Novels by เศรษฐีพันปี

ตอนที่ 23ตอนจบแก้วตาไม่เข้าใจว่าชายวัยกลางคนพูดเรื่องอะไร จนมีร่างร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า เดินยิ้มเข้ามาหาชายวัยกลางคน ไป๋เทียนเองก็ยิ้มรับอย่างอบอุ่นพร้อมกับยื่นมือออกไปรับมือของลูกสาวมากุมเอาไว้“หานหยุนชี” วิญญาณจากยุคปัจจุบันรำพันเรียกชื่อของหานหยุนชีตัวจริง“ใช่ ฉันเอง แก้วตาฉันต้องขอบใจเธอมากนะ ที่ใช่ร่างของฉัน ทำให้ฉันกลายเป็นที่ยอมรับของทุกคน หากเป็นตัวฉันเอง คงถนัดทำให้คนเกลียดเสียมากกว่า” หยุนชีตัวจริงพูดด้วยรอยยิ้ม“ใช่ พ่อก็ขอบใจลูกมาก ที่ทำให้ลูกสาวของพ่อได้ดีขนาดนี้ ลูกไม่ต้องคิดอะไรมากแล้วละ รีบกลับไปเถอะ กลับไปหาคนที่เขารอลูกอยู่ ก่อนจะจากกัน พ่อรู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรจากลูก แต่พ่ออยากขอให้ลูกช่วยดูแลซีเหม่ยกับหลัวหยุนแทนพ่อได้หรือเปล่า” ชายวัยกลางคนยังคงเป็นห่วงคนข้างหลังหยุนชีตัวจริงเองก็เช่นเดียวกัน “ฉันเองก็ขอร้องเธอด้วยอีกคน”“ได้สิ ฉันรับปาก”สิ้นคำตอบรับ แก้วตาหรือหยุนชีก็รู้สึกเหมือนมีแรงมหาศาลบางอย่างกระชากวิญญาณของเธอ ให้กลับไปนอนลงบนเตียงอีกครั้ง ก่อนที่ภาพของสองคนพ่อลูกจะค่อย ๆ เลือนหายไปจากสายตาพร้อมกับภาพของห้องพักคนป่วยเด่นชัดขึ้

ตอนที่ 22ถูกยิงงานแต่งงานถูกจัดขึ้นที่บ้านของฝ่ายชาย โดยเชิญแขกมากหน้าหลายตามาร่วมงาน โดยญาติผู้ใหญ่ทางฝ่ายหญิง มีเพียงชิงชิงกับฉวนฉวน ที่หยุนชีแนะนำกับทุกคนว่าคือพี่สาวคนสำคัญของเธอ ส่วนครอบครัวหานมาร่วมงานในฐานะแขกเพียงเท่านั้นระหว่างที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวในชุดสีแดงสด กำลังทำพิธียกน้ำชาให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย เสียงกรีดร้องของแขกเหรื่อก็ดังก้องขึ้น โดยเฉพาะบรรดาแขกที่เป็นผู้หญิง“กรี๊ด!”เก่อหลางกับหยุนชีและคนในครอบครัวรีบพากันลุกขึ้นหันไปมอง ว่าต้นเหตุของความวุ่นวายคืออะไร ก็ได้เห็นหวังเยว่ชิงในชุดสีดำไร้ลวดลาย กำลังเดินตาขวางตรงมาทางที่พวกเขายืนอยู่ ในมือข้างหนึ่งนั้นถือปืนสั้นติดมาด้วย เก่อหลางเห็นท่าไม่ดี รีบเอาตัวเข้ามายืนขวางกั้นคนรักเอาไว้หวังเยว่ชิงยกมือข้างที่ถือปืนขึ้น จ่อไปทางชายหนุ่มที่เธอหมายปอง เพราะเขาใช้ตัวเองเป็นเกราะป้องกันหานหยุนชีเอาไว้“ถอยไปค่ะคุณหลางจู ไม่สิ ต้องเรียกว่าคุณเก่อหลาง” แววตาของหญิงสาวคล้ายคนเสียสติไปแล้ว“คุณเยว่ชิง ใจเย็นลงก่อน มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน ส่งปืนมาให้ผมเถอะ” เก่อหลางยื่นมือมาตรงหน้า พยายามเกลี้ยกล่อมหญิงสาวไม่ให้คลุ้มคลั่งมากไปกว่านี้“

ตอนที่ 21เส้นทางในอนาคตของแต่ละคนหานหยุนชีค้นหาความจริงใจจากแววตาของทั้งสามคนตรงหน้า รู้สึกถึงความเสียใจในแววตาของพวกเขาจริง ๆ เธอจึงไม่คิดจะจองเวรจองกรรมต่อกันอีก ถึงยอมให้อภัยพวกเขา“ตกลงค่ะ ฉันยอมให้อภัยพวกคุณ”เป็นคำตอบสั้น ๆ แต่ทำให้ครอบครัวหานเกิดความรู้สึกปรีติยินดี ที่หยุนชียอมให้อภัยในความผิดพลาดที่พวกเขาก่อ“ขอบใจ ขอบใจลูกมากจริง ๆ” ไป๋เทียนพูด“พี่ก็ขอบใจเธอเช่นกัน หยุนชี”“ถ้าอย่างนั้นลูกจะย้ายกลับไปอยู่บ้านเราวันไหน แม่จะให้พี่ชายของลูกไปช่วย...”เฉินซีเหม่ยพูดไม่ทันจบ หยุนชีก็ยกมือห้ามคำพูดพวกนั้นเอาไว้ พร้อมอธิบายให้พวกเขาเข้าใจในตัวเธอเสียใหม่“ถึงฉันจะยอมให้อภัยพวกคุณแล้วก็จริง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า พวกเราจะกลับไปเป็นครอบครัวเดียวกันอีก หานหยุนชีลูกสาวของพวกคุณได้ตายจากโลกใบนี้ไป ตั้งแต่วันที่จมน้ำในโรงแรมแล้ว ฉันในตอนนี้จึงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสกุลหานอีก ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม เพราะฉะนั้นพวกคุณเอง ก็ไม่ควรมองว่าฉันยังเป็นลูกสาวของพวกคุณอีก”ไป๋เทียนคิดว่าลูกสาวยังน้อยใจพวกเขาอยู่ ก็เลยพยายามอ้อนวอนให้ลูกสาวยอมเข้าใจ “หยุนชี พ่อรู้ตัวว่าที่ผ่านมา พ่อแม่และพี่ข

ตอนที่ 20คนที่ซื้อโรงงานคือ...“เป็นอย่างไรบ้างคุณ”หานไป๋เทียนเอ่ยถามภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก ที่นอนราบอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น หลังเห็นว่าภรรยาฟื้นได้สติขึ้นมาแล้ว“มันไม่จริงใช่ไหมคะ เยว่ชิง ลูก...ลูกไม่ได้พูดกับพวกเราแบบนั้น ลูกไม่ได้ทอดทิ้งพวกเราไป”เป็นเพราะรักและตั้งความหวังกับลูกสาวบุญธรรมมาก พอมารู้ความจริงเฉินซีเหม่ยจึงยอมรับไม่ได้ หยดน้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย หัวใจเจ็บปวดรวดร้าวแตกสลายออกเป็นเสี่ยง ๆ ไม่เหลือชิ้นดีไป๋เทียนเองก็อยากจะให้เรื่องนี้ไม่เป็นความจริง ว่าเขามองลูกสาวของเพื่อน ที่เขาอุตส่าห์รับมาเลี้ยง ให้ทุกอย่างไม่ต่างจากลูกของตัวเอง แต่สุดท้ายคนเรามันก็หนีความจริงไปไม่ได้“ทำใจเสียเถอะคุณ ที่ผ่านมาผมโง่เองแหละ ที่มองคนไม่ออก มองหนามคมที่ซ่อนอยู่ใต้ดอกบัวขาวไม่เห็น จนวันหนึ่งความโง่นั้นมันย้อนกลับมาเล่นงานผมเอง”“ผมก็โง่เหมือนกัน โง่ที่คิดว่าเขารักผม อยากใช้ชีวิตร่วมกันกับผม จนผมทำผิดลับหลังคุณพ่อ คุณแม่”หานหลัวหยุนเองก็สภาพย่ำแย่ไม่ต่างจากมารดา ดวงตาสองข้างแดงก่ำ อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ได้แต่นั่งก่นด่าความโง่เขลาเบาปัญญาของตัวเองอยู่แบบนี้เฉินซีเหม่ยเห็นสภาพขอ

ตอนที่ 19ทอดทิ้งผู้มีพระคุณเก่อหลางเดินเข้ามาภายในงานเลี้ยงวันเกิดของมารดา ข้างกายมีหญิงสาวแต่งกายด้วยเสื้อผ้าราคาแพง ใบหน้าประทินโฉมงดงาม จนญาติชายของตระกูลจูพากันจับจ้องตาแทบจะไม่กะพริบ มือเรียวจับแขนข้างหนึ่งของชายคนรักเอาไว้ สีหน้ากระดากอายไม่ใช่น้อย ที่เธอตกเป็นเป้าสายตาของคนภายในงาน“คุณแม่ นี้ของขวัญวันเกิดจากผม แล้วก็คนรักของผมครับ” เก่อหลางยื่นกล่องของขวัญที่เขากับหยุนชีไปเลือกด้วยกัน พร้อมกับประกาศให้ญาติพี่น้องและแขกที่ถูกเชิญมาร่วมงาน ได้รู้ไปเลยว่าผู้หญิงที่เขาควงเข้ามาในงาน คือว่าที่สะใภ้ของตระกูลจูเสวี่ยเจินเอื้อมมือไปรับกล่องของขวัญมาวางเอาไว้ จากนั้นก็เดินมาหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาวที่บุตรชายพามา“หนูหยุนชีใช่ไหมลูก แม่ได้ยินเรื่องของหนูจากปากลูกชายของแม่ทุกวันเลย วันนี้ดีใจนะ ที่ได้เจอตัวจริง” น้ำเสียง แววตาของหญิงวัยกลางคนเต็มไปด้วยความเอ็นดูจนออกนอกหน้าหยุนชีไม่รู้ว่าจะตอบว่าอย่างไร ได้แต่ยิ้มหวานส่งให้มารดาของคนรัก เท่าที่สัมผัส เธอรู้แล้วว่าเก่อหลางได้ความอบอุ่นมาจากใคร จากครอบครัวของเขานี้เอง ครอบครัวจูช่างต่างกับครอบครัวหานลิบลับ“มา...นั่งก่อน แม่มีเรื่องจะพู

ตอนที่ 18กิจการตระกูลหานมีปัญหาหวังเยว่ชิงหอบความเคียดแค้นกลับบ้านสกุลหาน คิดหาทางที่จะยืมมือพ่อแม่บุญธรรมให้ไปเล่นงานหานหยุนชี หากหล่อนถูกผู้ให้กำเนิดเล่นงาน ต้องเสียใจจนแทบกระอักเลือดแน่แต่พอเข้ามาบ้านได้ ก็รู้สึกว่าบ้านหลังใหญ่มีบางยิ่งผิดปกติ บรรยากาศดูอึมครึมเป็นพิเศษ เดินมาถึงห้องนั่งเล่น ก็เห็นบิดานั่งสีหน้าเคร่งเครียด มีมารดานั่งกุมมือเอาไว้ คล้ายกับกำลังให้กำลังใจบิดาอย่างไรอย่างนั้น“เกิดอะไรขึ้นหรือคะ” ภาพที่เห็นมันทำให้เธอลืมเรื่องของตัวเองไปชั่วขณะ“โรงงานของเรากำลังแย่ การเงินขาดสภาพคล่อง ถ้าหาเงินก้อนใหญ่มาหมุนไม่ได้ กิจการของตระกูลเราคงล้มละลาย” หานหลัวหยุนเป็นฝ่ายอธิบายให้น้องสาวฟังเอง สองปีมานี้เศรษฐกิจค่อนข้างผันผวน โรงงานและกิจการหลายแห่งต่างได้รับผลกระทบ หากบริหารได้ไม่ดี เขาเองก็มีส่วนผิด ที่ตัดสินใจพลาดอยู่บ่อยครั้ง จนโรงงานมาถึงจุดย่ำแย่แบบนี้“ตั้งแต่เมื่อไร ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลยค่ะ” เยว่ชิงมัวแต่สนใจเรื่องหาวิธีให้ได้หลางจูมาเป็นของตน เลยไม่ได้สนใจความเป็นอยู่ของครอบครัวเท่าใดนัก แล้วอีกอย่างที่ผ่านมาเธอก็ยังมีเงินทองใช้อย่างมือเติบเหมือนเดิม เลยไม่ได้เอ

ตอนที่ 32ตอนจบห้าปีต่อมาบริเวณทุ่งดอกเหมยของสกุลหวัง กลีบดอกสีชมพูบานสะพรั่งพลิ้วไหวตามสายลมหนาว มองดูราวหิมะขาวที่โปรยปรายลงมา เด็กชายวัยห้าขวบวิ่งเล่นไล่จับกับสหายรุ่นราวคราวเดียวกัน ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นลูกหลานของชาวไร่ชาวสวน ที่ตามบิดามารดามาทำงานในไร่ในสวนเสียงหัวเราะร่าเริงดังไปทั่วทุ่งกว้าง ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสดใสร่าเริง สร้างรอยยิ้มให้กับผู้ใหญ่ที่พากันมาพักผ่อนเที่ยวชมความงามของดอกเหมยที่บานสะพรั่ง“หยางเอ๋อร์ วิ่งเล่นเหนื่อยหรือยัง ถ้าเหนื่อยพาสหายมานั่งพักกับย่ามา ย่าเตรียมขนมของหวานมาเยอะแยะเลย”ซ่งลี่หลินนั่งอยู่บนเสื่อที่ปูอยู่ใต้ต้นดอกเหมย ข้างกายมีตะกร้าของกินหลายตะกร้าที่เตรียมมา เมื่อเห็นหลานชายและเด็กคนอื่น ๆ อีกสี่คน พากันวิ่งเข้ามาหา ก็รีบอ้าแขนรับร่างเล็ก ที่โถมเข้าหาอ้อมกอดของผู้เป็นย่า“เหนื่อยไหมหลานย่า” เอ่ยถามพลางล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อตามใบหน้าและลำคอของหลานชาย“ไม่เหนื่อยเลยขอรับ หลานชอบมาที่นี่ ที่นี่มีเพื่อนเล่นเยอะแยะเลย” ‘หวังอันหยาง’ แก้วตาดวงใจของจวนสกุลหวัง ตอบผู้เป็นย่าเสียงใสแจ๋ว“ถ้าชอบ ย่าจะพามาบ่อย ๆ ก็แล้วกัน นั่งลงพักให้หา

ตอนที่ 31หากไม่มีข้า คิดว่าเจ้าจะสมหวังหรือหลังจากศาลต้าหลีได้รับเรื่องก็รีบส่งเจ้าหน้าที่ของศาลไปจับกุมตัวเฉินซือหยาเพื่อมารับฟังความผิดที่ศาล และกักขังตัวนางเอาไว้ในคุกเพื่อรอฟังคำตัดสินโทษ เฉินเสวี่ยไป๋เองรบเร้าสามีขอให้พาไปหาน้องสาวต่างมารดาที่ถูกคุมขังเอาไว้“พาข้าไปเยี่ยมนางหน่อยเถิดนะเจ้าคะ”“อย่าบอกนะว่าเจ้านึกสงสาร คนที่คิดจะทำร้ายเจ้า” หวังห่าวเทียนย้อนถามภรรยาอย่างสงสัย“ข้าไม่ใช่คนดีขนาดนั้นเสียหน่อย ข้าแค่อยากจะไปคุยกับนางให้รู้เรื่อง ว่าเหตุใดต้องถึงขั้นฆ่าแกงกันด้วย หากท่านพี่ไม่อยากพาข้าไป ข้าไปเองก็ได้” เฉินเสวี่ยไป๋หน้างอกระเง้ากระงอด หันหน้าเมินสามีทันควัน“ก็ได้ ๆ พี่พาเจ้าไปเอง”หวังห่าวเทียนกลัวภรรยาจะขุ่นเคืองใจไปมากกว่านี้ รีบสั่งให้คนเตรียมรถม้าและเตรียมเบาะหนา ๆ ไปรองเป็นที่นั่งให้ภรรยาด้วย ป้องกันไม่ให้กระทบกระเทือนถึงลูกในท้องมากนักเมื่อมาถึงคุกของศาลต้าหลี หงหลงเป็นฝ่ายไปเจรจากับผู้คุม จากนั้นก็กลับมารายงาน หวังห่าวเทียนถึงได้ประคองพาฮูหยินลงจากรถม้า ก้าวผ่านประตูคุกของศาลต้าหลีไปสองร่างเดินเคียงกันผ่านห้องขังเล็ก ๆ ที่ปิดด้วยซี่กรงเหล็กอันหนักอึ้งและเ

ตอนที่ 30คนร้ายตัวจริงคือ“แหวะ ๆ”เสียงอาเจียนดังขึ้นภายในเรือนเหมยหลิว เป็นเสียงที่สาวใช้ทุกคนจะได้ยินในช่วงเช้าของทุกวัน เนื่องจากสตรีเจ้าของเรือนกำลังตั้งครรภ์บุตรของท่านแม่ทัพได้สามเดือนแล้ว เพียงแต่เป็นท้องแรกหน้าท้องจึงยังไม่เห็นเด่นชัด คงจะมีก็แต่อาการแพ้ท้องให้เห็นเท่านั้น“ไหวหรือไม่ ให้พี่ตามท่านหมอมาอีกจะดีกว่าไหม”หวังห่าวเทียนช่วยลูบหลังภรรยาที่โก่งคออยู่เหนือกระโถนอาเจียนเอาอาหารเช้าออกมาเกือบหมด สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ หากเป็นไปได้ เขาอยากจะแพ้ท้องแทนฮูหยินของตน นางจะได้ไม่ต้องทรมานเช่นนี้หลังจากอาเจียนจนรู้สึกดีขึ้นมาก เฉินเสวี่ยไป๋ก็รับขันน้ำที่สาวใช้คนสนิทส่งมาให้ยกขึ้นมาดื่มน้ำเข้าไปแล้วกลั้วปากกลั้วคอให้สะอาด ก่อนจะบ้วนทิ้งใส่กระโถน จากนั้นถึงนำผ้าสะอาดมาเช็ดปากเช็ดใบหน้าอีกทีหนึ่ง“ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่อย่าได้กังวลไป คนท้องก็มีอาการเช่นนี้ทุกคน ท่านแม่บอกข้าแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาวบอกกล่าวให้สามีคลายความกังวลลง กังวลมากจนแทบจะไม่ไปทำการทำงานอยู่แล้ว “ท่านพี่ไปทำงานเถิดเจ้าค่ะ”หวังห่าวเทียนฮึดฮัด นางก็พูดง่ายสิ จะไม่ให้เขาเป็นกังวลเป็

ตอนที่ 29เข้าหอกันจริง ๆ เสียทีหลังจากกลับมาถึงจวนสกุลหวัง หวังห่าวเทียนกับเฉินเสวี่ยไป๋ก็ร่วมรับประทานอาหารกับซ่งฮูหยิน และอยู่พูดคุยต่อจนดึกดื่น ถึงได้จูงมือกันกลับเรือน พอมาถึงเรือนเหมยหลิว แม่ทัพหนุ่มก็แยกย้ายไปทำความสะอาดร่างกายที่ห้องอื่น ส่วนเฉินเสวี่ยไป๋ก็ให้สาวใช้คนสนิทช่วยเตรียมน้ำอาบ หลังจากอาบน้ำเสร็จ ก็ขึ้นไปนั่งบนเตียง ใบหน้างามคอยชะเง้อมองไปที่ประตูห้องนอน รอคอยว่าคืนนี้สามีจะมานอนค้างด้วยหรือเปล่าผ่านไปไม่นานนัก ร่างสูงก็ก้าวเข้ามาในห้อง เฉินเสวี่ยไป๋รีบเอนตัวลงนอน ตะแคงหันหลังแสร้งทำเป็นหลับ เพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินอาย แต่ยังรับรู้ได้ถึงการยุบตัวของฟูกนอนตามน้ำหนักตัวคนที่นั่งลง“ฮูหยินหลับแล้วหรือ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถาม“...” เมื่อไม่มีเสียงตอบรับจากร่างบางที่นอนตะแคงหันหลังให้ หวังห่าวเทียนจึงเอนตัวลงนอนบ้าง ไม่ลืมหยิบผ้าห่มขึ้นมากั้นกลางเอาไว้ เพราะยังไม่แน่ใจ ว่าหญิงสาวจะยอมให้เขาเข้าใกล้มากแค่ไหน ถึงแม้จะปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้ว เขาก็ยังเคารพการตัดสินใจของนางเสมอ หากนางยังไม่เอ่ยปากเขาจะไม่มีวันข่มเหงทำร้ายน้ำใจนางเป็นอันขาดแม้จะคิดแบบนั้น แม่ทัพหนุ่มกลั

ตอนที่ 28ทุ่งดอกเหมยนี้เพื่อเจ้าแสงอาทิตย์สีทองอาบย้อมท้องฟ้าในยามเย็น ขบวนทัพที่เคลื่อนตัวออกจากเมืองเสียนหลิงเมื่อหลายวันก่อน ใกล้จะเดินทางถึงเขตประตูเมืองหลวง แต่อยู่ ๆ บุรุษที่ควบอาชาตัวใหญ่ก็ประกาศเสียงดังให้ได้ยินกันทั่ว“หยุด”ทั้งขบวนหยุดตามคำสั่ง หวังห่าวเทียนบังคับม้าให้วิ่งย้อนกลับมาทางรถม้าที่หยุดอยู่กับที่ เสียงทุ้มนุ่มจงใจพูดกับคนที่อยู่ด้านใน“ฮูหยินลงมาเถิด ข้ามีที่หนึ่งที่อยากให้เจ้าได้เห็น”เฉินเสวี่ยไป๋ประหลาดใจ แต่ก็ยอมมุดผ่านม่านประตูออกมา โดยที่ร่างสูงรีบกระโดดลงมาจากหลังม้าเอื้อมมือมารอรับ นางจึงยื่นมือส่งไปให้มือหยาบกร้านกอบกุมเอาไว้ ก้าวลงจากรถม้าลงไปยืนเคียงข้างเขา“จะพาข้าไปไหนหรือเจ้าคะ”“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง รับรองว่าเจ้าต้องชอบ”หวังห่าวเทียนอุ้มร่างบางให้ขึ้นไปนั่งบนหลังม้าได้สำเร็จ ก็กระโดดขึ้นไปนั่งด้านหลังของหญิงสาว วงแขนโอบรอบร่างบางจับสายบังเหียนเอาไว้ ทำให้แผ่นอกอุ่นแนบสนิทกับแผ่นหลังของร่างบาง ความรู้สึกร้อนวูบวาบก่อเกิดขึ้น เขาพยายามไม่สนใจ อย่างไรเสียค่ำคืนนี้ก็จะได้ร่วมหอกับฮูหยินแน่ แม่ทัพหนุ่มบังคับม้าให้พุ่งทะยานไปตามทางที่แยกออกจากถนนสายหลั

ตอนที่ 27ปรับความเข้าใจกันแสงอรุณอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างที่เปิดทิ้งเอาไว้เข้ามา เฉินเสวี่ยไป๋ค่อย ๆ ขยับเปลือกตาหนักอึ้งลืมตางัวเงียตื่นขึ้นมา แต่สิ่งแรกที่รับรู้และสัมผัสได้ กลับไม่ใช่เก้าอี้ไม้แข็งกระด้างดังเช่นเมื่อคืนร่างของนางนอนราบอยู่บนเตียงนุ่ม มีผ้าห่มผืนหนาคลุมกายให้ความอบอุ่น และยังมีวงแขนของใครบางคนวางพาดอยู่บนหน้าท้องแบนราบของนาง ใบหน้างามแม้ยามพึ่งตื่นนอนหันมามองด้านข้างของตนพลันหัวใจเต้นระรัวราวกลองศึก แทบจะหยุดหายใจเสียให้ได้ เมื่อใบหน้าของนางกับใบหน้าซีดเซียวของสามีอยู่ใกล้กันมากจนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่แล้ว นางยังสัมผัสได้ถึงลมหายใจผ่าวร้อนของเขา‘ข้ามาอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมเช่นนี้ได้อย่างไร’เท่าที่จำได้เมื่อคืน นางถูกความง่วงเล่นงาน จึงคิดจะพักสายตาเพียงครู่ จึงฟุบตัวนอนลงบนเตียง กะว่าแค่จะพักสายตาเพียงเท่านั้น แต่ดันเผลอหลับไปจริง ๆ แล้วเหตุไฉนพอตื่นขึ้นมา ถึงได้มานอนอยู่บนเตียงโดยมีคนเจ็บนอนตะแคงกอดนางเอาไว้ได้ จะว่านางนอนละเมอปีนขึ้นเตียงเองก็ไม่น่าจะใช่‘หรือว่า’ ดวงตาคู่งามจับจ้องมองใบหน้าที่ห่างกันไม่ถึงคืบอย่างจับผิด ก่อนจะสังเกตเห็นริมฝีปากตรงหน้า