinugot ang unan para komportable ako. Tila ako ang prinsesa niya na kailangan niyang alagaan.

“Alam mo,” sabi niya, habang nakaupo sa tabi ng kama ko, “hindi ko na papayagan na mangyari ito ulit sa iyo. Walang mag-iiwan sa iyo sa ganitong kalagayan.”

Napangiti ako nang konti. Hindi dahil sa sinabi niya. Hindi dahil sa tono niya. Kundi dahil parang may tiniyak siya sa akin na sa kabila ng lahat, may nagbabantay sa akin.

Habang nakahiga, iniikot niya ang thermometer sa bibig ko, tinitingnan ang lagnat ko. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaibang tensyon sa paligid namin. Parang bawat kilos niya ay may dalang banta at pangangalaga sabay sabay.

“Mas mataas ang lagnat mo kanina,” sabi niya. “Ngayon bumaba na ng konti. Pero kailangan mo pa ring magpahinga.”

Tumango ako, nanginginig pa rin. Hindi ko masabi sa kanya na gusto kong tumayo, gusto kong lumakad, gusto kong bumalik sa normal na mundo. Ang katawan ko ay hindi nakikinig. Ang isip ko ay naguguluhan. Ang puso ko ay natatakot at sabik sa presensya niya.

Hindi ko alam kung paano ko haharapin ito. Ang tao na halos nagpahirap sa akin ay ngayon nag-aalaga sa akin. At kahit ayoko, ramdam ko ang init ng kanyang mga kamay na nag-aalaga sa akin.

Habang pinapalitan niya ang aking basang damit mula kagabi, huminga ako nang malalim. “Sir… hindi po kailangan,” sabi ko, nanginginig.

Ngumiti siya, parang alam niya ang iniisip ko. “Hindi mo iniisip na wala akong karapatan? Parang ako lang ang makakaintindi sa iyo ngayon. Kaya ako ang gagawa nito.”

Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o magpasalamat. Hindi ko alam kung dapat ba akong umiyak o ngumiti. Ang halo ng damdamin ko ay sumabog sa dibdib ko.

Naglagay siya ng mainit na tubig sa palanggana para pahiran ang aking mukha, pinunasan ang pawis sa noo ko. Hinawakan niya ang kamay ko nang mahina, dahan-dahan. “Huwag kang gagalaw. Ang katawan mo mahina pa. Kailangan mong magpahinga.”

Tumango ako, pilit na humihinga nang maayos. Ngunit sa bawat titig niya sa akin, sa bawat galaw niya na parang ako ang prinsesa niya, ramdam ko ang halo ng takot, respeto, at kakaibang init sa loob ko.

Naglagay siya ng malinis na kumot sa paligid ko, hinaplos ang buhok ko, at umupo sa tabi ko. Tahimik lang kami. Ngunit ramdam ko ang presensya niya sa bawat segundo. Parang bawat hininga niya ay nagbabantay sa akin.

“Ysella,” sabi niya sa wakas, mababa at matatag, “huwag kang mag-alala. Ako ang bahala sa iyo ngayon. Walang makakaabala. Walang makakasakit. Ikaw lang ang importante.”

Hindi ko masabi kung bakit, pero huminga ako nang mas malalim. Kahit na natatakot ako sa kanya, kahit na nasasaktan ako sa alaala ng mga nakaraang araw, may parte sa akin na gusto ang ganitong presensya. Parang prinsesa sa kamay ng taong may hawak sa lahat, kahit mali ang paraan niya, kahit delikado, ramdam ko ang seguridad sa maliit na bahagi ng puso ko.

Habang umuulan pa rin sa labas, nakahiga ako sa kama, tinitingnan siya habang tahimik na nagbabantay. Hindi siya lumalayo. Hindi rin siya nagsasalita ng sobra. Pero naroroon siya.

At sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw, kahit lagnat at gutom, kahit pagod at panghihina, nakaramdam ako ng kaunting ginhawa. Hindi dahil sa tulong niya lang, kundi dahil may presensya ng isang taong tila handang gawin ang lahat para sa akin, kahit sa kanyang sariling paraan.

Hindi ko alam kung hanggang saan ang pag-aalaga niya.

In His Arms

Pagkatapos ng ilang oras ng pahinga, naramdaman ko na ang lagnat ko ay bahagyang humupa. Ngunit ang katawan ko ay nananatiling mahina, parang wala nang lakas para kumilos nang mag-isa. Nakahiga pa rin ako sa kama, ang kumot ay mahigpit na nakabalot sa paligid ko.

Tumayo siya sa tabi ng kama ko, tahimik lang, tinitingnan ako. Parang ayaw niyang bumitaw ng kahit isang segundo. Mata niya nakatingin sa akin na parang binabasa ang bawat galaw ko, bawat hininga.

“Hindi mo kailangan gumawa ng kahit ano,” sabi niya, mababa at may init sa boses. “Ako ang bahala.”

Napangiti ako nang napakaliit. Hindi dahil sa sinabi niya. Kundi dahil ramdam ko, kahit sa gitna ng sakit at panghihina, may tao na nagmamalasakit sa akin sa ganitong paraan.

Habang nakahiga ako, unti-unti niyang inilapit ang katawan niya sa akin. Tahimik lang siya. Walang pagmamadali. Pero ramdam ko ang init na dumarating sa bawat galaw niya.

“Sir, baka mahawaan ninyo ng lagnat ko…” sabi ko, mahina, nanginginig sa parehong lamig at hiya.

Ngunit hindi siya umalis. Hindi siya nakinig sa akin. Sa halip, mas lumapit pa siya. Hinawakan niya ang aking kamay at dahan-dahang ipinasok sa ilalim ng kumot. “Hindi. Bahala ako. Basta nandito ako para sa iyo.”

Hindi ko masabi kung bakit, pero kahit alam kong mahina pa ako at baka nakakahawa ang lagnat ko, may kakaibang init sa puso ko. Parang may katahimikan sa gitna ng sakit at panghihina.

Dahan-dahan, pinahiga niya ako nang mas malapit sa kanya. Hinaplos ang buhok ko, hinawakan ang ulo ko sa dibdib niya. Ang katawan niya ay nagbigay ng init na parang gusto niyang iparamdam sa akin: “Hindi ka nag-iisa. Hindi kita pababayaan.”

“Sir…” humina ang boses ko. “Hindi po kailangan…”

Ngunit hindi siya nakinig. Parang matigas ang ulo niya, pero hindi sa masamang paraan. Parang natitiyak niya sa sarili niyang tama ang ginagawa niya. “Bahala ako,” ulit niya. “Ako ang bahala. Ikaw lang ang importante ngayon.”

Pinilit kong huminga nang malalim. Ramdam ko ang tibok ng puso niya sa dibdib niya. Ramdam ko ang init ng katawan niya na nakapalibot sa akin. Kahit may kaunting takot, may parte rin sa akin na gustong manatili sa ganitong init.

Habang humihinga ako sa dibdib niya, napakabagal ng mundo sa paligid ko. Ang ulan sa labas ay parang nagiging malambing na musika, bawat patak ay kasabay ng tibok ng puso niya. Hindi ko maintindihan. Bakit kahit sa kabila ng galit, takot, at panghihina, ramdam ko ang kaunting kaligtasan at ginhawa sa kanyang presensya?

“Ysella,” bulong niya sa tabi ng tenga ko. “Mahalaga ka sa akin. Hindi ko hahayaang masaktan ka o mapabayaan.”

Napangiti ako nang bahagya. Hindi dahil sa sinabi niya. Kundi dahil sa paraan ng tono niya, ang paraan ng kanyang mga galaw, na parang sinasabi sa akin: “Ako ang narito, at hindi ka iiwan.”

Dahan-dahan, inihiga niya ako nang mas kumportable. Pinunasan niya ang pawis sa noo ko. Hinaplos ang pisngi ko. At sa wakas, unti-unti kaming humiga sa kama. Ang ulo ko ay nakasalalay sa balikat niya, at ang braso niya ay mahigpit na nakabalot sa paligid ko, parang proteksyon sa lahat ng bagay sa mundo.

“Sir… baka mahawaan po kayo…” sabi ko ulit, nanginginig pa rin.

Ngunit muli, hindi siya umalis. Mas mahigpit ang hawak niya sa akin, parang sinasabi sa akin: “Walang mangyayari sa akin. Basta nandito ako para sa iyo.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw, kahit lagnat at kahinaan, nakaramdam ako ng katahimikan. Ang init niya ay parang kumot na nagtatakip sa lamig ng lagnat ko. Ang tibok ng puso niya ay parang ritmo ng musika, nakakapagpatigil ng takot at panghihina sa loob ko.

Napakabagal ang mundo habang nakahiga kami, ako sa kanyang mga bisig, siya nakatingin sa akin ng tahimik. Walang salita, ngunit ramdam ko ang lahat: ang pangangalaga, ang obsessiveness, ang init, at kahit ang pagmamay-ari niya sa presensya ko.

Sa bawat hininga ko, sa bawat pag-ikot ng ulo ko, ramdam ko siya. Ramdam ko ang tibok ng puso niya sa dibdib niya, ramdam ko ang init sa braso niya na nakapalibot sa akin.

“Good girl,” bulong niya. “Rest lang. Huminga lang. Ako ang bahala.”

Hindi ko alam kung bakit, pero kahit sa sakit at panghihina, napapikit ako at huminga nang malalim. May katahimikan na parang lumalabas sa mundo, nagiging pribado ang kwarto namin, pribado ang init, at pribado ang pag-aalaga niya sa akin.

Humiga ako sa kanyang mga bisig, tahimik na pinakiramdaman ang presensya niya. Kahit may lagnat, kahit mahina, kahit naguguluhan sa sarili kong damdamin, ramdam ko na may isang bagay sa mundo na sigurado: siya ay nandito para sa akin.

At sa unang pagkakataon sa loob ng ilang araw, natutunan ko na kahit sa kabila ng takot at panghihina, may maliit na bahagi sa puso ko na natututo ring magtiwala sa kanya. Natututo ring huminga at umasa kahit sandali lang.