Novels by Cha

BANG. ‎ ‎Tumigil ang mundo. ‎ ‎Isang segundo— ‎na parang walang hanggan. ‎ ‎“LEANDRO!” ‎ ‎Pagpasok ko sa selda— ‎amoy pulbura ang sumalubong sa’kin. ‎ ‎At doon— ‎nakita ko siya. ‎ ‎Nakatayo pa rin. ‎ ‎Si Leandro. ‎ ‎Hingal. ‎Dugo sa gilid ng braso niya— ‎pero buhay. ‎ ‎Sa harap niya— ‎nakahandusay ang lalaking may baril. ‎ ‎Tinamaan. ‎Hindi fatal— ‎pero sapat para mawalan ng laban. ‎ ‎“You’re late,” mahina niyang sabi, pilit na ngumiti. ‎ ‎Napahagulhol ako— ‎habang tinatakbo ang distansya sa pagitan namin. ‎ ‎“Tanga ka ba?!” ‎ ‎Hinawakan ko ang mukha niya— ‎parang kailangan kong siguraduhin na totoo siya. ‎ ‎“Akala mo hahayaan kitang mamatay mag-isa?!” ‎ ‎Hindi siya sumagot agad. ‎ ‎Sa halip— ‎hinawakan niya ang kamay ko. ‎Mahigpit. ‎ ‎“Hindi ko kailangang mamatay…” ‎mahina niyang bulong, ‎“…para masira ang lahat.” ‎Sa labas ng pasilidad— ‎dumating ang mga pulis. ‎Media. ‎Mga ta

Hindi na ito tsismis. ‎Hindi na ito haka-haka. ‎Sa pagkakataong ito— ‎may ebidensya na. ‎ ‎“Ready ka na ba?” ‎Mahinang tanong ni Atty. Rafael habang hawak ang isang makapal na folder. ‎Nakatayo kami sa likod ng conference room— ‎parehong lugar kung saan winasak ni Leandro ang sarili niyang pangalan. ‎ ‎Ngayon— ‎dito rin ilalabas ang katotohanang matagal nang tinatago. ‎ ‎Huminga ako nang malalim. ‎“Hindi na mahalaga kung ready ako…” ‎mahina kong sagot. ‎“…kailangan na.” ‎ ‎Tumango siya. ‎At sa isang iglap— ‎binuksan ang pinto. ‎Muli— ‎sumabog ang ilaw ng camera. ‎Mga tanong. ‎Mga sigaw. ‎Pero mas handa na ako ngayon. ‎ ‎Hindi na ako ang babaeng umiiyak sa gilid. ‎ ‎Ako na ang lalaban. ‎ ‎“Magandang araw,” panimula ni Rafael, kalmado pero mabigat ang boses. ‎“Ako si Atty. Rafael Monteclaro.” ‎ ‎Isang saglit na katahimikan. ‎ ‎At pagkatapos— ‎“May ilalabas kaming ebidensya kaugnay ng insidente sa gala… at sa mas m

Hindi agad humupa ang ingay. ‎Sa loob ng conference hall— ‎patuloy ang sigawan, ang tanong, ang paghusga. ‎Pero sa labas— ‎ibang klase ang sumabog. ‎Mga balita. ‎Mga headline. ‎Mga opinyon ng publiko. ‎At sa gitna ng lahat— ‎isang pangalan ang paulit-ulit na binabanggit. ‎Leandro Iñigo Valeza. ‎Ang lalaking kilala bilang malamig. ‎Walang awa. ‎Walang puso. ‎ ‎Pero ngayon— ‎siya rin ang lalaking kusang nagpakalunod sa sarili niyang kasalanan. ‎Para lang iligtas ang isang babae. ‎“Hindi ito tugma.” ‎Mahinang sabi ni Rafael habang nakatutok sa tablet. ‎Nasa loob kami ng isang pribadong lounge— ‎malayo sa ingay ng media. ‎Pero hindi sa katotohanan. ‎“Anong ibig mong sabihin?” tanong ko sa kanya, hindi inaalis ang tingin sa screen. ‎Mga video clip ng press conference. ‎Paikot-ikot. ‎Paulit-ulit. ‎Parang pinapahirapan ako. ‎“Leandro doesn’t make reckless decisions.” ‎“Hindi ito pagiging reckless,” mahina kong sagot. ‎“Ito ay pagpil

Maingay ang sirena habang humahagibis ang sasakyan sa kalsada. ‎Mahigpit ang hawak ko sa kamay ni Leandro— ‎parang kapag binitiwan ko siya… tuluyan siyang mawawala. ‎“Stay with me… please…” ‎Paos na ang boses ko. ‎Halos wala nang natitirang lakas. ‎“Malapit na tayo!” sigaw ni Rafael mula sa harap. ‎Hindi ko alam kung ilang segundo… o minuto… ‎ang lumipas. ‎Basta ang alam ko— ‎hindi ako huminto sa pagdarasal. ‎Pagdating sa ospital— ‎lahat ay naging mabilis. ‎Mga kamay na humihila sa kanya palayo sa’kin. ‎Mga boses na sunod-sunod. ‎Mga ilaw na nakakasakit sa mata. ‎“Miss, kailangan niyo pong lumabas—” ‎“Hindi!” ‎Pero hinawakan ako ni Rafael. ‎Mahigpit. ‎“Amara… hayaan mo sila.” ‎Napatingin ako sa kanya— ‎luhaan. ‎At sa unang pagkakataon— ‎wala siyang sagot. ‎Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa labas ng emergency room. ‎Bawat segundo— ‎parang taon. ‎Bawat bukas ng pinto— ‎pinapatigil ang puso ko. ‎Hanggang sa— ‎cl

“…Amara Virelle Monteclaro” ‎Parang tumigil ang mundo ko. ‎Hindi ako makahinga. ‎Hindi ako makagalaw. ‎Hindi ko alam kung alin ang mas malakas— ‎ang kabog ng puso ko… ‎o ang bigat ng pangalang iyon. ‎“Hindi…,” mahina kong sabi. ‎“Hindi ako—” ‎“Isa kang Monteclaro,” putol ng babae, malamig ang boses. ‎“Ang anak ng pamilyang matagal nang dapat nawala.” ‎Nanlabo ang paningin ko. ‎Monteclaro. ‎Parehong apelyido— ‎kay Rafael. ‎Dahan-dahan akong napalingon sa kanya. ‎At sa mukha niya— ‎wala na ang pagtatago. ‎“Rafael…” nanginginig kong tawag. ‎“Anong ibig sabihin nito?” ‎Tahimik siya. ‎At ang katahimikang iyon— ‎mas masakit pa sa kahit anong sigaw. ‎“Sabihin mo sa kanya.” ‎Bumaling ang babae kay Leandro. ‎Ngumiti. ‎Parang siya ang may kontrol sa lahat. ‎“At matapos na natin ito.” ‎“Leandro…” ‎Mahina. ‎Puno ng takot. ‎“Anong nangyayari?” ‎Sandaling pumikit si Leandro. ‎Parang doon niya hinahanap ang lakas— ‎o ang tapang— ‎para sirain ang lahat. ‎At nang mag

Maliwanag ang buong ballroom. ‎Kristal ang mga ilaw. ‎Makinis ang sahig. ‎At bawat ngiti— ‎maingat. ‎Pinili. ‎Plastik. ‎— ‎Charity Gala. Makati. ‎Isang gabi ng prestihiyo. ‎Ng mga taong may mga makapangyarihan. ‎Ng mga lihim na nakatago sa likod ng mamahaling ngiti. ‎At ako— ‎nasa gitna. ‎Nakasuot ng puting gown. ‎Malinis. ‎Tahimik. ‎Pero sa loob— ‎isang bagyo. ‎“Ready?” mahina ang tanong ni Leandro sa tabi ko. ‎Napatingin ako sa kanya. ‎Sa lalaking pinili kong pagkatiwalaan. ‎Sa lalaking… posibleng konektado sa pinakamasakit kong nakaraan. ‎“Hindi,” sagot ko. ‎“Tara.” ‎ ‎At sabay kaming pumasok. ‎ ‎Pagpasok pa lang— ‎ramdam na agad ang mga mata. ‎Mga bulungan, at mga tingin na mapanghusga. ‎“Isn’t that her?” ‎“She’s the girl—” ‎“With the case—” ‎Hindi ko pinansin. ‎Dahil may mas mahalaga akong pakay. ‎Sa gitna ng ballroom— ‎isang malaking screen. ‎Para sa presentation. ‎Para sa donations. ‎At para sa katot