น่ารักดี 1

“ไงมึง” ไอ้ฟีนหันมามองหน้าผมแล้วถามขึ้น

ผมหันไปมองตามหลังของรุ่นน้องคนนั้นแล้วกระตุกยิ้มเล็กน้อย

“น่ารักดี” ผมหันไปมองหน้าเพื่อนแล้วพูดขึ้น จากนั้นก็เดินออกมาจากตรงนั้น

“ห๊ะ เดี๋ยวๆ ไอ้แทน” และก็ตามที่ผมคาดไว้ว่าจะต้องมีเสียงของไอ้พวกเวรนั้นตามมา

“เชี่ยยยยย”

บนรถ

“ชอบหรอว่ะ” ไอ้ทากะที่ขับรถอยู่หันมามองผมที่นั่งข้างๆ อย่างสงสัย ในขณะที่เรากำลังจะกลับคอนโดกัน

ผมอยู่คอนโด M และเพื่อนส่วนใหญ่ของผมก็อยู่ที่นั่นกัน

“ถามทำไม” ผมหันไปมองหน้าลูกพี่ลูกน้องตัวเองแล้วถามขึ้นเสียงนิ่ง ผมรู้อยู่แล้วว่าไอ้พวกนั้นต้องส่งไอ้นี่มาถามผม

รู้อย่างงี้ให้คนมาขับรถไปให้ที่มหาลัยดีกว่า ปล่อยให้ไอ้พวกนี้สงสัยกันอยู่อย่างนั้นแหละ

“ก็ปกติไม่เห็นมึงจะสนใจใคร” ไอ้ทากะว่าขึ้น

“ก็ยังไม่ถึงกับชอบ แต่น่ารักดี” ผมตอบแล้วก็นึกถึงเจ้าของใบหน้าหวานที่ทำผมเสียอาการ

“จริงจังป่ะ” ไอ้ทากะหันมามองผมแล้วถามหยั่งเชิง

“คิดว่าไง” ผมหันไปกระตุกยิ้มร้ายให้มันไป

“น้องวาเลนไม่รอดชัวร์ไอ้สัส”

“หึ” ผมกระตุกยิ้มเมื่อได้ยินที่มันพูด แล้วสายตาผมก็หันไปเห็นคนสามคนที่อยู่อีกฝั่งตรงข้าม หนึ่งในนั้นใส่ชุดนักศึกษา และผมจะไม่สงสัยเลยถ้าคนนั้นไม่ใช่รุ่นน้องที่เป็นหัวข้อสนทนาของผมกับเพื่อนอยู่ในตอนนี้

“ไอ้ทากะ จอด!!” ผมหันไปมองอย่างสงสัยแล้วรีบบอกให้ไอ้ ทากะจอดเมื่อเห็นว่าวาเลนหันมามองรถผมที่กำลังขับผ่านอย่างกลัวๆ

“อะไรว่ะ” ไอ้ทากะหันมามองหน้าผมอย่างงงๆ

“กูบอกให้จอด” ผมล่ะสายตาจากน้องแล้วหันมามองเพื่อนตัวเองอย่างกดดัน

“เออๆ” ไอ้ทากะทำหน้างงแล้วจอดรถให้ผม

“กลับไปก่อนเลย” ผมปลดสายเบลล์แล้วบอกเพื่อนไปอย่างเร่งรีบ

“เห้ยๆ ไอ้แทน เดี๋ยว” ผมเปิดประตูรถลงมาโดยไม่สนใจเสียงห้ามของเพื่อนเลยซักนิด

ผมรีบข้ามฝั่งไปแล้วเดินไปสามคนนั้นที่กำลังฉุดกระชากลากถูกันอยู่

ปึก

“ปากดีนักนะมึง” ผมเดินไปก็เห็นว่าตอนนี้หนึ่งในสองคนนั้นที่จับแขนรุ่นน้องผมอยู่พูดขึ้นอย่างโมโห

“ฉุดผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้นี่แมนจังนะ” และก่อนที่พวกมันจะได้ทำอะไรผมก็พูดขึ้นขัดก่อน

“รุ่นพี่” วาเลนหันมามองผมแล้วพูดขึ้นอย่างดีใจ

“ปล่อยเธอ” ผมเหลือบไปมองหน้าน้องเล็กน้อยแล้วหันไปพูดกับไอ้สองคนนั้นนิ่งๆ

“ยุ่งอะไรด้วยว่ะ” คนที่จับน้องอยู่พูดขึ้นแล้วทำหน้ากวนๆ

“คงไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูไอ้ฟีนิกซ์หรอกนะว่ามีคนมากร่างถิ่นมัน” ผมมองหน้ามันนิ่งๆ แล้วเอ่ยชื่อคนที่เป็นเพื่อนสนิทผมเสียงเรียบ

“ฟะ ฟีนิกซ์” พอพวกมันได้ยินชื่อไอ้ฟีนก็ทำหน้าตกใจ

“อื้ม ไง จะให้กูโทรมั้ย” ผมว่าขึ้นแล้วแล้วกอดอกมองหน้าพวกมันอย่างหยั่งเชิง

“เอาไงดีพี่เบิ้ม” พวกมันหันไปมองหน้ากันอย่างขอความเห็น

“มะ มันไม่รู้จักลูกนายหรอก” ไอ้คนที่จับแขนน้องอยู่พูดขึ้นแล้วหันมามองหน้าผมอย่างไม่กลัว แต่สายตามันก็ปกปิดความกลัวไม่มิดหรอก

“ลองดูมั้ยล่ะ” ผมควักโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วทำท่าจะกดโทรหาเพื่อนอย่างไอ้ฟีนให้มาเคลียร์ให้

“เห้ยๆ อย่านะเว้ย ปล่อยแล้วๆ” แต่ไอ้นั่นก็รีบร้องห้ามแล้วปล่อยมือน้องออกทันที ส่วนวาเลนก็รีบเดินมาหลบที่หลังผมอย่างรู้งาน

พวกมันมองหน้าเราสองคนอย่างลังเลแล้วรีบวิ่งหนีไป คงจะกลัวไอ้ฟีนิกซ์จริงๆ

“พี่ฟีนิกซ์เป็นมาเฟียหรอคะ” ผมหันไปมองหน้าคนที่อยู่ข้างหลังตรงๆ แล้วน้องก็ถามขึ้นอย่างสงสัย

“ป่าว มันเป็นนักเลง” ผมตอบแล้วมองน้องอย่างสำรวจ ว่าพวกมันได้ทำอะไรรึป่าวนอกจากจับแขนขาวๆ นั่น

“พี่ฟีนิกซ์นี่นะ” แต่เด็กน้อยตรงหน้าก็ถามขึ้นอย่างงงๆ

“สงสัยอะไรเยอะแยะ” ผมมองน้องดุๆ และไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องไม่พอใจด้วยที่น้องทำท่าทีสนใจไอ้ฟีน

“อะ อ้าว” วาเลนพูดขึ้นแล้วท้าวเอวมองผมอย่างกับนักเลง

เหอะ

“ตัวแค่นี้ทำเก่ง แล้วนี่จะไปไหน” ผมมองน้องเอือมๆ แล้วถามขึ้น

“กลับหอค่ะ” วาเลนตอบกลับผมแล้วทำหน้าเซ็งๆ

“อยู่ตรงไหน” ผมหันไปมองในซอยแล้วหันมามองหน้าวาเลนอีกครั้ง

“หน้าคอนโด M” แต่น้องชี้ไปทางหน้าปากซอย ซึ่งคอนโดที่ว่านั่นคือคอนโดที่ผมอยู่

“ไปสิ” ผมว่าแล้วก็เอื้อมมือไปจับมือน้องแล้วเดินไป

“ดะ เดี๋ยว” แต่วาเลนกลับขืนตัวไว้ซะงั้น

“อะไร หรือจะรอให้ไอ้พวกนั้นมันมาลากไปข่มขืนก่อน” ผมหันไปมองหน้าน้องนิ่งแล้วมองไปยังด้านหลังน้องเพื่ีอดูว่าไอ้พวกนั้นยังอยู่รึป่าว

“พี่จะไปไหน แล้วจับมือฉันทำไม” น้องหันไปมองตาม แล้วหันมาถามผมอย่างสงสัย

ขี้สงสัยจังว่ะ

“จะไปส่ง เร็ว”