ช่วย 1

19.42 น.

ฉันเดินลัดจากคอนโดรรันที่อยู่อีกซอยเพื่อกลับหอตัวเอง เพราะวันนี้ฉันติดรถรรันกลับ แล้วก็แวะทานข้าวกันด้วย เลยให้ไปคอนโดของเพื่อนเลย เพื่อนจะได้ไม่ต้องมาส่งฉันแล้วไปกลับรถที่ห่างไปอีกเป็นกิโล คอนโดรรันอยู่อีกด้านเป็นถนนใหญ่เหมือนกัน แล้วมันมีซอยลัดน่ะ

แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองคิดผิด

เพราะเวลาที่ฉันเดินมาหารรันในตอนเช้านั้นต่างกับตอนค่ำโดยสิ้นเชิง

เพราะอะไรน่ะหรอ

ก็ผู้ชายที่เดินตามฉันมาในตอนนี้ไง

เมื่อรับรู้ได้ว่ามีคนตามมาฉันก็รีบเดินเพื่อให้ไปถึงปากซอยโดยเร็วที่สุด

ไม่น่าอาสาเดินมาเองเลยวาเลน

แล้วไม่รู้ทำไม ปกติฉันจะเรียกวินมอไซต์แถวนั้นให้มาส่งตลอด แต่วันนี้รู้สึกอยากเดินเล่นซะงั้น

ขยันไม่ถูกเวลาจริงๆ

แล้วซอยนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยวอะไรนะ แต่มันเป็นซอยที่มีหอพักนักศึกษาซะส่วนใหญ่ แล้วร้านค้าส่วนใหญ่ก็อยู่ปากซอย เรียกได้ว่าแม้จะไม่เปลี่ยว แต่ก็ไม่มีคน ฉันเลยรู้สึกไม่ปลอดภัย

พรึบ

“จะรีบไปไหนจ๊ะน้องสาว” แล้วเมื่อใกล้ถึงปากซอยแล้วก็มีมือมาจับที่แขนฉันแล้วดึงฉันให้หันไปหา

“ปล่อย” ฉันมองผู้ชายสองคนที่เดินตามมาตอนแรกแล้วก้มมองมือหยาบที่จับแขนฉันอยู่อยากตื่นกลัว

“โอ๋ๆ อย่าตกใจสิจ๊ะ พี่แค่มาทักทาย” ผู้ชายร่างท้วมที่จับมือฉันอยู่พูดแล้วยิ้มให้ฉัน

“ไม่ได้อยากรู้จัก ปล่อย” ฉันพูดแล้วบิดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา

“แหม่ หยิ่งซะด้วยว่ะ”

“ไม่ได้หยิ่งเว้ย แต่ไม่อยากจะเสวนาด้วย” ฉันร้องขึ้นแล้วพยายามดิ้นหนี

“แต่พี่อยากรู้จักน้องสาวคนสวย เรามาทำความรู้จักกันหน่อยมั้ย” แต่ผู้ชายคนนั้นกลับพูดแล้วมองฉันอย่างหยาบโลน

“ไม่ ช่วยด้วยค่ะ” ฉันหันไปขอความช่วยเหลือจากวินมอไซต์ที่ขับผ่าน แต่เขากลับมองมาแล้วขี่ผ่านไปเฉยๆ

“เรียกให้ตายก็ไม่มีใครช่วยหรอกน้องสาว แถวนี้มีใครบ้างที่ไม่รู้จักไอ้เบิ้ม”

“ไม่มีใครกล้ามายุ่งหรอก ไปกันดีกว่าจ๊ะคนสวย ไปทำความรู้จักกัน” คนที่มาด้วยพูดขึ้นเสริมทับอีกเสียง

แล้วไอ้ผู้ชายที่จับแขนฉันอยู่ก็ดึงฉันให้เดินตามไป

“ไม่ไปเว้ย ปล่อยฉันนะไอ้พวกเวร ช่วยด้วยค่ะ” ฉันดิ้นหนีอย่างสุดแรงแล้วตะโกนขอความช่วยเหลือรถหรูสีดำที่ขับผ่านมา

“ร้องให้ตายก็ไม่มีใครสนใจหรอก”

และก็จริง ความหวังของฉันที่อยู่กับรถคันนั้นก็หายไปพร้อมกับรถคันนั้นที่ขับผ่านฉันไป

“ปล่อยสิว่ะ ไอ้พวกชั่ว ;฿/&&:” ฉันหันไปดิ้นหนีจากอุ้งมือหนีเหนียวๆ ของไอ้บ้านี่แล้วด่าทอพวกมันไป

“ปากดีนักนะมึง” พอได้ยินคำหยาบออกจากฉัน พวกมันทั้งสองก็ทำหน้าทะมึนแล้วมองฉันอย่างโกรธ

“ฉุดผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้นี่แมนจังนะ” และก่อนที่พวกมันจะได้ทำอะไรฉันก็มีเสียงที่ดังขึ้นจากข้างหลังฉัน

“รุ่นพี่” ฉันเรียกคนที่เข้ามาช่วยอย่างดีใจ

พี่แทนไท??

ใช่ พอฉันหันไปมองก็เจอกับรุ่นพี่หน้านิ่งของคณะฉันที่จันทร์เจ้าบอกว่าเป็นประธานรุ่นปี 2

“ปล่อยเธอ” เขาเหลือบมามองหน้าฉันเล็กน้อยแล้วหันไปพูดกับไอ้สองคนนี้นิ่งๆ

จะนิ่งไปไหนพ่อคุณ

สถานการณ์คับขันนะเห้ย

“ยุ่งอะไรด้วยว่ะ” คนที่จับฉันพูดขึ้นแล้วทำหน้ากวนๆ

“คงไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูไอ้ฟีนิกซ์หรอกนะว่ามีคนมากร่างถิ่นมัน” พี่แทนไทมองพวกมันอย่างไม่กลัวแล้วพูดขึ้น

“ฟะ ฟีนิกซ์” ฉันหันไปมองหน้าพวกมันก็เห็นว่าหน้าพวกมันซีดๆ เหมือนเห็นผียังไงอย่างงั้น

“อื้ม ไง จะให้กูโทรมั้ย”

“เอาไงดีพี่เบิ้ม” พวกมันหันไปมองหน้ากันอย่างขอความเห็น

“มะ มันไม่รู้จักลูกนายหรอก” ไอ้คนชื่อเบิ้มพูดขึ้นแล้วหันมามองหน้าพี่แทนไทอย่างไม่กลัว

“ลองดูมั้ยล่ะ” พี่แทนไทควักโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วทำท่าจะกด

“เห้ยๆ อย่านะเว้ย ปล่อยแล้วๆ” แต่ไอ้เบิ้มก็รีบร้องห้ามแล้วปล่อยมือฉัน ฉันรีบเดินไปหลบหลังพี่แทนไททันที

พวกมันมองหน้าเราสองคนอย่างลังเลแล้วรีบวิ่งหนีไป เหมือนพวกมันจะกลัวพี่ฟีนิกซ์