อ่อนโยน

มหาลัย K

คณะบริหารธุรกิจ

07.40 น.

ฮัลโหล สวัสดีตอนเช้านะทุกคน วันนี้ฉันมีเรียนเช้า ก็เลยทำให้ฉันต้องเดินหัวฟูลงจากรถที่ผู้ชายใส่เสื้อกั๊กสีส้มมารับฉันที่หน้าคอนโดแล้วมาส่งถึงมหาลัยอย่างปลอดภัย (มั้ง)

ฉันจ่ายเงินให้พี่วินแล้วก็เดินมานั่งที่โต๊ะด้านหน้าคณะเพื่อรอเพื่อนทั้งสอง ถามว่าทำไมฉันถึงไม่มากับพวกมัน ก็อย่างที่บอกว่าคอนโดของเพื่อนแต่ล่ะคนนั้นที่จริงก็อยู่ไม่ไกลหรอก แต่ว่าถนนเส้นของหอฉันน่ะรถติดมาก ถ้าจะมารับฉันคือต้องมาตั้งแต่ 6 โมงอ่ะ ถึงจะมามหาลัยได้ ฉันเลยไม่ให้เพื่อนมารับแล้วมาเองดีกว่า ตอนแรกพวกนั้นก็ไม่ยอมหรอก แต่ว่าก็ทนรถติดไม่ไหว และฉันก็สงสารเพื่อนด้วย

พอนั่งลงแล้วฉันก็หยิบโทรศัพท์มาเล่นเพื่อฆ่าเวลารอยัยพวกนั้น

พรึบ

ฉันที่นั่งรอเพื่อนตัวแสบทั้งสองอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนทางเข้าตึกคณะเงยหน้าขึ้นมองคนที่มานั่งตรงข้ามแล้วทำหน้างง

“มีอะไรรึป่าวคะ” ฉันเอ่ยถามเขานิ่งๆ แล้วหันไปมองรอบๆ เพราะรู้สึกว่าคนที่อยู่แถวนี้กำลังมองมาทางฉันอย่างให้ความสนใจ

และไม่ใช่สนใจฉันหรอก สนใจคนที่มานั่งตรงข้ามฉันตอนนี้ต่างหาก

นั่นก็คือพี่แทนไท ประธานรุ่นพี่ปีสอง ที่ตอนนี้กำลังจ้องหน้าฉันอยู่นิ่งๆ

แต่เขาไม่ตอบอะไร เอาแต่มองมาที่ฉันอย่างสำรวจ

“ทำไมไม่ทายา” เขาจ้องมาที่แขนฉันแล้วถามเสียงนิ่ง

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวมันก็หาย” ฉันมองตามก็เห็นว่าแขนฉันมีรอยแดงช้ำที่คล้ายรอยนิ้วมืออยู่ ก็รอยนิ้วมือไอ้คนเมื่อคืนนั่นแหละค่ะ

“เดี๋ยวทาให้” พี่แทนไทเอื้อมมือมาจับแขนฉันให้วางทาบกับโต๊ะแล้วหยิบหลอดยาขึ้นมา

เดี๋ยวนะ เอามาตอนไหนกัน ตอนเขาเดินมาทำไมฉันไม่เห็นกันนะ

“มะ ไม่ต้อง” เมื่อฉันได้สติแล้วก็รีบเอ่ยปฏิเสธแล้วทำท่าจะชักแขนกลับ

แต่ว่าพอเห็นสายตาของคนตรงหน้าที่มองมาแล้วฉันก็ชะงัก

เพราะพี่แทนไทมองหน้าฉันแล้วทำหน้าดุใส่เหมือนเตือนว่าอย่าดึงมือกลับ

“เดี๋ยวทาเองค่ะ” ฉันบอกเขาเสียงอ่อย

แล้วทำไมฉันต้องกลัวเขาด้วยเนี่ย ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ เลย

“ไม่ถนัดหรอก” พี่เขาว่าแล้วเปิดหลอดยาพร้อมบีบใส่นิ้วชี้ของเขา

“แต่ว่า” ฉันลังเล เพราะรู้สึกถึงสายตาของคนที่มองมา มีทั้งสายตาสงสัย และสายตาจิกกัดที่ได้รับจากสาวๆ ทั้งหลาย

แล้วฉันก็รับรู้ได้ถึงชะตากรรมในกิจกรรมรับน้องในวันนี้เลยว่าฉันต้องโดนแกล้งอีกแน่ๆ

ไม่ได้กลัว แต่แค่รำคาญ

“อย่าดื้อ” คนตรงหน้าเอายามาป้ายที่แขนฉันแล้วเงยหน้าขึ้นมาดุฉันเสียงนิ่ง

แล้วเขาก็ก้มหน้าลงไปทายาให้ฉันอย่างเบามือ

ฉันมองคนตรงหน้าที่กำลังตั้งใจทาให้ด้วยใจที่เต้นแรงจนจะทะลุออกมา

อาการแบบนี้คือเรียกว่าหวั่นไหวใช่มั้ย

“พะ พอแล้ว” ฉันพยายามตั้งสติให้กลับมาแล้วเอ่ยบอกพี่เขาเสียงสั่น

ฉันบอกเขาแล้วรีบชักมือกลับ

“หึ” พี่แทนไทเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉันแล้วหัวเราะในลำคอ

“หัวเราะอะไร” ฉันถามเขาแล้วทำหน้ามุ่ย พี่เขาชอบหัวเราะแบบนี้ใส่ฉัน ตั้งแต่เมื่อวานล่ะ

“ป่าว” เขาบอกแล้วปิดฝาหลอดยา จากนั้นก็ยื่นมาให้ฉัน

“ขอบคุณค่ะ” ฉันรับมาอย่างไม่อิดออด เพราะไหนๆ เขาก็เอามาแล้ว ฉันจะเสียสละทาให้มันหมดเอง แต่ที่จริงมันก็ไม่ได้เป็นรอยอะไรมากนะ แต่รอยช้ำเล็กน้อยเอง ฉันเลยไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่ แต่ไม่รู้คนตรงหน้านี่มีความคิดอะไรถึงได้มาทายาให้ฉัน

“พี่ไปได้แล้ว คนมองเยอะ” ฉันเก็บหลอดยาใส่กระเป๋าแล้วบอกพี่แทนไท เพราะตอนนี้คือคนกำลังเข้ามาเรียน แล้วตรงที่ฉันนั่งนี่คือทางเข้าตึก ทำให้คนที่เข้ามาก็มองมาที่ฉันและเขาอย่างสนใจ

บอกตามตรงว่าฉันรำคาญสายตาพวกนั้น

“ก็แค่มอง” แต่คนตรงหน้ากลับไม่ได้เดือดร้อนอะไรกับฉันเลย เขาปรายตามองรอบๆ แล้วก็หันมาพูดกับฉันอย่างชิวๆ

“มาลองเป็นคนที่ถูกมองดูมั้ยล่ะ” ฉันมองแรงใส่เขาแล้วพูดไปเสียงแข็ง

แหม่ พูดมาได้ ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรเขาอยู่แล้วไง

แต่ฉันนี่สิ อีวาเลนคนนี้รับจบค่ะ

“เขาไม่กล้าทำอะไรหรอก ดุขนาดนี้” พี่แทนไทว่าแล้วยิ้มให้กับท่าทางของฉัน

นี่เอ็นดูหรือว่าสะใจกันนะ

“วะ ว่าใคร” แต่ฉันไม่สนรอยยิ้มอันมีเสน่ห์อันทำลายล้างของเขาหรอกนะ

ไม่เล๊ยยยยยยย

“หึ ไปล่ะ ตอนเย็นเข้าห้องเชียร์ด้วย” พี่แทนไทหัวเราะในลำคอแล้วส่ายหัวให้ฉันเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วพูดกับฉันเสียงนุ่ม

จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปภายในตึกทันที

“หึ่ยยยย” ฉันได้แต่มองตามหลังของเขาไปอย่างขัดใจ

แล้วพอหันไปมองรอบๆ ว่ามีคนมองเยอะมั้ย

สายตาฉันก็ไปสะดุดกับเพื่อนสองคนของฉันที่กำลังยืนกอดอกมองหน้าฉันอยู่ไม่ไกล

“มะ มานานแล้วหรอ”

มาแล้วค้าบบบบบ

พี่แทนจะสไตล์พี่ครามเลยนะ

เป็นยังไงบ้างคะ เม้นไลค์ ติชม เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยน๊าาา