Novels by Charnechane Writers

"อย่าท้าพี่นะครับ ความเงี่xนไม่เคยปราณีใครนะพี่จะบอก อย่ามาล้อเล่นกับคนของขาด" เสียงทุ้มหล่อเอ่ยตอบเพื่อนตัวเองกลับฉันจึงได้สติ เบนสายตาและใบหน้าเห่อร้อนหนีสายตาคมคู่นั้น"เอ่อ นิคขอตัวนะคะ" ฉันปัดมือหนาออกจากเอวก่อนจะลุกออกจากที่เพื่อไปห้องน้ำ ยืนรับลมดูดบุหรี่ตัวโปรดเข้าเต็ม ๆ ปอด พ่นควันออกมาหลายรอบเพื่อลดความรู้สึกประหลาดก่อนหน้านั้นสิ่งที่ยูโรพูดเขาหมายถึงอะไร ถ้าดื่มแอลกอฮอล์แล้วสมองมันไม่ทำงานอย่างนี้ ฉันขอไม่ดื่มยังดีกว่า แต่เพราะครั้งนี้มันฟรีไงเลยต้องจัดเต็ม"สรุปเขาชอบเราไหม ถ้าชอบจะได้รุกเต็มที่""แต่กลัวเขาแค่เข้ามาเล่นด้วยจัง""เอาไงดีไอ้นิค จะเดินหน้าต่อหรือถอยห่าง"ฉันกลับมาดื่มต่อกับเพื่อน นั่งฟังเพลงในร้านไปอย่างเพลิดเพลิน ช่วงนี้เป็นช่วงที่นักร้องและนักดนตรีต่างเล่นเพลงเศร้าถึงคนรักเก่า"ใครมันขอเพลงเศร้าวะ"อารมณ์ความรู้สึกในตอนนั้นมันชวนให้คิดถึงเมื่อตอนที่ยังคบกับแฟรงค์ ถ้าตอนนี้เรายังคบกันอยู่ป่านนี้คงได้เรียนที่เดียวกัน เที่ยวด้วยกันและได้ใช้ชีวิตด้วยกันต่อ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันจบแล้วเหลือแค่เพียงความทรงจำในระยะเวลาหนึ่งให้คิดถึง…"ก็แค่แฟนเก่า วันนี้แหละจานิคจ

หลายวันผ่านมานี้ผมและจานิคยังไม่ได้เจอหน้ากันอีกสักครั้ง ส่วนในห้องแชตก็ได้คุยกันบ้างแต่ไม่บ่อยเท่าที่ควร ใจผมมันร้อนรุ่มราวกับถูกไฟร้อนเผาข้ามวันข้ามคืนมือกดเข้าห้องแชตเธอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเมื่อฝั่งนั้นไม่ยอมตอบกลับ ก่อนจะตัดสินใจครั้งใหญ่โทรไปหาเธออีกรอบ และครั้งนี้มีคนรับสายด้วย>>["ฮัลโหล…"] เสียงหวานขานรับอ้อยอิ่งคล้ายกับทำอะไรสักอย่าง["ยังไม่ตื่นอีกเหรอ"] พอได้ยินเสียงงัวเงียถึงได้รู้ว่าจานิคกำลังนอนและตอนนี้โดนรบกวน>>["ยัง ยูโรโทรมากวนเค้านะ ชดใช้เวลามาเลย"] เดี๋ยวค่อยมานอนด้วยกัน จะชดใช้ให้ดีที่สุดเลยล่ะ["ไม่มีเรียนหรือไงทำไมถึงตื่นสายจัง"] อยากรู้เรื่องของเธอไปหมดทุกอย่าง ทั้งเวลาตื่นและเวลานอน หรือแม้แต่ตารางเรียน>>["วันนี้มีเรียนแค่วิชารอบบ่ายแล้วก็ติว"] ส่วนคนถูกถามก็ไม่ได้ปิดบัง["คืนนี้ติวเสร็จเจอกันที่คลับนะ เดี๋ยวพี่ส่งโลเคชันให้"] />>["ส่งมาไว้เลยก็ได้ แล้วเที่ยงสามสิบฝากโทรปลุกหน่อยได้ไหม กลัวหลับเพลิน"] อ่อยผมหรือเปล่าวะ["ได้สิ เดี๋ยวพี่โทรปลุกนะ"]"มึงคุยกับใครวะเห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่" พอผมวางสายไอ้ต้าร์เปิดประเด็นถามถึงเจ้าของรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อทันที"

"ลงไป" ผมสั่งเสียงเข้ม ใช้สายตาไม่พอใจสั่งให้เธอลงจากรถคันนี้โดยเร็วที่สุดก่อนที่ผมจะเป็นคนใช้ความรุนแรงลากตัวเธอลงไปเอง"อะไร?" คนถูกไล่แบบไม่ทันตั้งตัวถามเสียงอ่อน"ถ้ามันดีมากก็ให้มันไปส่งสิ" ผมไม่สนว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหนหรือดึกดื่นแค่ไหนแล้ว ผมสนเพียงแค่ว่าไม่อยากได้ยินเธอพูดถึงผู้ชายคนนั้นแล้วเอามาเปรียบเทียบกับตัวผมแบบนี้"แต่นี่มันครึ่งทางแล้ว" เธอมองไปรอบ ๆ ก่อนจะหันกลับมาทางผม ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบมองผมอย่างละห้อย ก็สงสารอยู่หรอกแต่หมั่นไส้มากกว่าที่เอามาเปรียบเทียบกัน"แล้ว? พี่ต้องสนใจไหม?""สนใจสิ นี่รุ่นน้องในคณะนะ" มาถึงขั้นนี้แล้วยังจะต่อปากต่อคำกับผมอีก เก็บแรงไว้เดินกลับเถอะ"ลงไป พี่บอกให้ลงไปไง" ผมไม่พูดแค่นั้นแต่ยังปลดล็อกเซฟตี้เบลล์ให้แถมยังลงมือผลักร่างกายอันบอบบางของเธอเสริม"ยูโร" เธอกดเสียงให้ต่ำลง ใช้สายตาอีกแบบจ้องมองกลับมาเพื่อข่มขู่ผมไปในตัว ไม่ได้ ผมจะปล่อยให้เด็กคนนี้ข่มผมไม่ได้"พี่นับหนึ่งถึงสาม ถ้านิคไม่ลงไปดี ๆ พี่จะลากนิคลงไปเอง""เออ เอาสิ" คนข้างกายท้าทายอำนาจต่ออย่างไม่เกรงกลัว"หนึ่ง…" ผมเริ่มนับเพื่อให้เวลาเธอเตรียมใจ หลังจากนี้จะเป็นยังไงก็แล้

ระหว่างที่เราเดินออกจากร้านก๋วยเตี๋ยว มีเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ อายุประมาณเจ็ดขวบ ในมือถือตะกร้าสองใบไม่ใหญ่มากเดินตรงดิ่งมาทางฉันอย่างเร่งรีบ "พี่คะช่วยซื้อดอกกุหลาบกับขนมหวานหน่อยได้ไหมคะ" น้องผมถักเปียทำตาปริบ ๆ คล้ายกับออดอ้อนใส่ เห็นแบบนี้ก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้ ตัวแค่นี้แต่ลูกอ้อนต้อนคนแก่เยอะจริง อีกทั้งยังสงสารหนูน้อยตรงหน้า ค่ำมืดขนาดนี้ยังไม่กลับบ้านกลับช่อง คนเป็นพ่อกับแม่ไม่ห่วงลูกเลยหรือไง ยิ่งเป็นผู้หญิงน่ารักด้วย ถ้าเป็นลูกสาวฉันคงไม่ปล่อยให้มาทำอะไรค่ำ ๆ มืด ๆ แบบนี้หรอก เพราะผู้คนสมัยนี้เดาใจยากส่วนมากรู้หน้าไม่รู้ใจ ฉันนั่งคุกเขาลงให้อยู่ในระดับเดียวกันกับคนตัวเล็ก เอ่ยถามน้องด้วยน้ำเสียงสุภาพอย่างเป็นกันเอง "ดึกแล้วทำไมไม่กลับบ้านคะ มันอันตรายรู้ไหม" วางมือบนศีรษะทุยลูบผมยาวถักเปียของน้อง สอดสายตามองดูรอบ ๆ ของพื้นที่แห่งนี้ "หนูยังขายไม่หมดค่ะพี่คนสวย" เสียงเล็กตอบกลับพร้อมกับยื่นมือมาบีบแก้มฉัน แพรวพราวมากนะตัวแค่นี้ "คุณพ่อกับคุณแม่ไปไหนคะ ทำไมปล่อยให้หนูมาคนเดียว" "คุณพ่อป่วยค่ะ ส่วนคุณแม่ขายอยู่อีกที่" แววตาเศร้าหมองของเธอที่สื่อออกมาฉันรับรู้ได้เลยว่าน้องไม่

"พี่ขอโทษที่ปากไวไปหน่อย" พอได้ยินเขากล่าวคำขอโทษ ใจบางดวงนี้มันก็เหลวกลายเป็นน้ำเลยสิจะหลีกเลี่ยงหรือหลบหน้าก็ไม่ได้เพราะโดนไอ้พลอยคะยั้นคะยอให้ไปก็เลยจำใจต้องรับปาก ส่วนตัวมันเองไม่ได้มาด้วยเพราะพึ่งบอกตอนหลังว่ามีธุระด่วน"กูลืมว่ามีธุระกับทางบ้านอะ มึงไปกับพี่เขาสองคนนะ ฝากไปส่งเพื่อนหนูด้วยนะพี่วันนี้มันไม่ได้เอารถมา" ประโยคหลังมันพูดกับเขาฉันมองตามหลังเพื่อนอย่างสิ้นหวังขณะที่มันกำลังเดินจากไป ได้แต่มองหน้าคนที่เคยหาเรื่องแกล้งตลอดทุกครั้งที่ผ่านมา"จะทำอะไรฉันหรือเปล่าวะวันนี้"ยูโรขับรถวนหาร้านอาหารแต่ไม่มีร้านว่างสักร้าน ช่วงเวลาเลิกงานคนเต็มร้านแน่นไปหมด โต๊ะเปล่าสักโต๊ะยังไม่มี หน้าร้านยังมีคนต่อคิวรออีกเพียบ"ไม่มีร้านว่างเลย นิคกินร้านข้างทางได้ไหม" เขาถามฉันจึงพยักหน้าตอบ "คุยกับพี่หน่อย""เค้าเวียนหัว" ทั้งรถติด ทั้งกลิ่นน้ำหอมในรถและกลิ่นน้ำหอมจากเขา ตีผสมรวมกันใครบ้างที่จะไม่มึนเจ้าของรถเห็นสีหน้าไม่ดีจึงลดกระจกลง มือหนายื่นยาดมให้ ฉันรับยาดมจากเขาเปิดฝาออกและสูดมันเข้าเต็ม ๆ ปอดสองถึงสามรอบ"ถ้าไม่ชอบกลิ่นนี้เดี๋ยวคราวหลังพี่เปลี่ยนให้""หมายถึงไม่ชอบหน้าเจ้าของรถ

"สาระแนนักนะ ไปไกล ๆ ไป๊!" ตวาดไอ้เพื่อนตัวดีเสียงดัง แล้วหยิบไม้บรรทัดขึ้นมาทาบบนแผ่นเหล็กหนาทุกด้าน แต่ละด้านมีหน้าตัดเรียบเท่ากัน ไม่มีส่วนเกินหรือส่วนแหว่งปล่อยให้แสงเล็ดลอดเข้ามาได้มันต้องแบบนี้สิ"รอบนี้จะให้ผ่านไหม? ของคนอื่นยังผ่านทำไมของเค้าไม่ผ่าน ไอ้เรื่องแก้เค้าก็แก้ให้หลายรอบแล้ว ยูโรจะอะไรกับเค้านักหนา ฮะ!" ดวงตากลมโตจ้องมองมายังที่ที่ผมนั่งอยู่อย่างโกรธแค้น มือสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนผมต้องถอยห่าง หากเธอพุ่งพรวดเข้ามาตอนนี้มีหวังหน้าผมยับจริง ๆ ชิ้นงานของจานิคไม่ได้มีปัญหาอะไรมากหรอก ผมแค่หาเรื่องแกล้งเธอให้อยู่กับผมนาน ๆ แค่นั้น เพราะหากตอนประกอบชิ้นงานส่งอาจารย์ประจำวิชา ผมเองก็หวังให้เธอได้คะแนนเต็มเหมือนกับคนอื่น ไม่ต้องโดนหักหรือโดนบ่น แต่อีกใจก็สงสารเหมือนกันที่ให้เธอแก้งานบ่อยขนาดนี้"พี่ไม่ได้แกล้งนิคหรือหาเรื่องนิคเหมือนเมื่อก่อนเลย ทุกอย่างที่พี่ทำไปเพราะพี่หวังดีทั้งนั้น" กว่าจะพูดความจริงออกไปได้ทำผมเกือบแย่ บริเวณลำคอคล้ายกับมีเข็มทิ่มแทงอยู่หลายเล่ม ความหวังดีที่ผมมีให้เธอนั้นอีกคนกลับมองไม่เห็นมันคนตรงหน้าโน้มตัวเข้ามาใกล้วางฝ่ามือเล็กลงกับเสื้อช็อปสาข