แม่ทัพ Novels & Stories

ยิ่งเป็นตระกูลจ้าวด้วยแล้ว มีใครบ้างไม่รู้ว่าแม่ทัพไร้พ่ายนั้นยิ่งใหญ่เพียงใด เป็นทั้งสหายคนสนิทของฮ่องเต้ที่ทรงไว้วางพระทัย อีกทั้งยังควบคุมกำลังทหารทั้งหมดในกำมือ อำนาจของแม่ทัพมีเท่าไรทุกคนย่อมรู้กันดี หากจะเป็นรองก็คงเป็นรองเพียงฮ่องเต้เท่านั้น ดั่งคำที่ว่า... ‘อ ยู่ใต้คนคนเดียวแต่อยู่เหนือคนทั้งปวง’

แม่ทัพที่ได้รับการแต่งตั้งขึ้นมามีทั้งหมดสามนาย หนึ่งในนั้นเป็นแม่ทัพที่มีศักดิ์เทียบเท่ากับแม่ทัพอาวุโสที่เพิ่งปลิดชีพตนเองไป อายุสี่สิบกว่าปี ร่างกายกำยำล่ำสัน ใบหน้าเต็มไปด้วยเนื้อหนาและเส้นริ้ว ทว่ากลับไร้ซึ่งความองอาจอาจหาญเช่นแม่ทัพอาวุโส เขามีนามว่าซ่ งเหลี่ยว...

เขาคือ ‘โจวจื่อรั่ว’ แม่ทัพใหญ่วัยยี่สิบหกที่มุ่งสนใจแต่การออกศึกและผดุงความยุติธรรม เป็นแม่ทัพที่ข้าศึกเกรงกลัวและเป็นพระสหายสนิทของไท่จื่อองค์ปัจจุบันที่มีอำนาจทหารในมือ สายตาคมกริบมองไปยังจวนของซุนต้านแววตาดูกระหายที่จะจับกุมคนที่อยู่ด้านใน จนผู้ติดตามคนสนิททั้ง สองมองหน้ากันด้วยความกังวลกับภารกิจในครั้งนี้ที่นายของตนบุ่มบ่ามรวบรวมกำลังทหารมาอย่างร้อนใจโดยไม่ได้บอกแผนการแก่พวกตน

แม่ทัพที่มีประสบการณ์ด้านการสู้รบมานานหรี่ตาลง ในใจคิดว่าหวางจวินหลงอาจเป็นคนใหญ่คนโต ไม่อย่างนั้นเขาจะมีคนใช้งานเช่นนี้ได้อย่างไร แถมแต่ละคน ฝีมือก็ไม่ใช่เล่นๆ “คุณชายท่านนี้ ท่านมีนามว่าอะไรหรือ? ข้าเป็นแม่ทัพใหญ่ นามเซี่ยอวี้” หวางจวินหลงประสานมือ “แม่ทัพใหญ่เซี่ย ข้านามว่า หวางจวินหลง”

สวีซื่อมองดูเฉิงอ๋องอย่างตกตะลึง นางจำได้ว่าบุคคลตรงหน้าเป็นแม่ทัพที่นำทัพกลับเมืองหลวงหลังชนะศึก แม้จะมองเห็นไกล ๆ นางก็จำได้ไม่ลืม แม่ทัพปีศาจ เทพสงคราม บุรุษที่ใบหน้าดุจกับเทพบุตรทว่ากลิ่นอายข่มกดดันผู้คนให้สั่นสะท้าน แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความเคารพแ ละศรัทธ แขนขาก็อ่อนตัวลงไร้เรี่ยวแรง นางไม่อยากก้าวเดินอยากจะคุกเข่าเสียตรงนี้

“เป็นเพราะแผนการของท่านรองแม่ทัพต่างหาก ศึกในครั้งนี้จึงจบลงอย่างรวดเร็ว ท่านช่างชาญฉลาดยิ่งนัก สมแล้วที่บิดาของท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ของเมืองหนานอัน” ท่านแม่ทัพมู่ แม่ทัพประจำทิศใต้เอ่ยชื่นชมรองแม่ทัพที่ไม่กี่เดือนก่อนเป็นเพียงทหารลาดตระเวนเพียงเท่านั้น ความสามารถของรอ งแม่ทัพหนุ่มนั้นน่ายกย่องสมกับเป็นบุตรของท่านแม่ทัพใหญ่ยิ่งนัก

แม่ทัพที่นำมาได้รับฉายาว่าคือเทพสงครามผู้โหดเหี้ยม สลับพลทหารตีเมืองไม่หยุดทั้งกลางวันกลางคืน ตีไม่ได้ก็ปิดล้อมจนขาดอาหารตายทั้งเมือง วายาพิษในน้ำดื่ม ฯลฯ พอบุกเข้ามาได้ก็ฆ่า ข่มขืน ปล้นทรัพย์จนเมืองที่เคยเจริญเหลือแต่เศษซากแห่งหายนะ แม้แต่ลูกสาวเจ้าเมืองก็ถูกจ ับมาบังคับปรนเปรอกามแม่ทัพโหดผู้นี้ แคว้นเป่ยใกล้จะแตกแล้ว! ฮ่องเต้ร้อนจนนั่งบัลลังค์ไม่ติด เดินวนไปวนมาหน้าสภาประชุมขุนนางในท้องพระโรง "แม่ทัพที่ปกป้องเมืองสิ้นชีพแล้ว!" เจ้าหน้าที่วิ่งเข้ามาตะโกนเสียงดัง

บุรุษผู้นี้คือ หลินหวินจื่อ แม่ทัพใหญ่ผู้ไร้พ่ายแห่งต้าหรง ผู้ได้รับสมญานามว่า ‘อสูรแห่งแนวรบฝ่ายเหนือ’ แม่ทัพผู้ซึ่งเพิ่งนำทัพทหารเพียงห้าหมื่นนาย ตีฝ่าวงล้อมของทัพอนารยชนกว่าสองแสนนายจนแตกพ่ายยับเยิน ณ ช่องเขาเพลิงโลกันตร์

แม่ทัพหนุ่มส่งเสียงครามทุ้มในลำคอ เขายังคงพึงพอใจกับรสจูบหวานล้ำ พอได้ลิ้มลองหนึ่งครั้งแล้วย่อมติดใจตลอดไป เพราะเหตุใดเขาถึงเอาแต่โหยหาสตรีผู้นี้… หลีหลงเว่ยเป็นแม่ทัพกล้าแต่กลับตกหลุมพรางเล่ห์เหลี่ยมของลูกกระต่ายน้อยตัวนี้จนยากจะถอนตัวไป

“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ” ใครจะรู้ว่าท่านแม่ทัพหายหน้าไปด้วยเหตุใด แต่ก็ต้องพูดไปในทางที่ดีก่อน “สมัยก่อนท่านแม่ทัพก็ไม่ได้กลับจวนทุกวัน หากมีงานยุ่งก็จะนั่งสะสางจนกว่าจะเสร็จเจ้าค่ะ”