Mag-log in“…kung gusto nating mabuhay, kailangan nating umalis dito.” Nanigas si Mariel. “A-Ano?” Muling umalingawngaw ang putukan sa labas. BANG! BANG! “Perimeter breached!” “Fall back! FALL BACK!” Narinig nila ang sigaw ng isa sa private police bago tuluyang naputol ang komunikasyon nito. Mahigpit na napapikit si Craig. Alam niyang tapos na. Compromised na ang isla. Mabilis siyang tumayo at kinuha ang emergency bag mula sa ilalim ng mesa. May lamang cash, passports, gamot, at ilang magazine ng bala. “Craig…” nanginginig na sabi ni Mariel. “Saan tayo pupunta?” Saglit siyang natahimik. Parang may lugar siyang matagal nang iniiwasan balikan. “…sa pinakadulong probinsya na hindi nila agad iisiping puntahan.” “May kilala akong tao roon.” “Matagal na siyang wala sa system.” Mabilis niyang sinuot ang black jacket habang binibigyan ng baril ang isa sa natitirang bodyguards. “Prepare the boat.” “NOW.” “Yes, sir!” Sa labas ng cottage, nagkakagulo na ang pali
Mabilis na bumukas ang pinto ng cottage. Paglabas ni Craig, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin ng gabi. Tahimik ang buong isla— pero hindi tahimik para sa mga sanay manghuli. Nararamdaman niya iyon. May ibang presensya sa paligid. Sa may dalampasigan, agad lumapit ang dalawang armadong private police na naka-itim na tactical uniform. “Sir Craig,” mahina ngunit alertong bati ng isa. “Motion sensor east perimeter triggered. Sector Three.” Mahigpit ang hawak ni Craig sa baril habang mabilis na gumagalaw ang mga mata niya sa dilim ng kagubatan. “Ilang tao?” “Hindi pa sigurado, sir. Pero may nakita kaming movement malapit sa north trail.” “Body heat?” “Possible two… maybe three.” Tahimik na napamura ang isa pang guwardiya habang may pinapakinggang static sa earpiece. “Sir… nawalan ng signal ang Team Bravo.” Biglang bumigat ang hangin. Dahan-dahang humigpit ang panga ni Craig. Hindi ordinaryong intruder ang mga ito. Dahil ang mga tauhan niyang dating military at private
Malamig ang hangin nang gabing iyon. Tahimik ang buong isla— pero ramdam ni Craig ang kakaibang galaw ng paligid. Nakatayo siya sa may dalampasigan habang nakatitig sa maliit na ilaw sa gitna ng dagat. Palapit ito. Dahan-dahan. Kontrolado. Napahigpit ang hawak niya sa kutsilyong dala niya. Hindi siya kumikilos. Nakamasid lang. Mula sa likod niya, lumapit si Mariel. “Ano ‘yon…?” mahina nitong tanong. Hindi agad sumagot si Craig. Hanggang sa— may narinig silang mahinang tunog ng makina. At maya-maya— lumitaw ang isang maliit na speedboat mula sa dilim. Tatlong lalaki ang naroon. Pawang naka-itim. Armado. Agad tumigas ang ekspresyon ni Mariel. “Craig—” “Wait.” Hindi pa rin inaalis ni Craig ang tingin sa mga ito. Paglapit ng bangka sa mababaw na bahagi ng dagat— isa sa mga lalaki ang unang bumaba. Matangkad. May pilat sa gilid ng leeg. At nang makita niya si Craig— agad siyang yumuko. “Sir.” Napatigil si Mariel. Napatingin siya kay
Sumiklab ang tensyon sa hangin. Hindi na simpleng komprontasyon ang nangyayari— parang may dalawang bersyon ni Craig na naglalaban sa loob ng iisang katawan. Tahimik. Mabigat. “…Craig?” mahina pero desperadong tawag ni Mariel. Dahan-dahang bumaling ang ulo ni Craig sa kanya. Sandali. Isang iglap— at parang bumalik ang dating siya. “Run…” paos niyang bulong. “Anong—” “NOW.” Hindi na siya nagtanong pa. Biglang hinila ni Craig si Mariel— sabay iwas sa paparating na atake ng lalaki. BOOM! Nabasag ang pader sa likod nila. “Hindi pa kayo tapos…” malamig na sabi ng lalaki, nakangisi pa rin. “Kahit saan kayo magtago— mahahanap ko kayo.” Hindi na lumingon si Craig. Sa kabila ng panghihina— tumakbo siya. Hinila si Mariel palabas ng hallway, pababa sa emergency exit na tanging siya lang ang may alam. “Craig— saan tayo pupunta?!” hingal na tanong ni Mariel habang pababa sila ng madilim na hagdan. “Safe zone…” saglit siyang napapikit, par
Tahimik ang buong mansiyon. Hindi tulad ng dati— mas mabigat ang hangin. Mas alerto ang bawat galaw. Sa labas ng gate, isa-isang huminto ang tatlong itim na sasakyan. Bumaba ang mga lalaking naka-itim na suit. Hindi ordinaryong security— halata sa tindig pa lang. Disiplinado. Sanay. Mapanganib kung kinakailangan. Sa loob ng bahay, nakatayo si Mariel sa tabi ng bintana. Pinagmamasdan niya ang pagdating ng mga ito. “Craig…?” mahina niyang tawag. Mula sa likod niya— naroon si Craig, kalmado pero mas matalas ang aura kaysa dati. “Private police,” maikli niyang sagot. Lumapit siya sa bintana. Pinagmasdan ang mga tauhan. “Handpicked. Hindi sila basta-basta bumibigay.” Napalunok si Mariel. “Ganun na ba kalala?” Saglit na hindi sumagot si Craig. Pero ang mata niya— hindi umaalis sa labas. “…hindi pa,” mahina niyang sabi. “Pero magiging gano’n.” Tahimik. Sa labas, mabilis na kumilos ang mga tauhan— may nag-check ng perimeter, may naglagay n
Tahimik ang umaga. Parang walang nangyari. Walang bakas ng kaguluhan. Walang sirena. Walang takot. Sa loob ng mansiyon—maayos ang lahat. At si Mariel… nakasuot ng simpleng office attire, hawak ang mga folder, dahan-dahang naglalakad papunta sa opisina ni Craig. Parang normal na araw. Parang dati. Pagpasok niya, bumungad sa kanya ang malinis na mesa. Nakapatong ang mga dokumento na kailangang ayusin. May mainit pang kape sa gilid—parang kakalagay lang. Napahinto siya. “...Huh?” Hindi niya maalala kung sino ang naglagay noon. Pero umiling siya. “Siguro… iniisip ko lang lahat.” Umupo siya sa upuan. Binuksan ang laptop. Emails. Meetings. Schedules. Normal. Sobrang normal. At si Craig— bumukas ang pinto. Napatingin si Mariel. Nakatayo doon si Craig. Maayos na ang tindig. Walang sugat. Walang bakas ng nangyari kagabi. Parang… walang nangyari. “Good morning,” kalmado niyang sabi. Nanlaki ang mata ni Mariel







