Novelas de rabbitberry

“จะไปส่ง เร็ว” ผมพูดขึ้นเร่งๆ เพราะสามทุ่มผมมีนัดกับไอ้พวกนั้นผับประจำไม่ได้ไปดื่มนะ แค่นัดแนะกันคุยเรื่องรับน้อง“ไม่เป็นไรค่ะ” แต่น้องก็รีบปฏิเสธทันทีผมไม่ได้พูดอะไรแต่มองหน้าน้องดุๆ เพื่อบอกว่าเธอไม่ควรปฏิเสธ“เหอะ งั้นก็ไปค่ะ แต่ปล่อยมือก่อนได้มั้ย” น้องมองหน้าผมแล้วทำหน้าเอือมๆ เล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ยอมตอบตกลง แล้วก็พยายามบิดแขนออกจากการเกาะกุมของผม“จับอย่างนี้แหละ จะได้ไม่หลง” ผมก้มมองที่แขนของเราเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นอย่างไม่แคร์อยากจับเฉยๆ มีใครข้องไรป่ะจากนั้นผมก็จูงมือน้องให้เดินตามมาที่ด้านหน้าปากซอยผมเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคอนโด M แล้ว ซึ่งข้ามทางม้าลายไปก็หอน้องนั่นเอง“ต้องขอบคุณมั้ยคะ” ผมหันไปมองใบหน้าหวาน แล้วเธอก็เอ่ยถามขึ้น“แล้วแต่” ผมว่าขึ้นอย่างไม่สนใจ“เหอะ อยู่ตรงนี้บอกว่าแล้วแต่ แต่พออยู่มหาลัยไม่ใช่ว่าจะหาเรื่องฉันนะ” คนตรงหน้าผมเค้นหัวเราะแล้วพูดขึ้น แล้วคำพูดที่น้องพูดทำผมขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัยเห็นทีว่าหลังจากนี้ผมต้องลงไปดูการรับน้องเองแล้วล่ะ เพราะคนตรงหน้าผมดูจะแอนตี้รุ่นพี่เหลือเกิน แต่คงเป็นรุ่นพี่เองนี่แหละที่ทำตัวแย่กับเธอก่อน เพราะดูแล้วเธอไม

“ไงมึง” ไอ้ฟีนหันมามองหน้าผมแล้วถามขึ้นผมหันไปมองตามหลังของรุ่นน้องคนนั้นแล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย“น่ารักดี” ผมหันไปมองหน้าเพื่อนแล้วพูดขึ้น จากนั้นก็เดินออกมาจากตรงนั้น“ห๊ะ เดี๋ยวๆ ไอ้แทน” และก็ตามที่ผมคาดไว้ว่าจะต้องมีเสียงของไอ้พวกเวรนั้นตามมา“เชี่ยยยยย”บนรถ“ชอบหรอว่ะ” ไอ้ทากะที่ขับรถอยู่หันมามองผมที่นั่งข้างๆ อย่างสงสัย ในขณะที่เรากำลังจะกลับคอนโดกันผมอยู่คอนโด M และเพื่อนส่วนใหญ่ของผมก็อยู่ที่นั่นกัน“ถามทำไม” ผมหันไปมองหน้าลูกพี่ลูกน้องตัวเองแล้วถามขึ้นเสียงนิ่ง ผมรู้อยู่แล้วว่าไอ้พวกนั้นต้องส่งไอ้นี่มาถามผมรู้อย่างงี้ให้คนมาขับรถไปให้ที่มหาลัยดีกว่า ปล่อยให้ไอ้พวกนี้สงสัยกันอยู่อย่างนั้นแหละ“ก็ปกติไม่เห็นมึงจะสนใจใคร” ไอ้ทากะว่าขึ้น“ก็ยังไม่ถึงกับชอบ แต่น่ารักดี” ผมตอบแล้วก็นึกถึงเจ้าของใบหน้าหวานที่ทำผมเสียอาการ“จริงจังป่ะ” ไอ้ทากะหันมามองผมแล้วถามหยั่งเชิง“คิดว่าไง” ผมหันไปกระตุกยิ้มร้ายให้มันไป“น้องวาเลนไม่รอดชัวร์ไอ้สัส”“หึ” ผมกระตุกยิ้มเมื่อได้ยินที่มันพูด แล้วสายตาผมก็หันไปเห็นคนสามคนที่อยู่อีกฝั่งตรงข้าม หนึ่งในนั้นใส่ชุดนักศึกษา และผมจะไม่สงสัยเลยถ้าคนนั้นไม่

“พี่ฟีนิกซ์เป็นมาเฟียหรอคะ” ฉันทำใจให้นิ่งแล้วพูดขึ้นพร้อมมองหน้าพี่แทนไทอย่างสงสัยเพราะนักเลงที่ทำตัวกร่างยังต้องกลัวนี่ไม่น่าจะธรรมดา“ป่าว มันเป็นนักเลง” พี่แทนไทตอบแล้วมองฉันอย่างสำรวจ“พี่ฟีนิกซ์นี่นะ” ฉันไม่สนใจสายตาของเขาแล้วก็ถามต่อพี่ฟีนิกซ์นี่นะนักเลง ท่าทางคุณชายขนาดนั้นนี่นะ“สงสัยอะไรเยอะแยะ” พี่แทนไทเงยหน้าขึ้นมามองฉันดุๆ“อะ อ้าว” ฉันท้าวเอวมองหน้ารุ่นพี่คนนี้อย่างหาเรื่องคนถามดีๆ นะ ฉันก็แค่สงสัย ผิดอะไร??“ตัวแค่นี้ทำเก่ง แล้วนี่จะไปไหน” พี่แทนไทมองฉันเอือมๆ แล้วถามขึ้น“กลับหอค่ะ” ฉันตอบกลับอย่างเซ็งๆไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดด้วยหรอกนะ จะคิดว่าเขาชมว่าตัวเล็กก็แล้วกันอันที่จริงก็เก่งไปงั้นแหละ ให้ฉันไปสู้กับผู้ชายก็ไม่ไหวหรอกนะ แต่ถ้าผู้หญิงล่ะก็ มาได้เลยอีวาเลนพร้อมสู้“อยู่ตรงไหน” เขาหันไปมองในซอยแล้วหันมามองหน้าฉัน“หน้าคอนโด M” ฉันชี้ไปทางหน้าปากซอยที่มีคอนโดใหญ่ตั้งอยู่ไม่ไกล แล้วหอฉันก็ไม่ใช่คอนโดนั่นหรอก อยู่ฝั่งตรงข้ามน่ะ“ไปสิ” เขาว่าแล้วเอื้อมมือมาจับมือฉันให้เดินตามไป“ดะ เดี๋ยว” ฉันรีบขืนตัวไว้ทันที“อะไร หรือจะรอให้ไอ้พวกนั้นมันมาลากไปข่มขืนก่อน”

19.42 น.ฉันเดินลัดจากคอนโดรรันที่อยู่อีกซอยเพื่อกลับหอตัวเอง เพราะวันนี้ฉันติดรถรรันกลับ แล้วก็แวะทานข้าวกันด้วย เลยให้ไปคอนโดของเพื่อนเลย เพื่อนจะได้ไม่ต้องมาส่งฉันแล้วไปกลับรถที่ห่างไปอีกเป็นกิโล คอนโดรรันอยู่อีกด้านเป็นถนนใหญ่เหมือนกัน แล้วมันมีซอยลัดน่ะแต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดเพราะเวลาที่ฉันเดินมาหารรันในตอนเช้านั้นต่างกับตอนค่ำโดยสิ้นเชิงเพราะอะไรน่ะหรอก็ผู้ชายที่เดินตามฉันมาในตอนนี้ไงเมื่อรับรู้ได้ว่ามีคนตามมาฉันก็รีบเดินเพื่อให้ไปถึงปากซอยโดยเร็วที่สุดไม่น่าอาสาเดินมาเองเลยวาเลนแล้วไม่รู้ทำไม ปกติฉันจะเรียกวินมอไซต์แถวนั้นให้มาส่งตลอด แต่วันนี้รู้สึกอยากเดินเล่นซะงั้นขยันไม่ถูกเวลาจริงๆแล้วซอยนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยวอะไรนะ แต่มันเป็นซอยที่มีหอพักนักศึกษาซะส่วนใหญ่ แล้วร้านค้าส่วนใหญ่ก็อยู่ปากซอย เรียกได้ว่าแม้จะไม่เปลี่ยว แต่ก็ไม่มีคน ฉันเลยรู้สึกไม่ปลอดภัยพรึบ“จะรีบไปไหนจ๊ะน้องสาว” แล้วเมื่อใกล้ถึงปากซอยแล้วก็มีมือมาจับที่แขนฉันแล้วดึงฉันให้หันไปหา“ปล่อย” ฉันมองผู้ชายสองคนที่เดินตามมาตอนแรกแล้วก้มมองมือหยาบที่จับแขนฉันอยู่อยากตื่นกลัว“โอ๋ๆ อย่าตกใจสิจ๊

“เล่าไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอก ตามนั้นล่ะค่ะ” ฉันชำเลืองไปมองรุ่นพี่ที่ทำหน้าดุอยู่ข้างๆ แล้วหันไปพูดกระแทกเสียงใส่ยัยรุ่นพี่ที่ตั้งใจเดินมาชนฉัน“พูดดีๆ” แล้วเสียงดุๆ ที่ดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมองอย่างไม่พอใจ“แล้วที่พูดนี่ไม่ดีตรงไหนคะ” ฉันท้าวเอวมองหน้ารุ่นพี่หน้านิ่งแล้วตั้งคำถาม“มึง ไม่เอา” จันทร์เจ้าเพื่อนของฉันรีบเข้ามาห้ามทันที“ทำกิริยาแบบนี้กับรุ่นพี่แบบนี้เหมือนไม่เคารพรุ่นพี่เลยนะคะน้อง” พี่วิเวียนคนดีก็พูดขึ้นปกป้องผู้ชายพร้อมมองฉันด้วยสายตาจิกๆ แล้วยิ้มเยาะใส่ฉัน“แล้วรุ่นพี่ที่น่าเคารพล่ะคะ ทำตัวให้น้องเคารพรึเปล่า” ฉันก็พูดแล้วมองเธอกลับด้วยสายตาจิกเช่นกันจิกมาจิกกลับ ไม่โกง“น้อง!!” พี่วิเวียนร้องขึ้นอย่างโมโหแล้วทำท่าจะเดินมาหาฉันอย่างเอาเรื่อง“วิเวียน” เพื่อนของเธอรีบดึงเธอไว้แล้วกระซิบอะไรซักอย่าง พี่วิเวียนจึงหันไปมองรอบๆ แล้วทำหน้าเจื่อนๆ“เหอะ” ฉันเห็นท่าทางของรุ่นพี่แบบนั้นก็เค้นหัวเราะแล้วเบะปากให้เธออย่างสมเพชจะร้ายก็ร้ายไม่สุด มัวแต่แอ๊บน่าสงสารนะว่ามั้ย??และนั่นทำให้พี่วิเวียนมองฉันด้วยสายตาที่อยากจะเข้ามาตบฉันเต็มทน“พอได้แล้ว” เสียงเข้มดุๆ พูดขึ้น“ครั้งนี

ลานกิจกรรม“นั่นไง” เมื่อผมนั่งลงที่โต๊ะหินอ่อนข้างๆ ลานกิจกรรมไอ้ฟีนก็นั่งลงข้างๆ แล้วชี้ให้ผมดูเด็กปีหนึ่งกลุ่มหนึ่งผมหันไปมองก็เห็นว่ามีผู้หญิง 3 คนที่นั่งหลังสุด ซึ่งที่ทำให้กลุ่มพวกเธอเด่นคือข้างๆ พวกเธอมีแต่ผู้ชาย“ก็ไม่เห็นจะมีอะไร” ผมมองแล้วก็เห็นพวกเธอนั่งทำกิจกรรมกันปกติ ไม่เห็นว่าจะมีท่าทีต่อต้านอย่างที่เพื่อนผมพูดซักนิด“ตอนนี้อ่ะยังไม่มี แต่ต่อไปน่ะมีแน่” ไอ้แมสพูดขึ้นแล้วทำหน้าแหยง“เออ กูโดนตอกหน้ามาแล้ว น้องๆ แม่งพูดเจ็บจริ๊งไอ้สัส” ไอ้โฟล์คพยักหน้าเห็นด้วยผมก็นั่งฟังเพื่อนผมพูดคุยกันแล้วก็ชำเลืองไปมองน้องๆ กลุ่มนั้นไปด้วยลืมแนะนำตัว สวัสดีครับ ผมแทนไท จิระโชติ พัฒนไพศาล เรียนคณะบริหารธุรกิจ สาขาธุรกิจระหว่างประเทศ เพราะพ่อผมทำบริษัทเกี่ยวส่งออกอาหาร แต่ว่าผมไม่น่าจะได้ไปสานต่อธุรกิจของพ่อหรอก เพราะตอนนี้ผมช่วยคุณปู่ดูแลมหาลัยของท่านอยู่ ซึ่งก็คือมหาลัยที่ผมเรียนนี่แหละครับ ผมมีน้องชายแท้ๆ 1 คน ชื่อไทม์ แล้วก็มีเพื่อนสนิทคือไอ้ 4 ตัวที่ว่า แล้วก็ไอ้พวกกลุ่มวิศวะนั่นแหละ แต่มีคนหนึ่งที่พ่วงตำแหน่งลูกพี่ลูกน้องคือ ไอ้ทากะ พ่อมันซึ่งก็คือคุณอาของผมเนี่ยเป็นคณบดีของคณะผ

ร้านกาแฟหน้ามอตอนนี้ฉันและเซรีนก็เดินมาถึงร้านกาแฟตรงหน้ามอที่ดังมาก เรียกได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของมอ K เลยก็ว่าได้ ส่วนปลาทองกับข้าวหอมแยกไปเข้าห้องน้ำ ฉันกับเซรีนจึงมาสั่งและจองโต๊ะรอพอเดินเข้ามาในร้านแล้วฉันก็รับรู้ถึงสายตาที่มองมาของคนในร้าน และแน่นอนว่ามันไม่ค่อยจะเป็นมิตรซักเท่าไหร่ฉันหันไปมองเซรีนอย่างงอแงฉันไม่ชอบเลยที่ตัวเองเป็นจุดสนใจแบบนี้“หึหึ อย่างอแงสิแม่คนดัง” เซรีนหัวเราะในลำคอแล้วเอ่ยแซวฉัน“เซรีนนนนน” ฉันเรียกเพื่อนเสียงอ่อนเพราะแม้แต่เพื่อนยังแซวฉันเลย“เอาน่า เดี๋ยวก็ชิน”“งื้อออออ แต่พายไม่ชิน” ใช่ ฉันไม่ชิน และไม่น่าจะชินในเร็วๆ นี้ด้วย" หึ งั้นเดี๋ยวเราไปสั่ง พายไปจองโต๊ะนะ” เซรีนบอกฉันก็พยักหน้ารับรัวๆ จากนั้นก็รีบเดินไปหาโต๊ะนั่ง โดยที่ทำเป็นไม่สนสายตาของคนในร้านที่มองมาพอได้โต๊ะแล้วฉันก็นั่งก้มหน้างุดพรึบฉันนั่งก้มหน้ารอเพื่อนๆ ที่โต๊ะแล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นเพราะจู่ๆ ก็มีคนมาหยุดยืนที่โต๊ะพอเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เห็นผู้ชายสองคนในชุดนักศึกษากำลังยืนมองฉันอยู่“มีอะไรรึป่าวคะ” ฉันมองหน้าผู้ชายสองคนตรงหน้าแล้วทำหน้างง“เด็กปีหนึ่งหรอ” เขาถามขึ้น“ค่ะ สวัสดีค่

ห้องเรียน B7คณะบริหารธุรกิจครืด ครืดแรงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะละสายตาจากจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้าแล้วหันมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูKharm ได้เพิ่มคุณเป็นเพื่อนฉันไม่ได้ตกใจเท่าไหร่ที่เขาจะแอดเฟรนด์มา เพราะรู้อยู่แล้วว่าที่เขาขอเบอร์นั้นเขาต้องแอดไลน์มาแน่ๆแต่ที่ฉันกังวลในตอนนี้คือชีวิตที่สงบสุขของฉันกำลังจะหมดไปเพราะการเรียนภาคบ่ายนี้ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาแบบแปลกๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สาเหตุนั้นน่าจะมาจากคนพึ่งแอดไลน์ฉันมาตะกี้นี้ แต่เขาไม่ได้ทักอะไรมานะ คงจะรู้ว่าฉันเรียนอยู่จึกๆแรงสะกิดตรงไหล่ซ้ายทำให้ฉันละสายตาจากโทรศัพท์หันไปมอง“พาย ดูนี่” ข้าวหอมยื่นโทรศัพท์มาให้ฉันฉันรับมาแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ จากนั้นก็ก้มดู พอเห็นแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆจบสิ้นจริงๆ แล้วชีวิตสงบสุขของฉันเพจใต้เตียงมอ KK University~ต๊ายยยยยยยย วันนี้เพื่อนของแอดส่งรูปที่กำลังเป็น Talk Of The Town ในตอนนี้มาให้แอดดู เฮดว๊ากวิศวะควงเด็กปีหนึ่งบริหารกินข้าวกลางวิศวะ ซึ่งก็ไม่ต้องสืบค่ะ เฮดว๊ากนั่นก็คือ พี่คราม ปี 3 วิศวะการบิน หนุ่มหน้านิ่งสมบัติวิศวะ

สวัสดีครับ ผมคราม ที่รู้จักกันในนามเฮดว๊ากวิศวะ เรียนปี 3 มีเพื่อนสนิท 3 คน ที่พูดถึงตอนต้นนั่นแหละ ผมเรียนวิศวะการบิน เพราะที่บ้านทำธุรกิจเกี่ยวการบิน ผมเป็นคนนิ่งๆ เงียบๆ แต่จะนิ่งแค่ไหนต้องรอดู เอาเป็นว่ารู้จักพอคร่าวๆ ก่อนนะ ค่อยทำความรู้จักนิสัยกันไปก็แล้วกัน“ที่จริงมันไม่ได้เจอน้องเขาวันนี้วันแรกหรอก น้องคนนี้มันจองตั้งแต่น้องเขามาเรียนปรับพื้นฐานแล้ว” ไอ้ขุนพูดขึ้น ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นไปมองมันนิ่งๆ“เห้ย ยังไงวะ นี่พวกมึงไปเจอน้องเขาที่ไหน” ไอ้พายัพถามขึ้นอย่างตื่นๆ“หึ ก็วันนั้นที่คณะบริหารไง ที่เราไปประชุมรับน้องอ่ะ” ไอ้ขุนหันมามองผมแล้วกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูดขึ้นใช่แล้วผมเคยเจอพะพายมาก่อน1 เดือนก่อนหน้านี้“งื้ออออ ก็เราไม่รู้จักทางนี่นา” เสียงหวานที่ดังขึ้นงุ้งงิ้งๆ ตรงทางเดินขึ้นบันไดทำให้ผมหันไปมองนิ่งๆแล้วก็เจอกับร่างบางที่อยู่ในชุดนักศึกษาพอดีตัว ผมรู้ทันทีว่าเด็กคนนี้คงเป็นเด็กปีหนึ่งของคณะบริหารแน่ๆ เพราะตอนนี้ผมอยู่ที่คณะบริหาร มาประชุมเรื่องรับน้องรวม ส่วนที่รู้ว่าเธอคือเด็กปีหนึ่งเพราะตอนนี้มหาลัยยังไม่เปิด แต่มีบางคณะที่เปิดรับน้องก่อน และเปิดเรียนปรับพื้นฐานก่

นั่นไง มันมานู่นละ ถามมันเองแล้วกัน” เมื่อผมเดินมาถึงโต๊ะประจำที่นั่งกับเพื่อนก็เห็นเพื่อนนั่งคุยกันอยู่ จากนั้นพอไอ้ขุนมันหันมาเห็นผมมันก็พูดขึ้นทันที ทำให้เพื่อนๆ หันมามองผมเป็นตาเดียวผมเดินไปนั่งที่เดิมแล้วนั่งลงนิ่งๆ ผมไม่ได้สนใจสายตาของพวกมันเลยซักนิด“เอ่อ ครามไปไหนมาเหรอ” ลินิน เพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มถามขึ้น“ถามทำไม” ผมถามเธอกลับนิ่งๆ เพราะปกติผมไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัวอยู่แล้ว แล้วกับลินิน เธอเป็นเพื่อนกับไอ้วินเพื่อนของผม เลยทำให้เธอได้มาอยู่กลุ่มพวกผม แต่ผมไม่ได้สนิทอะไร“ก็พวกนี้บอกว่าครามไปส่งผู้หญิงมา จริงเหรอ” เธอถามขึ้นแล้วมองหน้าผมอย่างเกรงๆ เพราะรู้จักนิสัยผมดีอยู่แล้วผมไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้าตอบรับไปนิ่งๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะขึ้นมากดบันทึกเบอร์ของคนที่ผมพึ่งไปส่งมาเมื่อกี้ไว้❤️ครับ รูปหัวใจนี่แหละที่ผมบันทึกไว้“นั่นไง บอกแล้วไม่เชื่อลินิน” ไอ้พายัพพูดขึ้น“อย่าว่าแต่ลินินจะไม่เชื่อ ถ้ากูไม่เห็นกับตากูก็คงไม่เชื่อเหมือนกันแหละ” เสียงไอ้วินเนอร์พูดขึ้นบ้าง“เออ ก็จริง ปกติมันไม่สนใจผู้หญิง”“แล้วนั่นทำอะไรวะ มาถึงก็จับโทรศัพท์ เพื่อนไม่สนใจ” ไอ้ข

“อื้อออ” ฉันก้มหน้างุดเพื่อหลบหนีสายตาของคนที่มองมา และไม่อยากให้เขาเห็นหน้าของฉันที่ตอนนี้มันคงแดงมากแน่ๆผู้ชายคนนี้อันตรายต่อใจฉันเหลือเกิน“พายไปนะคะ” ฉันบอกทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่แล้วก็รีบเดินออกมาทันที“อ้าว พายรอด้วย” ได้ยินเสียงของปลาทองดังตาม พร้อมกับร่างของเพื่อนที่วิ่งมาหยุดข้างฉันซึ่งฉันนั้นได้แต่เดินก้มหน้ามองทางแล้วก็รีบเดินกลับคณะทันที“กรี๊ดดดดดดด” พอเดินพ้นออกมาจากโรงอาหารมาถึงสวนหย่อมข้างๆ โรงอาหารก็ได้ยินเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นข้างๆพรึบ“ปลาทองเป็นอะไร” ฉันถามขึ้นแต่เพื่อนฉันก็ยังไม่หยุดกรี๊ด แม้จะไม่ดังมาก แต่ฉันก็กลัวคนอื่นจะแตกตื่นฉันรีบเอามือไปปิดปากปลาทองทันที และหันไปมองเพื่อนสองคนที่เดินตามมาอย่างตื่นๆ“อื้ออออ พะพาย แกไปรู้จักมักจี่กับพี่ครามได้ยังไง” ปลาทองยกมือขึ้นมาจับมือฉันออกจากปากแล้วถามฉันขึ้นอย่างตื่นเต้น“เอ่ออ คือว่า” ฉันอ้ำๆ อึ้งๆ เพราะไม่รู้จะบอกเพื่อนไปยังไงตั้งแต่แรกเริ่ม“เขาจีบแกเหรอ” ข้าวหอมถามขึ้น“ไม่รู้” ฉันส่ายหน้าดิก เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าที่เขาพูดกับเพื่อนเขานั้นเขาจริงใจแค่ไหน“โอ้ยยย ไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาจีบแกชัวร์” ปลาทองว่าขึ้นแล้ว

“อื้ม จีบอยู่” พี่ครามตอบเพื่อนเขาทั้งๆ ที่ยังไม่ละสายตาไปจากฉันเลยฉ่าาาาาาาหน้าฉันร้อนแล้วร้อนอีก“มะ มึงตบหน้ากูที” ฉันละสายตาจากพี่ครามไปมองเพื่อนเขาที่นั่งอ้าปากค้างอยู่พี่ขุนยกมือขึ้นตบหน้าเพื่อนเขาตามคำขอเพี๊ยะ“เจ็บไอ้สัส” ซึ่งแรงนั้นก็ไม่น้อยจนพี่เขาถึงกับหน้าหัน พอตั้งสติได้เขาก็หันไปเอาเรื่องพี่ขุนทันทีฉันถึงหลุดขำกับท่าทางของเพื่อนเขาที่ทำท่าเหมือนเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยังไงอย่างงั้น“มองพวกมันทำไม” ฉันละสายตาจากสงครามย่อมๆ ของเพื่อนพี่ครามแล้วหันมามองคนที่พูดขึ้นเอ่ออออออทำไมเขาต้องจ้องฉันเขม็งเหมือนกับฉันไปทำอะไรผิดมาอย่างงั้นแหละ“แหะๆ พี่จะเอาเบอร์ใช่มั้ยคะ” ฉันพยายามยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มที่ออกมามันก็ดูเกร็งๆอย่าหน้าดุนักสิ ฉันก็กลัวเป็นนะฉันเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์ที่เขายื่นมาให้แต่แรก แล้วกดเบอร์ตัวเองให้เขาไป จากนั้นก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้เขา“เห้ย ว่าแต่มึงจะไม่แนะนำให้พวกกูรู้จักหน่อยเหรอว่ะ ว่าน้องตุ๊กตาสุดบ๊องแบ๊วนี่เป็นใคร” แล้วเพื่อนพี่ครามคนหนึ่งก็พูดขึ้น“ไม่จำเป็น” พี่ครามตอบกลับเสียงนิ่ง“อ้าว ไอ้คราม ไอ้ห่า” พี่เขาอ้าปากค้างแล้วก็ทำหน้างอนๆ ซึ่งขั