Novels by Cha

May mga sugat na hindi na kailangang pagbayaran ng iba. ‎May mga sugat na ang tanging hinihingi— ‎ay paghilom. ‎Matapos ang lahat ng unos, hindi na muling bumalik si Amaryllis sa landas ng paghihiganti. ‎Hindi dahil nakalimot siya. ‎Kundi dahil napili niyang huwag nang dalhin pa ang bigat nito. ‎Pinili niyang maghilom. ‎Tahimik na araw ang sumunod. ‎Mas mabagal. ‎Mas maingat. ‎Pero mas totoo. ‎Si Amaryllis ay nanatiling matatag sa sarili niyang mundo— ‎pinatatatag ang mga proyekto, tinutulungan ang mga taong tulad niya noon. ‎Hindi na siya humahabol sa multo ng nakaraan. ‎Sa halip— ‎ginagawa niya itong aral. ‎At si Leandro… ‎Ang lalaking minsang naghari sa takot, kontrol, at kapangyarihan— ‎ay hindi na ang dating siya. ‎Hindi na siya utos ang sinusunod. ‎Hindi na siya anino ng nakaraan. ‎Kusa siyang nagpakumbaba. ‎Kusa siyang bumitaw sa dating sarili. ‎Hindi dahil pinilit siya. ‎Kundi dahil natutunan niyang mahalin. ‎Minsan, nakaupo siya sa tabi ni Amaryllis ha

Tahimik ang gabi sa Manila Bay. ‎Mahinang humahampas ang alon sa pampang. ‎Ang ilaw ng lungsod— sumasalamin sa tubig na parang mga alaala na hindi tuluyang nawawala. ‎Magkatabi silang nakaupo. ‎Walang nagsasalita. ‎Pero hindi ito katahimikang mabigat. ‎Kundi isang uri ng kapayapaan na matagal nilang hinanap. ‎“Naalala mo…” mahina ang simula ni Leandro, “kung paano nagsimula ang lahat?” ‎Hindi siya agad sinagot ni Amaryllis. ‎Pero alam niyang hindi niya kailangang magtanong pa. ‎“Hindi iyon pagmamahal,” dugtong niya. ‎“Obsessyon iyon.” ‎Napatingin si Amaryllis sa kanya. ‎Hindi para husgahan. ‎Kundi para makinig. ‎“Takot ako noon,” amin niya. ‎“Akala ko kapag kinontrol ko ang lahat— walang mawawala sa akin.” ‎Napangiti siya nang mapait. ‎“Pero mas lalo lang akong nawalan.” ‎Mahinang umihip ang hangin. ‎Dinala ang katahimikan sa pagitan nila. ‎“Hindi mo kasalanan ang naramdaman mo,” sabi ni Amaryllis. ‎“Pero responsibilidad mo kung paano mo pin

Lumipas ang isang taon. ‎Hindi madali. ‎Hindi perpekto. ‎Pero totoo. ‎Sa loob ng panahong iyon— ‎maraming nagbago. ‎At mas maraming piniling baguhin. ‎Si Amaryllis— ‎hindi na lang isang pangalan na konektado sa nakaraan. ‎Isa na siyang respetadong business consultant. ‎Kilalang matalino. Matatag. At higit sa lahat— ‎mapagkakatiwalaan. ‎Hindi na siya ang babaeng tumatakbo. ‎Hindi na rin siya ang babaeng hinahabol ng anino. ‎Siya na ngayon ang humaharap. ‎At pinipiling manatili. ‎Sa kabilang banda— ‎si Leandro. ‎Tahimik ang naging simula niya. ‎Walang ingay. ‎Walang kapangyarihan. ‎Walang impluwensyang inaasahan. ‎Nagsimula siyang muli— ‎bilang isang simpleng entrepreneur. ‎Sariling puhunan. ‎Sariling pagod. ‎Sariling pangalan. ‎Hindi na siya ang lalaking kinatatakutan. ‎Hindi na rin siya ang lalaking nakakulong sa sariling kasalanan. ‎Pinili niyang magbago. ‎At araw-araw— ‎pinipili pa rin niya iyon. ‎May mga gabi pa rin na

Hindi nagtagal ang labanan. ‎Dahil sa pagkakataong ito— ‎handa na sila. ‎ ‎Sa sandaling gumalaw ang mga tauhan ni Mr. K— ‎hindi nagdalawang-isip si Leandro. ‎Agad siyang humakbang pasulong, nagkubli muli si Amaryllis sa likod niya. ‎Hindi perpekto ang galaw niya— ‎pero totoo. ‎At matatag. ‎“Tumigil kayo!” ‎Isang boses ang pumutol sa kaguluhan. ‎Matigas. May awtoridad. ‎At pamilyar. ‎Tumigil ang lahat. ‎Pati si Mr. K. ‎Mula sa pintuan— pumasok ang mga pulis. ‎Armado at mga nkahanda. ‎At sa likod nila— ‎isang lalaking matagal nang nasa gilid ng laban. ‎Si “Atty. Rafael…” ‎mahina ang bulong ni Amaryllis. ‎Nagtagpo ang mga mata nila. ‎Kalmado. ‎Matatag. ‎“Tapos na.” ‎Sa unang pagkakataon— ‎nawala ang ngiti sa labi ni Mr. K. ‎“Ang tagal mo,” malamig niyang sabi. ‎Lumapit si Rafael. ‎“Hindi,” sagot niya. “Naubos lang ang oras mo.” ‎Ilang minuto lang— ‎ang bahay na dati’y puno ng takot ay naging lugar ng hustisya. ‎Kinumpiska a

Hindi agad nila pinansin ang mensahe. ‎Pero hindi ibig sabihin— hindi nila ito naramdaman. ‎Parang may unti-unting kumakain sa katahimikan ng bawat sandali. ‎“Malapit na.” ‎Dalawang salita lang. ‎Pero sapat para baguhin ang lahat. ‎Kinagabihan, hindi na muling naging payapa ang bahay. ‎May mga yabag sa labas. Mga ilaw na biglang nawawala. Mga aninong hindi mo mahuli— pero alam mong nandiyan. ‎“At hindi na sila nagtatago,” mahina na sabi ni Amaryllis. ‎Tumango si Leandro. ‎“Hindi na rin tayo dapat.” ‎Pero hindi iyon ang nangyari. ‎Dahil sa gitna ng paghahanda— sa gitna ng panganib— ‎unti-unting nawala ang lahat. ‎Unang nawala ang kuryente. ‎Isang iglap. Buong bahay— nilamon ng dilim. ‎Sumunod ang signal. ‎Walang tawag. Walang koneksyon. Walang Rafael na matatawagan. ‎Tanging katahimikan. ‎“At iyon ang gusto nila,” bulong ni Amaryllis. “Putulin tayo sa mundo.” ‎Hindi sumagot si Leandro. ‎Sa halip, hinanap niya ang kamay niya sa dilim. ‎At nang

Kinabukasan— ‎Hindi na bumalik si Leandro sa dating mundo niya. ‎Walang mansion. ‎Walang mga tauhan. ‎Walang kapangyarihan. ‎Sa halip— ‎isang maliit na bahay ‎sa gilid ng lungsod ‎ang naging simula niya. ‎ ‎“Dito ka muna.” ‎Diretso ang boses ni Amaryllis. ‎Walang lambing. Walang galit. ‎Kundi malinaw na hangganan. ‎“Hindi bilang parusa,” dagdag niya. ‎“Kundi bilang kabayaran.” ‎ ‎Hindi tumutol si Leandro. ‎Hindi na siya marunong tumutol. ‎ ‎“Lahat ng kondisyon ko—susundin mo,” sabi ni Amaryllis. ‎“At hindi ka aalis hangga’t hindi ko sinasabi.” ‎Saglit siyang tumingin dito. ‎“Maiintindihan mo rin… kung bakit.” ‎ ‎Tumango si Leandro. ‎Tahimik. ‎Handa. ‎ ‎At doon nagsimula ang buhay ‎na hindi niya kailanman naranasan. ‎ ‎Unang araw— ‎hindi niya alam kung paano magsaing. ‎Nasunog ang ilalim. ‎Hilaw ang ibabaw. ‎Tahimik lang si Amaryllis habang tinitingnan iyon. ‎“Ulit.” ‎ ‎Pangalawang araw— ‎nagkamali siya sa

“…kung gusto nating mabuhay, kailangan nating umalis dito.” ‎Nanigas si Mariel. “A-Ano?” ‎Muling umalingawngaw ang putukan sa labas. ‎BANG! BANG! ‎“Perimeter breached!” “Fall back! FALL BACK!” ‎Narinig nila ang sigaw ng isa sa private police bago tuluyang naputol ang komunikasyon nito. ‎Mahigpit na napapikit si Craig. Alam niyang tapos na. ‎Compromised na ang isla. ‎Mabilis siyang tumayo at kinuha ang emergency bag mula sa ilalim ng mesa. May lamang cash, passports, gamot, at ilang magazine ng bala. ‎“Craig…” nanginginig na sabi ni Mariel. “Saan tayo pupunta?” ‎Saglit siyang natahimik. Parang may lugar siyang matagal nang iniiwasan balikan. ‎“…sa pinakadulong probinsya na hindi nila agad iisiping puntahan.” “May kilala akong tao roon.” “Matagal na siyang wala sa system.” ‎Mabilis niyang sinuot ang black jacket habang binibigyan ng baril ang isa sa natitirang bodyguards. ‎“Prepare the boat.” “NOW.” ‎“Yes, sir!” ‎Sa labas ng cottage, nagkakagulo na ang pali

Mabilis na bumukas ang pinto ng cottage. Paglabas ni Craig, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin ng gabi. Tahimik ang buong isla— pero hindi tahimik para sa mga sanay manghuli. Nararamdaman niya iyon. May ibang presensya sa paligid. ‎Sa may dalampasigan, agad lumapit ang dalawang armadong private police na naka-itim na tactical uniform. “Sir Craig,” mahina ngunit alertong bati ng isa. “Motion sensor east perimeter triggered. Sector Three.” Mahigpit ang hawak ni Craig sa baril habang mabilis na gumagalaw ang mga mata niya sa dilim ng kagubatan. “Ilang tao?” “Hindi pa sigurado, sir. Pero may nakita kaming movement malapit sa north trail.” “Body heat?” “Possible two… maybe three.” ‎Tahimik na napamura ang isa pang guwardiya habang may pinapakinggang static sa earpiece. “Sir… nawalan ng signal ang Team Bravo.” ‎Biglang bumigat ang hangin. ‎Dahan-dahang humigpit ang panga ni Craig. Hindi ordinaryong intruder ang mga ito. Dahil ang mga tauhan niyang dating military at private

Malamig ang hangin nang gabing iyon. ‎Tahimik ang buong isla— pero ramdam ni Craig ang kakaibang galaw ng paligid. ‎Nakatayo siya sa may dalampasigan habang nakatitig sa maliit na ilaw sa gitna ng dagat. Palapit ito. ‎Dahan-dahan. ‎Kontrolado. ‎Napahigpit ang hawak niya sa kutsilyong dala niya. Hindi siya kumikilos. Nakamasid lang. ‎Mula sa likod niya, lumapit si Mariel. “Ano ‘yon…?” mahina nitong tanong. ‎Hindi agad sumagot si Craig. ‎Hanggang sa— may narinig silang mahinang tunog ng makina. ‎At maya-maya— lumitaw ang isang maliit na speedboat mula sa dilim. ‎Tatlong lalaki ang naroon. Pawang naka-itim. Armado. ‎Agad tumigas ang ekspresyon ni Mariel. “Craig—” ‎“Wait.” ‎Hindi pa rin inaalis ni Craig ang tingin sa mga ito. ‎Paglapit ng bangka sa mababaw na bahagi ng dagat— isa sa mga lalaki ang unang bumaba. ‎Matangkad. May pilat sa gilid ng leeg. At nang makita niya si Craig— ‎agad siyang yumuko. ‎“Sir.” ‎Napatigil si Mariel. ‎Napatingin siya kay

Sumiklab ang tensyon sa hangin. ‎Hindi na simpleng komprontasyon ang nangyayari— parang may dalawang bersyon ni Craig na naglalaban sa loob ng iisang katawan. ‎Tahimik. Mabigat. ‎“…Craig?” mahina pero desperadong tawag ni Mariel. ‎Dahan-dahang bumaling ang ulo ni Craig sa kanya. ‎Sandali. ‎Isang iglap— ‎at parang bumalik ang dating siya. ‎“Run…” paos niyang bulong. ‎“Anong—” ‎“NOW.” ‎Hindi na siya nagtanong pa. ‎Biglang hinila ni Craig si Mariel— sabay iwas sa paparating na atake ng lalaki. ‎BOOM! ‎Nabasag ang pader sa likod nila. ‎“Hindi pa kayo tapos…” malamig na sabi ng lalaki, nakangisi pa rin. “Kahit saan kayo magtago— mahahanap ko kayo.” ‎Hindi na lumingon si Craig. ‎Sa kabila ng panghihina— tumakbo siya. ‎Hinila si Mariel palabas ng hallway, pababa sa emergency exit na tanging siya lang ang may alam. ‎“Craig— saan tayo pupunta?!” hingal na tanong ni Mariel habang pababa sila ng madilim na hagdan. ‎“Safe zone…” saglit siyang napapikit, par

Tahimik ang buong mansiyon. ‎Hindi tulad ng dati— mas mabigat ang hangin. Mas alerto ang bawat galaw. ‎Sa labas ng gate, isa-isang huminto ang tatlong itim na sasakyan. ‎Bumaba ang mga lalaking naka-itim na suit. Hindi ordinaryong security— halata sa tindig pa lang. ‎Disiplinado. Sanay. Mapanganib kung kinakailangan. ‎Sa loob ng bahay, nakatayo si Mariel sa tabi ng bintana. ‎Pinagmamasdan niya ang pagdating ng mga ito. ‎“Craig…?” mahina niyang tawag. ‎Mula sa likod niya— naroon si Craig, kalmado pero mas matalas ang aura kaysa dati. ‎“Private police,” maikli niyang sagot. ‎Lumapit siya sa bintana. Pinagmasdan ang mga tauhan. ‎“Handpicked. Hindi sila basta-basta bumibigay.” ‎Napalunok si Mariel. “Ganun na ba kalala?” ‎Saglit na hindi sumagot si Craig. ‎Pero ang mata niya— hindi umaalis sa labas. ‎“…hindi pa,” mahina niyang sabi. ‎“Pero magiging gano’n.” ‎Tahimik. ‎Sa labas, mabilis na kumilos ang mga tauhan— may nag-check ng perimeter, may naglagay n

Tahimik ang umaga. ‎Parang walang nangyari. ‎Walang bakas ng kaguluhan. Walang sirena. Walang takot. ‎Sa loob ng mansiyon—maayos ang lahat. ‎At si Mariel… ‎nakasuot ng simpleng office attire, hawak ang mga folder, dahan-dahang naglalakad papunta sa opisina ni Craig. ‎Parang normal na araw. ‎Parang dati. ‎Pagpasok niya, bumungad sa kanya ang malinis na mesa. Nakapatong ang mga dokumento na kailangang ayusin. May mainit pang kape sa gilid—parang kakalagay lang. ‎Napahinto siya. ‎“...Huh?” ‎Hindi niya maalala kung sino ang naglagay noon. ‎Pero umiling siya. ‎“Siguro… iniisip ko lang lahat.” ‎Umupo siya sa upuan. ‎Binuksan ang laptop. ‎Emails. ‎Meetings. ‎Schedules. ‎Normal. ‎Sobrang normal. ‎At si Craig— ‎bumukas ang pinto. ‎Napatingin si Mariel. ‎Nakatayo doon si Craig. ‎Maayos na ang tindig. Walang sugat. Walang bakas ng nangyari kagabi. ‎Parang… ‎walang nangyari. ‎“Good morning,” kalmado niyang sabi. ‎Nanlaki ang mata ni Mariel