Novels by rabbitberry

รอกันก่อนได้มั้ยล่ะ“ถ้าพี่ไม่รอ” พี่ครามพูดขึ้นย้ำ“พี่ครามใจร้าย” ฉันมองหน้าพี่ครามอย่างตัดพ้อใจร้ายจัง แค่นี้ก็รอไม่ได้พรึบพี่ครามลุกขึ้นยืนแล้วกอดมาโอบเอวฉันแล้วยิ้มให้ฉันเล็กน้อย เขาดึงช่อดอกไม้ในมือฉันยื่นไปให้พี่นุช“ล้อเล่น”“พะ พี่ครามรอได้ใช่มั้ย” ฉันเงยขึ้นมองหน้าพี่ครามอย่างมีความหวัง“อื้ม ทั้งชีวิตก็รอได้” พี่ครามพยักหน้ารับ“งะ งั้นพายไปเรียนต่อที่อังกฤษก่อนค่อยกลับมาแต่งได้รึป่าว” ฉันเอ่ยต่อรองแล้วก็แกล้งเขาด้วย เพราะฉันเคยพูดกับเขาเรื่องนี้แล้วว่าอยากจะไปเรียนต่อโทที่อังกฤษ มหาลัยเดียวกันกับพิพลอยก่อน แต่พี่ครามก็ไม่ยอมท่าเดียวเลยแต่ที่พูดไปเนี่ยฉันก็ไม่ได้จริงจังหรอก อย่างฉันนี่นะจะไปอยู่ที่อื่นคนเดียวไม่มีทาง“อ่ะ ล้อเล่นน่าาาา” เมื่อเห็นพี่ครามหุบยิ้มแล้วทำหน้าตึงฉันยิ้มออกมาแล้วพูดล้อเขา“ไอ้แสบ แล้วยังไง จะแต่งไม่แต่ง” พี่ครามเค้นเสียงพูดกับฉันอย่างหมั่นไส้ ตามด้วยคำถามที่แสนจะห้วน“เห้ยๆ มึงขอน้องแต่งงานเว้ย ไม่ใช่จะดักฉุดลูกสาวเค้า” พี่ขุนเขาพูดขึ้นท้วงเมื่อเห็นพี่ครามถามฉันเสียงห้วนแบบนั้น“เออ มีอย่างที่ไหนขู่น้องให้แต่งด้วย” ตามด้วยพี่ฟีนิกซ์ที่พูดขึ้นอ

ฮัลโหลลลลลลสวัสดีวันรับปริญญาของพี่ครามจ้า หลังจากที่พี่ครามฝึกงานแล้วก็ทำเล่มจบส่งเสร็จแล้ว พี่ครามก็ถือว่าเรียนจบอย่างเป็นทางการ แล้ววันนี้ก็รับปริญญา คนมาแสดงความยินดีกับพี่ครามเยอะมาก รวมไปถึงครอบครัวของเขาและของฉันด้วย“ยินดีด้วยนะคราม” พ่อกับแม่ฉันเดินมาแล้วยื่นช่อดอกไม้ให้พี่ครามพร้อมพูดแสดงความยินดี“ขอบคุณนะครับคุณพ่อคุณแม่” พี่ครามยกมือขึ้นไหว้พ่อแม่ฉันแล้วรับดอกไม้มาถือไว้“จบแล้วทำงานเลยรึป่าวลูก คิดเอาไว้รึยัง” แม่ฉันยิ้มแล้วถามถึงอนาคตที่พี่ครามวางแผนไว้“ครับ คนแถวนี้เค้าอยากลงจากตำแหน่งเต็มทนแล้ว” พี่ครามตอบแล้วเหลือบมองไปที่คุณพ่อของเขานิ่งๆ“อะไร ฉันก็อยากพักบ้าง” พ่อพี่ครามพูดขึ้นอย่างลอยหน้าลอยตาจนฉันต้องหลุดขำ เพราะช่วงนี้พี่ครามทำงานหนักมาก ส่วนคุณพ่อนั้นแทบจะไม่ได้เข้าบริษัทเลย โดยที่ท่านให้เหตุผลว่าอยากจะพักมา 3 เดือนแล้ว“พ่อก็พักตลอดนั่นแหละค่ะ ตอนพี่ครามเรียนอยู่ก็ชอบขโมยแม่ไปเที่ยวแล้วทิ้งงานให้พี่ครามทำ” คะนิ้งมองพ่อตัวเองแล้วกรอกตามองบน“ตัวแสบ เผาพ่อหรอ” คุณพ่อหันไปหยิกแก้มน้องแล้วพูดเสียงเค้นเหมือนหมั่นไส้ลูกสาวตัวเอง“หึ เหนื่อยมั้ย” พี่ครามหัวเราะพ่อ

“พายเก่งมั้ย ทำตามที่ข้าวหอมสอนมาเป๊ะๆ เลย” ฉันถามย้ำเพราะอยากได้ยินคำชมจากพี่คราม“ข้าวหอมสอนว่ายังไง”“ก็สอนว่าให้สู้คน เค้าทำเรายังไงให้ทำเค้าคืน” ฉันบอกถึงคำสอนของข้าวหอมก่อนมา แล้วทำหน้าตาเหมือนนางร้ายในละครหลังข่าว“เป็นเด็กขี้แค้นตั้งแต่เมื่อไหร่”“พึ่งเป็นค่ะ พายไม่ชอบสายตาของพี่ๆ เขาเวลามองพาย” ฉันบอกเขาไปแล้วทำหน้ามุ่ยเมื่อนึกถึงตอนที่สองคนนั้นมองแล้วหัวเราะเยาะฉัน“หึ ทำแมวน้อยของพี่โกรธได้เนี่ยไม่ธรรมดาเลยนะเนี่ย” พี่ครามส่ายหน้าเบาๆ แล้วขำ“ใช่ค่ะ เหมือนแม่มดที่ข้าวหอมบอกไม่มีผิด” ฉันพยักหน้ารับรัวๆ แล้วนึกถึงคำพูดของข้าวหอม“หึ แม่มดเลยหรอ” พี่ครามหัวเราะในลำคอเล็กน้อย“ค่ะ แล้วข้าวหอมก็บอกด้วยนะคะว่าแม่มดชอบดักหน้าลิฟท์ แล้วก็จริงๆ ด้วยค่ะ ข้าวหอมนี่รู้ดีจริงๆ” ฉันบอกแล้วทำหน้าภูมิใจในตัวเองแล้วก็เพื่อนกลุ่มเรานี่ฉลาดกันจริงๆ“ฮ่าๆๆๆ” พี่ครามหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง“พี่ครามขำอะไร” ฉันถามแล้วทำหน้างง ทำไมต้องขำขนาดนั้นด้วย“หึหึ แมวน้อยซื่อบื้อ” แหนะ ยังมาว่าฉันอีกนะ“ขำอะไรคะ” ฉันถามย้ำ“ไม่มีอะไร แล้วนี่แต่งตัวอะไร” พี่ครามเลิกหัวเราะแล้วก็มองฉันนิ่ง“สวยมั้ยคะ” ฉัน

“แต่เป็นคู่หมั้น นี่พะพาย คู่หมั้นผมเอง” พี่ครามมองหน้าฉันแล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็เอื้อมมือมาโอบเอวฉันให้แนบชิดตัวเขาแล้วหันไปมองผู้หญิงสองคนนั้นฉันหันไปมองก็เห็นพวกเธออ้าปากค้างแล้วมองมาที่เราสองคนอย่างไม่เชื่อสายตา“คะ คู่หมั้น” พวกเธอหันไปมองหน้ากันตื่นๆ แล้วพูดขึ้นพร้อมกันเสียงสั่น“อ้าว คุณพะพาย เจอคุณครามแล้วหรอคะ” พี่ปลายฝนที่เดินผ่านมาเห็นพอดีก็เดินเข้ามาทักฉัน“ค่ะ พี่ปลายฝน” ฉันยิ้มให้พี่เขาไป“อ้าว พวกเธอมายืนอะไรตรงนี้” แล้วพี่ปลายฝนก็หันไปมองพี่สองคนนั้นที่ยืนทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่“กะ แกรู้จักหรอ” พวกเธอหันไปมองพี่ปลายฝนแล้วถามเสียงสั่น“ก็คุณพะพายเป็นคู่หมั้นคุณคราม นั่นบัตรที่ฉันให้น้องเค้ามานี่ ทำไมมาอยู่กับแกอ่ะ” แล้วคำตอบของพี่ปลายฝนก็ทำเอาพวกเธอกลืนน้ำลายลงคอแล้วหันมามองฉันอึ้งๆ“ชิ” ฉันเชิดหน้าขึ้นอย่างงอนๆ เชอะ ก่อนหน้านี้พวกเธอไล่ฉัน ฉันจำได้ขึ้นใจเลย“หึ เดี๋ยวผมขอคุยกับแมวน้อยตัวนี้ก่อนก็แล้วกันว่าเรื่องมันเป็นมายังไง แต่ก็รู้ดีอยู่แล้วใช่มั้ยว่าพวกคุณทำอะไรไว้” พี่ครามหันมามองหน้าฉันแล้วหัวเราะเล็กน้อย จากนั้นก็หันไปพูดกับพนักงานของเขาเสียงนิ่ง“อะ เอ่อ

“รอซักครู่นะคะคุณ...” เมื่อคนมาใหม่ตอบแล้วพี่คนสวยก็หันมาบอกฉัน“พะพายค่ะ” ฉันแนะนำตัวไป“ค่ะคุณพะพาย เดี๋ยวพี่ขอรับลูกค้าก่อนแล้วจะพาขึ้นไปหาคุณครามนะคะ” เธอเอ่ยบอกฉันอย่างลำบากใจ“งั้นไม่เป็นไรค่ะ พายไปเองก็ได้ พี่คนสวยทำงานเถอะค่ะ” ฉันมองไปที่คนมาใหม่ที่ยืนรออยู่แล้วก็หันไปบอกพี่คนสวย ฉันขึ้นไปเองได้ แค่บอกทางก็พอ เพราะคนจีพีเอสตายแบบฉันคงขึ้นไปเองไม่ได้แน่ๆ“พี่ชื่อปลายฝนนะคะ” พี่คนสวยบอกฉันเสียงหวาน“ค่ะพี่ปลายฝน พายไปเองได้”“เอางั้นหรอคะ งั้นเดินขึ้นลิฟท์ผู้บริหารที่อยู่อีกด้านได้เลยนะคะ บอก รปภ. หน้าลิฟท์ว่าเข้าพบคุณครามค่ะ” พี่ปลายฝนทำท่าลังเลเล็กน้อย จากนั้นเธอก็ยื่นบัตรอะไรบางอย่างให้ฉันแล้วเอ่ยบอก“ขอบคุณนะคะ พายไปแล้วน๊าาา” ฉันรับมาแล้วเอ่ยขอบคุณเธอไป จากนั้นก็หันไปเดินตามทางที่พี่ปลายฝนบอก“มาพบพี่ครามค่ะ” ฉันเดินไปพบพี่ รปภ. ที่ยืนอยู่หน้าลิฟท์แล้วยื่นบัตรให้พี่เขาดู“ครับ” พี่ รปภ. รับบัตรไปดูแล้วก็ยื่นบัตรคืนให้ฉัน จากนั้นก็หันไปกดเปิดลิฟท์ให้ฉัน“เดี๋ยว” แต่ขาฉันยังไม่ทันก้าวไปไหนเลยก็มีเสียงร้องห้ามที่ดังขึ้น“มาพบใคร ทำไมให้ใช้ลิฟท์ผู้บริหาร” ฉันหันไปมองคนมาใหม่ที่

“กะ กลับกันเถอะ” มือฉันกำสายเบลล์แน่นแล้วหันไปบอกเพื่อนอย่างกลัวๆก็จะอะไรซะอีกล่ะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่หน้าบริษัทของพี่ครามเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เช้าที่เพื่อนทั้งสามคนของฉันไปหาแล้วจับฉันแต่งตัวใส่กระโปรงทรงเอที่สั้นที่สุดในชีวิตของฉัน แม้มันจะไม่ได้สั้นจนน่าเกลียดแต่ฉันไม่ชินเพราะไม่เคยใส่แบบนี้มาก่อน แล้วเสื้อก็ตัวเล็กกว่าปกติที่ฉันใส่ พอแต่งตัวให้ฉันเสร็จก็จับฉันแต่งหน้า แล้วก็เอาแต่ชมฉันว่าสวย น่ารัก จนฉันมั่นใจในตัวเองขึ้นมาในระดับหนึ่งแต่ตอนนี้ฉันเริ่มไม่มั่นใจแล้วสิ“ห๊ะ” ข้าวหอมที่นั่งข้างๆ หันมามองฉันงงๆ“ได้ไง มาถึงนี่แล้ว” ปลาทองที่นั่งอยู่เบาะหลังพูดขึ้น“พายไม่กล้า” ฉันพูดเสียงอ่อนแล้วก้มหน้าลง“แกไม่คิดถึงพี่ครามรึยังไง” เซรีนถามขึ้น“คิดถึงสิ” ฉันเงยหน้าขึ้นไปแล้วพยักหน้างึกๆ ให้เพื่อน“พี่ครามอยู่ที่นี่นะ ถ้าแกขึ้นไปหาเขา แกก็จะได้เจอ” ปลาทองพูดแล้วชี้ไปที่ตึกใหญ่ตรงหน้า“พายขึ้นไปก็ได้” ฉันมองตามแล้วชั่งใจคิด ความกลัวมันก็มีนะ แต่ความคิดถึงของฉันมันมีมากกว่าซะอีก“ต้องอย่างงี้สิเพื่อนฉัน” ปลาทองดีดนิ้วแล้วมองฉันอย่างภูมิใจ“ตามสเต๊ปแกต้องเจอนางร้ายหน้าลิฟท์”“แม่มดหรอ” ฉั

“พวกมึงก็อย่าไปพูดให้น้องมันคิดมากสิว่ะ” พี่โฟนคงจะเห็นสีหน้าเศร้าของฉันเลยพูดดุพี่ๆเขา“ปากพวกมึงทุกตัวนี่มัน” ตามด้วยพี่ดาร์ก“ไม่เป็นไรค่ะ หนูเข้าใจ” ฉันเกลียดตัวเองตอนนี้มาก แต่ก็ไม่อยากจะงี่เง่าอะไร เพราะเขาทำงาน“อืม มันบอกว่าจะมา เดี๋ยวมันก็มา”“ค่ะ”“งั้นน้องวาเลนมาถ่ายรูปกับพวกพี่ก่อน”แล้วผู้หญิงเพียงคนเดียวอย่างฉันก็ถ่ายรูปกับหนุ่มๆที่เป็นตำนานของคณะวิศวะ ฉันยืนอยู่ตรงกลางฉีกยิ้มให้กล้อง จนกระทั่งสายตามองเห็นกลุ่มลูกโปร่งสีชมพูขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนตัวแหวกฝูงชนเข้าใกล้มาบริเวณที่ฉันยืนอยู่เรื่อยๆ“หู้ววว” สิ่งนั้นเรียกเสียงฮือฮาให้ดังขึ้น ฉันมองอย่างสงสัยปนอิจฉาว่าใครกันที่จัดใหญ่เล่นโตขนาดนี้ แต่เพียงไม่นาน ผู้คนก็แหวกออก ฉันที่มองอยู่ก็ตาโต เพราะพี่แทนกำลังเดินถือมวลลูกโปร่งมากมายนั้นเดินมาหาฉัน และมืออีกข้างก็ถือกุหลาบสีชมพูช่อใหญ่เน้นว่าใหญ่มากกกกพี่แทนยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าของฉัน ตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจสิ่งแวดล้อมโดยรอบเลย แม้กระทั่งว่าตัวเองยืนถ่ายรูปกับพี่ๆเขาอยู่ฉันก็ไม่ได้สนใจเลย เพราะสายตาฉันตอนนี้มองที่พี่แทนอย่างเดียวเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน พี่แทนยิ้มกว้างรอยยิ้มที

แล้ววันพิเศษอีกวันในชีวิตของฉันก็มาถึง เพราะเป็นวันที่ฉันเรียบจบแล้วนั้นเองเย้ๆ 4 ปีแห่งความทรมาน ไม่สิ ต้องบอกว่า 4ปีแห่งการเก็บเกี่ยวความรู้และได้ประสบการณ์ต่างๆก็ได้สิ้นสุดลง เพื่อโบยบินสู่โลกอันกว้างใหญ่ตอนนี้ฉันและเพื่อนๆกำลังยืนถ่ายรูปที่หน้าซุ้มต่างๆที่รุ่นน้องจัดเตรียมไว้ให้ บรรยากาศในวันนี้ค่อนข้างจะวุ่นวายและคนเยอะจนแน่นและเบียดกันไปหมด ข้างๆฉันตอนนี้ก็มี พ่อแม่ฉัน แล้วก็พ่อแม่ของพี่แทน กำลังยืนถ่ายรูปยิ้มหน้าบานกันอยู่ ส่วนพี่แทนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเขาบอกว่ากำลังประชุมอยู่ แต่จะรีบมา“ตาแทนนี่ยังไงคะคุณ เมื่อไรจะมาถึงสักที” แม่พี่แทนบ่นลูกชายตัวเสียงดัง ฉันเลยได้แต่หันไปมองยิ้มๆ“ลูกบอกว่าประชุมอยู่เดี๋ยวก็มา” พ่อพี่แทนหลังจากเห็นแววตาที่ไม่พอใจของคุณป้าก็รีบพูดขึ้น แล้วก็ลูบที่แขนเบาๆ เหมือนเป็นการบอกให้ใจเย็น แล้วพ่อกับแม่ของฉันที่ยืนอยู่ก็พูดขึ้นบ้าง“นั่นสิคะคุณพี่ ใจเย็นก่อนค่ะ”“ก็ดูลูกชายตัวดีสิคะ วันสำคัญของแฟนทั้งทียังทำงานได้”“เอาน่าคุณ”“นั่นสิคะคุณป้า เดี๋ยวพี่แทนก็มา” ฉันช่วยพูดด้วย“ผมว่าพวกเราไปนั่งรอกันดีกว่า นี่แดดก็เริ่มแรงแล้ว” ทุกคนเดินเข้าไปนั่งลงที่

ฉันร้องด้วยความตกใจ เพราะเขาจับขาทั้งสองข้างของฉันให้อ้าออกกว้าง จนดอกไม้ของฉันปรากฏให้เขาได้ยลโฉม“อ่า เมียพี่สวยที่สุดเลย” เขาเงยหน้ายิ้มๆมองฉันที่ตอนนี้ที่แดงไปทั้งร่างกาย เพราะถึงแม้ว่าเราสองคนจะมีอะไรกันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ฉันก็ยังอายและเขินทุกครั้งอยู่ดี“พะ พี่แทน” ฉันพยายามจะหุบขา แต่ก็โดนเขายื้อเอาไว้ด้วยแรงที่มากกว่าแล้วเขาเอาแต่จ้องอยู่อย่างนั้น“อ๊ายยยย”ฉันร้องเสียงดังอีกครั้งเมื่อพี่แทนก้มเลียที่กุหลาบของฉัน ฉันหมดแรงทิ้งตัวให้ราบไปกับพนักพิงของโซฟา ลิ้นของพี่แทนก็เลียไม่หยุด เขาเหมือนคนอดอยาก กระหายอย่างไม่รู้จักพอ และยิ่งกุหลาบของฉันผลิตน้ำหวานออกมา เขาก็ยิ่งเลียหนักกว่าเดิม“อ๊ะ อ่าส์ เสียว”น้ำตาฉันเริ่มคลอ จากนั้นเขาก็สอดนิ้วของเข้ามาด้านใน แล้วก็ขยับต่อ“อ่าส์”ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันยากจนเกินจะบรรยาย เพราะยิ่งเขาขยับนิ้วเข้าออกเร็วเท่าไร ฉันก็ยิ่งเสียวมากขึ้นเท่านั้นและไม่ได้ฉันก็กระตุก ตัวลอยฉันปลดปล่อยออกมา โดยที่พี่แทนดื่มกินน้ำหวานของฉันจนหมด ฉันไม่มีแรง ตอนนี้เลยได้แต่นั่งมองเขาที่ลุกขึ้นยืน ถอดกางเกงออกอย่างเร่งรีบ จากนั้นเขาก็จับให้ฉันนั่งบนตักและหันหน

“พะ พี่แทน”“ดื้ออย่างนี้ ลงโทษแบบไหนดีนะ”“มะ ไม่ อื้อออออ”จ๊วบ จ๊วบพรึบ“จูบแค่นี้ถึงกับเข่าทรุดเลยเหรอที่รัก”“บะ บ้า”“ถ้าเจอหนักกว่านี้จะรับไหวไหมเนี่ย” พี่แทนเงยใบหน้าขึ้นมองฉันด้วยรอยยิ้มร้ายๆ แต่ในสายตาของฉันเขาก็ยังหล่ออยู่ดี ฉันรู้ได้เลยว่าต่อจากนี้ไปตัวเองจะเจอกับอะไรบ้าง เพราะหลังจากที่เขาลากตัวฉันมาจากสถานีตำรวจเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน เขาก็กึ่งลากกึ่งดึงฉันจนมาถึงคอนโด และทันทีที่เปิดประตูห้องได้เขาก็ผลักฉันพิงกับกำแพงห้องแล้วก็ระดมจูบฉันอย่างหิวกระหายวันนี้พี่แทนร้อนแรงมาก เพียงแค่เขาจูบ ฉันก็ถึงกับเข่าอ่อนนั่งกองลงที่พื้นแล้วตอนนี้หนึ่งปีของการคบกันมา แฟนฉันร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ฉันก็ยังอ่อนหัดเหมือนเดิม แต่สกิลการตบของฉันเก่งขึ้นนะ“นะ หนู” ฉันที่ยังหาเสียงของตัวเองไปเจอก็ถูกจับอุ้มตัวลอย ฉันคิดว่าพี่แทนจะตรงไปที่เตียงนอนในห้องเหมือนทุกครั้ง แต่วันนี้เขากลับจับฉันนั่งลงบนตักเขาบนโซฟาในห้องรับแขก“พี่บอกแล้วไง วันนี้หนูต้องโดนลงโทษ” ฉันตาโตตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน และนั่นทำให้เขายกยิ้มอย่างพอใจคนบ้า“อือ” เขากดริมฝีปากร้อนนั้นเข้ามาหาฉันอีกรอบ แต่ครั้งนี้เขาสอดลิ้น

ก๊อกๆๆแล้วเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมอง“เข้ามา”“ผู้กองครับ มีคนมาขอพบครับ” พอได้รับอนุญาตแล้วตำรวจนายหนึ่งก็เปิดประตูเข้ามาแล้วรายงานทันที“ใคร”“บอกว่าเป็นผู้ปกครองของคู่กรณี” ตำรวจที่รายงานหันมามองฉันอย่างเกร็งๆ“อื้ม ให้เข้ามา” พอผู้กองที่นั่งหัวโต๊ะอนุญาตก็มีคนเปิดประตูเข้ามาทันที“พี่แทน” พอฉันเห็นคนที่เดินเข้ามาแล้วก็ไม่รู้จะพูดยังไง หรือต้องรู้สึกยังไงดีไอ้ดีใจกับก็ดีใจนะที่เขามา แต่ว่าพอเห็นหน้าตึงๆ ของเขาแล้วฉันก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“อ้าว แทน” ครอบครัวยัยลินดาหันไปมองก็ทำหน้าแปลกใจ ยกเว้นลูกสาวตัวดีของพวกเขาที่ทำหน้าดีใจอยู่คนเดียว“สวัสดีครับคุณอา” พี่แทนเอ่ยขึ้นแล้วเดินมานั่งข้างฉัน“ไอ้แสบ ก่อเรื่องอีกแล้ว” พอนั่งลงแล้วเบาก็หันมาพูดกับฉันพร้อมส่ายหน้าเอือมๆ“แหะๆ” ฉันก็ได้แต่ยิ้มแห้งน่ะสิ“เอ่อ แม่หนูนี่เป็นอะไรกับแทนหรอ” พอเห็นท่าทางสนิทสนมของพี่แทนกับฉันแล้วแม่ยัยลินดาก็ถามขึ้นทันที“นี่แฟนผมเองครับ” พี่แทนหันไปตอบกลับเสียงนิ่ง“ฟะ แฟน” แล้วท่าทางของพ่อแม่ยัยนั่นก็เปลี่ยนเป็นตกใจทันที ส่วนลูกสาวก็หันมามองฉันอย่างไม่พอใจ“ทำไมถึงมีเรื่องได้วาเลน”

“อีเจ้าล่ะ” ฉันหันไปถามรรันที่ยืนขำอยู่ข้างๆ“อยู่รถกับทิชา กูเห็นว่านาน เลยมาตาม”“กูน่าจะได้ไปโรงพัก มึงพาเจ้ามันกลับเถอะ” ฉันบอกมันไปแบบเซ็งๆ เฮ้อออออ คิดถึงที่นอนจะตายแล้ว เหอะ ฉันน่าจะตบเด็กนั่นเยอะกว่านี้ว่ามั้ย?? โทษฐานที่บังอาจมาขัดขวางการนอนของฉัน“ได้ไง” รรันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ“เออ กูอยู่ได้ เดี๋ยวพี่แทนก็มา” ฉันบอกไปแล้วพูดถึงแฟนสุดโหดของตัวเอง“แน่นะ”“อื้ม พามันไปนอนห้องมึงนะ กูว่ารอบนี้มันหนักว่ะกว่าเดิมอีก ตอนแรกกูว่าจะนอนกับมัน แต่คงดึก” ฉันพยักหน้าให้เพื่อนไป“ได้ๆ มีอะไรโทรมา เป็นยังไงก็ทักบอกกูด้วย” รรันพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด เพราะตอนนี้อีเจ้าก็สำคัญเหมือนกัน แล้วป่านนี้ไม่รู้ทิชามันจะสาปแช่งพวกฉันไปถึงไหนแล้วที่ปล่อยให้มันดูแลคนเมาคนเดียว“อื้ม” ฉันยิ้มให้เพื่อนเล็กน้อยแล้วรรันมันก็รีบเดินออกไป“เฮียบอกมันล่ะ เดี๋ยวให้มันตามไปสถานีตำรวจ” พอรรันไปได้ไม่นานเฮียโฟนก็เดินเข้ามาบอก“ไปเถอะ” เฮียดาร์คหันมาบอกฉัน“ค่ะ”สถานีตำรวจ“เข้าไปก่อนนะ” เฮียโฟนหันมาบอกฉันทันทีที่รถมาจอดที่หน้าโรงพักแล้ว ที่จริงฉันจะได้มารถตำรวจแล้ว แต่เฮียดาร์คไม่ให้ฉันไปกับยัยนั่น เพราะกลั