Nobela ni rabbitberry

17.42 น.“เอาอะไรอีกป่ะ” เซรีนหันมาถามเมื่อเห็นว่าของกินตรงหน้าหมดลงนานแล้ว ตอนนี้กำลังนั่งย่อยกันอยู่“อิ่มแล้ว” ฉันส่ายหน้าให้เพื่อนไป เพราะตอนนี้อิ่มมาก ถ้าเกิดกินอีก มีหวังไม่ได้กินข้าวเย็น คุณแม่ต้องโกรธแน่ๆ“งั้นกลับเลยมั้ย” ข้าวหอมถามขึ้นแล้วยกนาฬิกาขึ้นมาดูพวกฉันจึงพยักหน้าไปแล้วก็ลุกขึ้นเดินไปเค้าเตอร์ของร้าน“เราจ่ายก่อน แล้วค่อยโอนให้เราก็แล้วกัน” เซรีนบอกแล้วยื่นเงินให้พนักงาน จากนั้นฉันจึงหยิบบิลมาถ่ายรูปลงไลน์กลุ่มนี่แหละกลุ่มฉัน อยู่กันด้วยใจ เวลาไปไหนมาไหนก็จะไม่มีหรอกว่าใครเลี้ยง เพราะมีแต่คนไม่ยอมให้เลี้ยงพอเซรีนรับเงินทอนแล้วพวกฉันก็เดินออกมาทันที“อุ๊ย อิจฉาคนมีผู้มารอรับ” พอก้าวขาออกมาจากร้าน ปลาทองที่เดินนำหน้าอยู่ก็หันมามองฉันที่เดินออกมาพร้อมเซรีนแล้วพูดขึ้นฉันได้แต่ทำหน้างงใส่เพื่อนแล้วหันไปมองตามที่ปลาทองพยักเพยิดหน้าให้มองไปพอหันไปมองก็เห็นพี่ครามที่ยืนพิงรถสีขาวยี่ห้อดังคันหนึ่งอยู่ แล้วพอเขาหันมาเห็นฉันก็เดินมาหาทันทีเขามารอฉันหรอ???ตอนที่เขาทักมาตะกี้เขาไม่เห็นบอกเลยหนิว่าจะมาหาฉัน“กลับยังไง” พี่ครามเดินมาถึงตรงหน้าแล้วถามฉันฉันไม่ได้ตอบอะไรแต่หั

“ตอนเที่ยงก็เฮดว๊ากวิศวะ ตอนเย็นก็น้องรหัสเขา ยังไงจ๊ะ แม่คนเนื้อหอม” ปลาทองถามขึ้น“เอ๋ น้องรหัสเหรอ” ฉันทำหน้าสงสัยแล้วถามขึ้นน้องรหัสพี่ครามงั้นเหรอว่าแต่ คนไหนกันนะ???“เฮ้อ แม่ชี แกนี่นะ” เซรีนถอนหายใจใส่ฉันอย่างปลงๆ“นั่นน่ะกลุ่มน้องรหัสพี่คราม คนที่ใส่เสื้อช็อบน่ะพี่ภูเขา เรียนปีสอง เป็นน้องรหัสพี่คราม” ปลาทองพูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้าไปทางโต๊ะพี่ๆ เขาฉันพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ“แล้วเขามาทักทำไม จะจีบแกหรอ” ปลาทองถามขึ้น“เขามาทักว่าพายหน้าคุ้นๆ แล้วก็บอกว่าพายเป็นซ้อ” ฉันตอบไป“ซ้อ???” ข้าวหอมทวนคำพูดฉันอย่างงงๆ“ก็พวกพี่เขาเรียกพวกพี่ครามว่าเฮีย พี่ครามจีบแม่ชี แม่ชีก็เป็นซ้อไง” ปลาทองตอบ“บะ บ้า เรายังไม่ใช่แฟนพี่ครามซะหน่อย” ฉันเถียงขึ้นทันที“เราเถียงพี่เขาแล้ว พี่ๆ เขาก็เรียกเราใหม่แล้วด้วย” ฉันพูดขึ้นอย่างอวดๆ ว่าฉันก็สู้คน ฉันกล้าเถียงรุ่นพี่วิศวะด้วยแหละ“หื้ม แล้วเขาเรียกแกใหม่ว่าไง” เซรีนหันมาเลิกคิ้วใส่ฉันแล้วถาม“ว่าที่ซ้อ” ฉันตอบกลับไปแล้วยิ้มแหยๆ ให้เพื่อนไปมันไม่ได้ต่างอะไรกันเลยเนอะแฮร่ๆ“ซื่อๆ แบบนี้จะรอดมั้ยเนี่ย” ข้าวหอมส่ายหน้าแล้วพูดขึ้นอย่างเป็นกังวล“นั

ร้านกาแฟหน้ามอตอนนี้ฉันและเซรีนก็เดินมาถึงร้านกาแฟตรงหน้ามอที่ดังมาก เรียกได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของมอ K เลยก็ว่าได้ ส่วนปลาทองกับข้าวหอมแยกไปเข้าห้องน้ำ ฉันกับเซรีนจึงมาสั่งและจองโต๊ะรอพอเดินเข้ามาในร้านแล้วฉันก็รับรู้ถึงสายตาที่มองมาของคนในร้าน และแน่นอนว่ามันไม่ค่อยจะเป็นมิตรซักเท่าไหร่ฉันหันไปมองเซรีนอย่างงอแงฉันไม่ชอบเลยที่ตัวเองเป็นจุดสนใจแบบนี้“หึหึ อย่างอแงสิแม่คนดัง” เซรีนหัวเราะในลำคอแล้วเอ่ยแซวฉัน“เซรีนนนนน” ฉันเรียกเพื่อนเสียงอ่อนเพราะแม้แต่เพื่อนยังแซวฉันเลย“เอาน่า เดี๋ยวก็ชิน”“งื้อออออ แต่พายไม่ชิน” ใช่ ฉันไม่ชิน และไม่น่าจะชินในเร็วๆ นี้ด้วย" หึ งั้นเดี๋ยวเราไปสั่ง พายไปจองโต๊ะนะ” เซรีนบอกฉันก็พยักหน้ารับรัวๆ จากนั้นก็รีบเดินไปหาโต๊ะนั่ง โดยที่ทำเป็นไม่สนสายตาของคนในร้านที่มองมาพอได้โต๊ะแล้วฉันก็นั่งก้มหน้างุดพรึบฉันนั่งก้มหน้ารอเพื่อนๆ ที่โต๊ะแล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นเพราะจู่ๆ ก็มีคนมาหยุดยืนที่โต๊ะพอเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เห็นผู้ชายสองคนในชุดนักศึกษากำลังยืนมองฉันอยู่“มีอะไรรึป่าวคะ” ฉันมองหน้าผู้ชายสองคนตรงหน้าแล้วทำหน้างง“เด็กปีหนึ่งหรอ” เขาถามขึ้น“ค่ะ สวัสดีค่

ห้องเรียน B7คณะบริหารธุรกิจครืด ครืดแรงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะละสายตาจากจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้าแล้วหันมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูKharm ได้เพิ่มคุณเป็นเพื่อนฉันไม่ได้ตกใจเท่าไหร่ที่เขาจะแอดเฟรนด์มา เพราะรู้อยู่แล้วว่าที่เขาขอเบอร์นั้นเขาต้องแอดไลน์มาแน่ๆแต่ที่ฉันกังวลในตอนนี้คือชีวิตที่สงบสุขของฉันกำลังจะหมดไปเพราะการเรียนภาคบ่ายนี้ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาแบบแปลกๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สาเหตุนั้นน่าจะมาจากคนพึ่งแอดไลน์ฉันมาตะกี้นี้ แต่เขาไม่ได้ทักอะไรมานะ คงจะรู้ว่าฉันเรียนอยู่จึกๆแรงสะกิดตรงไหล่ซ้ายทำให้ฉันละสายตาจากโทรศัพท์หันไปมอง“พาย ดูนี่” ข้าวหอมยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันฉันรับมาแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ จากนั้นก็ก้มดู พอเห็นแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆจบสิ้นจริงๆ แล้วชีวิตสงบสุขของฉันเพจใต้เตียงมอ KK University~ต๊ายยยยยยยย วันนี้เพื่อนของแอดส่งรูปที่กำลังเป็น Talk Of The Town ในตอนนี้มาให้แอดดู เฮดว๊ากวิศวะควงเด็กปีหนึ่งบริหารกินข้าวกลางวิศวะ ซึ่งก็ไม่ต้องสืบค่ะ เฮดว๊ากนั่นก็คือ พี่คราม ปี 3 วิศวะการบิน หนุ่มหน้านิ่งสมบัติวิศวะ

สวัสดีครับ ผมคราม ที่รู้จักกันในนามเฮดว๊ากวิศวะ เรียนปี 3 มีเพื่อนสนิท 3 คน ที่พูดถึงตอนต้นนั่นแหละ ผมเรียนวิศวะการบิน เพราะที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวการบิน ผมเป็นคนนิ่งๆ เงียบๆ แต่จะนิ่งแค่ไหนต้องรอดู เอาเป็นว่ารู้จักพอคร่าวๆ ก่อนนะ ค่อยทำความรู้จักนิสัยกันไปก็แล้วกัน“ที่จริงมันไม่ได้เจอน้องเขาวันนี้วันแรกหรอก น้องคนนี้มันจองตั้งแต่น้องเขามาเรียนปรับพื้นฐานแล้ว” ไอ้ขุนพูดขึ้น ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองมันนิ่งๆ“เห้ย ยังไงวะ นี่พวกมึงไปเจอน้องเขาที่ไหน” ไอ้พายัพถามขึ้นอย่างตื่นๆ“หึ ก็วันนั้นที่คณะบริหารไง ที่เราไปประชุมรับน้องอ่ะ” ไอ้ขุนหันมามองผมแล้วกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูดขึ้นใช่แล้วผมเคยเจอพะพายมาก่อน1 เดือนก่อนหน้านี้“งื้ออออ ก็เราไม่รู้จักทางนี่นา” เสียงหวานที่ดังขึ้นงุ้งงิ้งๆ ตรงทางเดินขึ้นบันไดทำให้ผมหันไปมองนิ่งๆแล้วก็เจอกับร่างบางที่อยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว ผมรู้ทันทีว่าเด็กคนนี้คงเป็นเด็กปีหนึ่งของคณะบริหารแน่ๆ เพราะตอนนี้ผมอยู่ที่คณะบริหาร มาประชุมเรื่องรับน้องรวม ส่วนที่รู้ว่าเธอคือเด็กปีหนึ่งเพราะตอนนี้มหาลัยยังไม่เปิด แต่มีบางคณะที่เปิดรับน้องก่อน และเปิดเรียนปรับพื้นฐานก่

นั่นไง มันมานู่นละ ถามมันเองแล้วกัน” เมื่อผมเดินมาถึงโต๊ะประจำที่นั่งกับเพื่อนก็เห็นเพื่อนนั่งคุยกันอยู่ จากนั้นพอไอ้ขุนมันหันมาเห็นผมมันก็พูดขึ้นทันที ทำให้เพื่อนๆ หันมามองผมเป็นตาเดียวผมเดินไปนั่งที่เดิมแล้วนั่งลงนิ่งๆ ผมไม่ได้สนใจสายตาของพวกมันเลยซักนิด“เอ่อ ครามไปไหนมาเหรอ” ลินิน เพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มถามขึ้น“ถามทำไม” ผมถามเธอกลับนิ่งๆ เพราะปกติผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว แล้วกับลินิน เธอเป็นเพื่อนกับไอ้วินเพื่อนของผม เลยทำให้เธอได้มาอยู่กลุ่มพวกผม แต่ผมไม่ได้สนิทอะไร“ก็พวกนี้บอกว่าครามไปส่งผู้หญิงมา จริงเหรอ” เธอถามขึ้นแล้วมองหน้าผมอย่างเกรงๆ เพราะรู้จักนิสัยผมดีอยู่แล้วผมไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้าตอบรับไปนิ่งๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะขึ้นมากดบันทึกเบอร์ของคนที่ผมพึ่งไปส่งมาเมื่อกี้ไว้❤️ครับ รูปหัวใจนี่แหละที่ผมบันทึกไว้“นั่นไง บอกแล้วไม่เชื่อลินิน” ไอ้พายัพพูดขึ้น“อย่าว่าแต่ลินินจะไม่เชื่อ ถ้ากูไม่เห็นกับตากูก็คงไม่เชื่อเหมือนกันแหละ” เสียงไอ้วินเนอร์พูดขึ้นบ้าง“เออ ก็จริง ปกติมันไม่สนใจผู้หญิง”“แล้วนั่นทำอะไรวะ มาถึงก็จับโทรศัพท์ เพื่อนไม่สนใจ” ไอ้ข

“มะ มานานรึยัง” ฉันถามขึ้นเมื่อเพื่อนทั้งสองเดินมานั่งตรงหน้าฉันแต่ดูจากสายตาแล้วเพื่อนฉันต้องเห็นพี่แทนไทแน่ๆ ถึงได้มองที่ฉันอย่างตั้งคำถามทางสายตาแบบนี้“อะไรยังไงย่ะ” เป็นจันทร์เจ้าที่ถามขึ้นแล้วจ้องหน้าฉันนิ่งเหมือนจับผิดท่าทางของฉัน“อะไร” ฉันถามแล้วมองหน้าพวกมันเลิ่กลั่ก เพราะสายตาของเพื่อนทั้งสองตอนนี้ดูไม่น่าไว้ใจเลยซักนิด เพราะคบกันมานาน ฉันถึงรู้ว่าถ้าเพื่อนทำสายตาแบบนี้คืออันตรายแต่พอฉันถามไปทั้งสองก็ไม่ตอบอะไรเลย เอาแต่จ้องหน้าฉันนิ่งอยู่ตอนนี้“เฮ้อ คือเมื่อคืนฉันจะโดนฉุด” แล้วสุดท้ายพอทนสายตาจับผิดของเพื่อนๆ ไม่ได้ ฉันเลยถอนหายใจออกมาแล้วบอกเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นกับฉัน“วาเลน” รรันชะงักไปแล้วก็เอ่ยเรียกชื่อฉันเสียงแข็งเพราะยัยนี่อาจจะคิดว่าฉันพูดเล่นมั้งแต่เรื่องแบบนี้ใครจะเอามาพูดเล่นกันล่ะ“ไม่ได้ล้อเล่น จะโดนฉุดจริงๆ แต่พี่แทนไทเขามาช่วยไว้ทัน” ฉันพูดยืนยันกับเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจัง“แล้วทำไมไม่บอก” รรันเอ่ยถามแล้วทำหน้าเครียด“ฉันไม่ได้เป็นอะไร” ฉันส่ายหน้าแล้วยิ้มให้เพื่อนไป เพราะไม่อยากให้เพื่อนไม่สบายใจและคิดมาก เมื่อคืนฉันกลับกับรรัน ยัยนี่ต้องโทษด้วยเองแน่

มหาลัย Kคณะบริหารธุรกิจ07.40 น.ฮัลโหล สวัสดีตอนเช้านะทุกคน วันนี้ฉันมีเรียนเช้า ก็เลยทำให้ฉันต้องเดินหัวฟูลงจากรถที่ผู้ชายใส่เสื้อกั๊กสีส้มมารับฉันที่หน้าคอนโดแล้วมาส่งถึงมหาลัยอย่างปลอดภัย (มั้ง)ฉันจ่ายเงินให้พี่วินแล้วก็เดินมานั่งที่โต๊ะด้านหน้าคณะเพื่อรอเพื่อนทั้งสอง ถามว่าทำไมฉันถึงไม่มากับพวกมัน ก็อย่างที่บอกว่าคอนโดของเพื่อนแต่ล่ะคนนั้นที่จริงก็อยู่ไม่ไกลหรอก แต่ว่าถนนเส้นของหอฉันน่ะรถติดมาก ถ้าจะมารับฉันคือต้องมาตั้งแต่ 6 โมงอ่ะ ถึงจะมามหาลัยได้ ฉันเลยไม่ให้เพื่อนมารับแล้วมาเองดีกว่า ตอนแรกพวกนั้นก็ไม่ยอมหรอก แต่ว่าก็ทนรถติดไม่ไหว และฉันก็สงสารเพื่อนด้วยพอนั่งลงแล้วฉันก็หยิบโทรศัพท์มาเล่นเพื่อฆ่าเวลารอยัยพวกนั้นพรึบฉันที่นั่งรอเพื่อนตัวแสบทั้งสองอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนทางเข้าตึกคณะเงยหน้าขึ้นมองคนที่มานั่งตรงข้ามแล้วทำหน้างง“มีอะไรรึป่าวคะ” ฉันเอ่ยถามเขานิ่งๆ แล้วหันไปมองรอบๆ เพราะรู้สึกว่าคนที่อยู่แถวนี้กำลังมองมาทางฉันอย่างให้ความสนใจและไม่ใช่สนใจฉันหรอก สนใจคนที่มานั่งตรงข้ามฉันตอนนี้ต่างหากนั่นก็คือพี่แทนไท ประธานรุ่นพี่ปีสอง ที่ตอนนี้กำลังจ้องหน้าฉันอยู่นิ่งๆแต่เขาไม

“จะไปส่ง เร็ว” ผมพูดขึ้นเร่งๆ เพราะสามทุ่มผมมีนัดกับไอ้พวกนั้นผับประจำไม่ได้ไปดื่มนะ แค่นัดแนะกันคุยเรื่องรับน้อง“ไม่เป็นไรค่ะ” แต่น้องก็รีบปฏิเสธทันทีผมไม่ได้พูดอะไรแต่มองหน้าน้องดุๆ เพื่อบอกว่าเธอไม่ควรปฏิเสธ“เหอะ งั้นก็ไปค่ะ แต่ปล่อยมือก่อนได้มั้ย” น้องมองหน้าผมแล้วทำหน้าเอือมๆ เล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ยอมตอบตกลง แล้วก็พยายามบิดแขนออกจากการเกาะกุมของผม“จับอย่างนี้แหละ จะได้ไม่หลง” ผมก้มมองที่แขนของเราเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นอย่างไม่แคร์อยากจับเฉยๆ มีใครข้องไรป่ะจากนั้นผมก็จูงมือน้องให้เดินตามมาที่ด้านหน้าปากซอยผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคอนโด M แล้ว ซึ่งข้ามทางม้าลายไปก็หอน้องนั่นเอง“ต้องขอบคุณมั้ยคะ” ผมหันไปมองใบหน้าหวาน แล้วเธอก็เอ่ยถามขึ้น“แล้วแต่” ผมว่าขึ้นอย่างไม่สนใจ“เหอะ อยู่ตรงนี้บอกว่าแล้วแต่ แต่พออยู่มหาลัยไม่ใช่ว่าจะหาเรื่องฉันนะ” คนตรงหน้าผมเค้นหัวเราะแล้วพูดขึ้น แล้วคำพูดที่น้องพูดทำผมขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัยเห็นทีว่าหลังจากนี้ผมต้องลงไปดูการรับน้องเองแล้วล่ะ เพราะคนตรงหน้าผมดูจะแอนตี้รุ่นพี่เหลือเกิน แต่คงเป็นรุ่นพี่เองนี่แหละที่ทำตัวแย่กับเธอก่อน เพราะดูแล้วเธอไม

“ไงมึง” ไอ้ฟีนหันมามองหน้าผมแล้วถามขึ้นผมหันไปมองตามหลังของรุ่นน้องคนนั้นแล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย“น่ารักดี” ผมหันไปมองหน้าเพื่อนแล้วพูดขึ้น จากนั้นก็เดินออกมาจากตรงนั้น“ห๊ะ เดี๋ยวๆ ไอ้แทน” และก็ตามที่ผมคาดไว้ว่าจะต้องมีเสียงของไอ้พวกเวรนั้นตามมา“เชี่ยยยยย”บนรถ“ชอบหรอว่ะ” ไอ้ทากะที่ขับรถอยู่หันมามองผมที่นั่งข้างๆ อย่างสงสัย ในขณะที่เรากำลังจะกลับคอนโดกันผมอยู่คอนโด M และเพื่อนส่วนใหญ่ของผมก็อยู่ที่นั่นกัน“ถามทำไม” ผมหันไปมองหน้าลูกพี่ลูกน้องตัวเองแล้วถามขึ้นเสียงนิ่ง ผมรู้อยู่แล้วว่าไอ้พวกนั้นต้องส่งไอ้นี่มาถามผมรู้อย่างงี้ให้คนมาขับรถไปให้ที่มหาลัยดีกว่า ปล่อยให้ไอ้พวกนี้สงสัยกันอยู่อย่างนั้นแหละ“ก็ปกติไม่เห็นมึงจะสนใจใคร” ไอ้ทากะว่าขึ้น“ก็ยังไม่ถึงกับชอบ แต่น่ารักดี” ผมตอบแล้วก็นึกถึงเจ้าของใบหน้าหวานที่ทำผมเสียอาการ“จริงจังป่ะ” ไอ้ทากะหันมามองผมแล้วถามหยั่งเชิง“คิดว่าไง” ผมหันไปกระตุกยิ้มร้ายให้มันไป“น้องวาเลนไม่รอดชัวร์ไอ้สัส”“หึ” ผมกระตุกยิ้มเมื่อได้ยินที่มันพูด แล้วสายตาผมก็หันไปเห็นคนสามคนที่อยู่อีกฝั่งตรงข้าม หนึ่งในนั้นใส่ชุดนักศึกษา และผมจะไม่สงสัยเลยถ้าคนนั้นไม่

“พี่ฟีนิกซ์เป็นมาเฟียหรอคะ” ฉันทำใจให้นิ่งแล้วพูดขึ้นพร้อมมองหน้าพี่แทนไทอย่างสงสัยเพราะนักเลงที่ทำตัวกร่างยังต้องกลัวนี่ไม่น่าจะธรรมดา“ป่าว มันเป็นนักเลง” พี่แทนไทตอบแล้วมองฉันอย่างสำรวจ“พี่ฟีนิกซ์นี่นะ” ฉันไม่สนใจสายตาของเขาแล้วก็ถามต่อพี่ฟีนิกซ์นี่นะนักเลง ท่าทางคุณชายขนาดนั้นนี่นะ“สงสัยอะไรเยอะแยะ” พี่แทนไทเงยหน้าขึ้นมามองฉันดุๆ“อะ อ้าว” ฉันท้าวเอวมองหน้ารุ่นพี่คนนี้อย่างหาเรื่องคนถามดีๆ นะ ฉันก็แค่สงสัย ผิดอะไร??“ตัวแค่นี้ทำเก่ง แล้วนี่จะไปไหน” พี่แทนไทมองฉันเอือมๆ แล้วถามขึ้น“กลับหอค่ะ” ฉันตอบกลับอย่างเซ็งๆไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดด้วยหรอกนะ จะคิดว่าเขาชมว่าตัวเล็กก็แล้วกันอันที่จริงก็เก่งไปงั้นแหละ ให้ฉันไปสู้กับผู้ชายก็ไม่ไหวหรอกนะ แต่ถ้าผู้หญิงล่ะก็ มาได้เลยอีวาเลนพร้อมสู้“อยู่ตรงไหน” เขาหันไปมองในซอยแล้วหันมามองหน้าฉัน“หน้าคอนโด M” ฉันชี้ไปทางหน้าปากซอยที่มีคอนโดใหญ่ตั้งอยู่ไม่ไกล แล้วหอฉันก็ไม่ใช่คอนโดนั่นหรอก อยู่ฝั่งตรงข้ามน่ะ“ไปสิ” เขาว่าแล้วเอื้อมมือมาจับมือฉันให้เดินตามไป“ดะ เดี๋ยว” ฉันรีบขืนตัวไว้ทันที“อะไร หรือจะรอให้ไอ้พวกนั้นมันมาลากไปข่มขืนก่อน”

19.42 น.ฉันเดินลัดจากคอนโดรรันที่อยู่อีกซอยเพื่อกลับหอตัวเอง เพราะวันนี้ฉันติดรถรรันกลับ แล้วก็แวะทานข้าวกันด้วย เลยให้ไปคอนโดของเพื่อนเลย เพื่อนจะได้ไม่ต้องมาส่งฉันแล้วไปกลับรถที่ห่างไปอีกเป็นกิโล คอนโดรรันอยู่อีกด้านเป็นถนนใหญ่เหมือนกัน แล้วมันมีซอยลัดน่ะแต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดเพราะเวลาที่ฉันเดินมาหารรันในตอนเช้านั้นต่างกับตอนค่ำโดยสิ้นเชิงเพราะอะไรน่ะหรอก็ผู้ชายที่เดินตามฉันมาในตอนนี้ไงเมื่อรับรู้ได้ว่ามีคนตามมาฉันก็รีบเดินเพื่อให้ไปถึงปากซอยโดยเร็วที่สุดไม่น่าอาสาเดินมาเองเลยวาเลนแล้วไม่รู้ทำไม ปกติฉันจะเรียกวินมอไซต์แถวนั้นให้มาส่งตลอด แต่วันนี้รู้สึกอยากเดินเล่นซะงั้นขยันไม่ถูกเวลาจริงๆแล้วซอยนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยวอะไรนะ แต่มันเป็นซอยที่มีหอพักนักศึกษาซะส่วนใหญ่ แล้วร้านค้าส่วนใหญ่ก็อยู่ปากซอย เรียกได้ว่าแม้จะไม่เปลี่ยว แต่ก็ไม่มีคน ฉันเลยรู้สึกไม่ปลอดภัยพรึบ“จะรีบไปไหนจ๊ะน้องสาว” แล้วเมื่อใกล้ถึงปากซอยแล้วก็มีมือมาจับที่แขนฉันแล้วดึงฉันให้หันไปหา“ปล่อย” ฉันมองผู้ชายสองคนที่เดินตามมาตอนแรกแล้วก้มมองมือหยาบที่จับแขนฉันอยู่อยากตื่นกลัว“โอ๋ๆ อย่าตกใจสิจ๊