Novels by sunisamiew

คอนโดภีม“โห ลูกใครเนี่ย เก่งจังๆ” ภีมเอ่ยชมลูกชายที่นับเลข 1-10 อวดเขากับมะลิ แม้จะพูดไม่ชัดแถมยังมีท่องข้าม ท่องสลับไปบ้าง แต่สำหรับเขาคือลูกเก่งที่สุดแล้ว‘เก่งๆ ภามเก่ง’ ภามตีมือน้อยๆ เข้าด้วยกัน ซึ่งเป็นการปรบมือ เขาได้รับคำชมโดยการปรบมือบ่อยๆ จึงทำตามได้อย่างคล่องแคล่ว“ดื้อมั้ยอ้วน?” มะลิเอ่ยถามลูก‘โน้โน ดี...ภามเด็กดี’“ช่าย~ ลูกชายแม่เป็นเด็กดี”มะลิยิ้มจนตาหยี คิดถึงเจ้าอ้วนจัง อยากกอด อยากฟัดลูกมาก แม้จะโทรคุยกันทุกวัน วันนึงก็หลายรอบ แทบจะทุกเวลาที่เธอว่าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้หายคิดถึงลูกชายที่เคยกอดอยู่ทุกวันได้เลย“บ๊ายบาย จุ๊บๆ รักนะอ้วน” เมื่อคุยกันไปได้หลายสิบนาที รู้เรื่องบ้าง...ไม่รู้บ้างตามประสาเด็ก หม่าม้าก็ขอตัวพาหลานไปอาบน้ำก่อนที่จะดึกและอากาศเย็นจนเด็กอ้วนหนาว“บาย ป๊าก็รักอ้วนนะ เดี๋ยวจะรีบพามะลิไปหานะ”เจ้าลูกชาย โบกมือบ๊ายบาย แถมยังส่งจูบให้ไม่หยุด จนใจของคนเป็นพ่อเป็นแม่แทบจะหลอมละลายเพราะความน่ารักของลูกดีหน่อยที่ช่วงนี้ลูกไม่ร้องไห้งอแงเหมือนทุกครั้งที่โทรหาแล้ว ช่วงแรกภีมและมะลิพากันปวดใจเสมอที่เห็นลูกร้องไห้เรียกหาผ่านทางโทรศัพท์ แต่นานไปลูกคงชินและคลายค

มะลิที่ร่วมกิจกรรมรับน้องไปตามฐานต่างๆ ของแต่ละภาควิชา จนในที่สุดเธอก็วนมาจนถึงภาคโยธาในเวลาใกล้เที่ยงวันถึงแม้จะเป็นกิจกรรมง่ายๆ เน้นกระชับความสัมพันธ์กับเพื่อนๆ และรุ่นพี่ร่วมคณะ แต่กิจกรรมง่ายๆ ที่ว่า ก็ทำเอาคนตัวเล็กเหนื่อยพอสมควรอ่อ! รับน้องวันนี้เธอได้บัดดี้อยู่ภาคโยธาด้วยนะ ชื่อไฟ ขอแอบกระซิบ...บัดดี้เธอหล่อด้วยแหละ! แม้จะหล่อน้อยกว่าเฮียภีม แต่ก็ถือว่ายังหล่ออยู่ดีแต่อย่าไปบอกผัวเธอล่ะ...ว่าเธอแอบชมคนอื่น ไม่งั้นเธอโดนคนขี้หึงเล่นงานแน่ว่าแต่เฮียภีมอยู่ไหนนะ? มะลิมองหา ก่อนที่จะเห็นว่าเขากำลังเดินมาพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน โดยที่ถือถุงใบใหญ่มากันด้วย ซึ่งในนั้นมีข้าวกล่องอยู่หลายสิบกล่องและเหมือนเฮียภีมจะรู้ว่าเธออยู่ในกลุ่มนี้ จึงได้กวาดสายตามองหามาเหมือนกัน ก่อนที่จะประสานสายตามองสบกับเธอ เฮียยกยิ้มให้กันด้วยแหละ...แต่เธอเชิด! ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก่อนที่จะหันไปสนใจกับพี่ๆ ที่กำลังดำเนินกิจกรรมอยู่เบื้องหน้า“น้องๆ รู้กันแล้วใช่มั้ย...ว่าพวกพี่อยู่ภาคโยธา น้องคนไหนเรียนโยธาบ้าง ยืนโชว์ตัวให้พวกพี่ได้เห็นหน้าเห็นตากันหน่อยเร็ว”พี่คนที่พูดใส่โทรโข่ง ทำหน้าที่รันกิจกรรมในฐานน

มะลิที่กินข้าวอิ่มได้ซักพักแล้ว เห็นว่าเวลายังเหลืออีกนานกว่าจะถึงเวลานัดรวมกิจกรรม จึงคิดจะไปนั่งรอตรงเฮียภีมตามที่เขาบอกไว้ จริงๆ ก็ไม่อยากไปหรอก...แต่นั่งตรงนี้คนเดียวแล้วรู้สึกแปลกๆ ก็ขยันจะมีคนมามอง มาทำตากรุ้มกริ่ม ส่งสายตาเจ้าชู้ใส่กันไม่หยุด ที่ผ่านมาก็เคยโดนมองแบบนี้อยู่บ่อยครั้ง...แต่เธอไม่ชินและเธอไม่ชอบเอาซะเลยเชื่อไหม เฮียภีมของเธอไม่เคยใช้สายตาแบบนี้มองใคร หรือแม้แต่กับเธอเองก็ตามมะลิตัดสินใจเดินไปยังบริเวณที่คณะวิศวะจัดกิจกรรมรับน้อง ซึ่งตอนนี้ก็มีบรรดาพี่ๆ คอยดูแลเตรียมสถานที่ประจำอยู่ตามจุดต่างๆ เธอกวาดสายตากลมโตมองหาเฮียภีมแต่ก็ยังไม่เจอ จึงเดินตามหาไปเรื่อยๆ โดยที่พยายามเดินเลี่ยงผู้คนให้ได้มากที่สุดแต่ระหว่างทางที่เดินก็แอบได้ยินเสียงหลายเสียงที่พูดคุยกันถึงเธออยู่บ้าง‘ใครวะ น่ารักว่ะ’‘นั่นน้องปี 1 มารอแล้วป่ะ? เรายังเตรียมของกันไม่เสร็จเลย รีบๆ เลยพวกมึง’‘โอ้โห! โอโม่มาก...น้องคนนี้กูจอง’แต่เธอก็ทำเป็นไม่ได้ยิน ถ้าไม่มีใครเรียกเจาะจงเหมือนอย่างตอนนี้“น้องครับๆ น้องนั่นแหละ หยุดก่อนครับ”มะลิจำใจต้องหยุดเดิน เพราะโดนเรียกหลายครั้งแล้ว จะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน

06:30 น.มะลิเดินลงมาจากหอพักมาด้วยชุดที่ตนคิดว่าใส่สบาย เหมาะกับการทำกิจกรรมรับน้องคณะในวันนี้ เป็นเสื้อยืดสีดำพอดีตัว คู่กับ Baggy Jeans เอวต่ำ มัดรวบผมยาวสีน้ำตาลของตัวเองขึ้นเป็นหางม้ากลางศรีษะ ไม่ลืมที่จะแต่งหน้าอ่อนๆ สวยใสน่ารักเหมาะสมกับวัยวันนี้เธอตั้งใจที่จะแต่งตัวแต่งหน้าเบาๆ พอ กลัวแต่งจัดเต็มแบบ พส. จีนไปเดี๋ยวจะโดนรุ่นพี่มองแรงตั้งแต่พึ่งเริ่มเข้ามาเรียน“นานาจะไปคณะแล้วหรอ?” มะลิเอ่ยถามรูมเมทของตน ที่เดินออกมาจากห้องตามหลังเธอมา“ยังหรอก เราจะไปรับเพื่อนแล้วก็ไปหาข้าวกินก่อนน่ะ แล้วมะลิจะไปกินข้าวเหมือนกันหรอ?”วันนี้เป็นวันรับน้องของคณะวิศวะกรรมศาสตร์ ทุกภาควิชา และเวลาในการนัดหมาย ก็ยังมีเวลาเหลืออีกตั้งชั่วโมงกว่า นานาจึงมีเวลาในการไปหาเพื่อนที่หอพักข้างๆ เพื่อที่จะไปนั่งกินข้าว กินขนมที่ศูนย์อาหารรอเวลา“จ้ะ” มะลิยิ้มหวานและพยักหน้ารับยิ้ม จริงๆ ที่เธอออกมาเร็วแบบนี้ เพราะว่าคนที่จะมารับให้ไปด้วยกัน ต้องรีบไปเตรียมสถานที่ในการรับน้อง เลยกลายเป็นว่าเธอต้องรีบไปแต่เช้าพร้อมกับเขาด้วยเลยเธอขอจะไปเองเขาก็ไม่ยอม! ทั้งที่รถบริการฟรีก็มีให้นั่ง ไหนจะตูมตามเพื่อนรักก็อาสาม

หลังจากที่เก็บข้าวของ เครื่องใช้ต่างๆ เข้าห้องในหอพักของมะลิเรียบร้อย คืนนั้นทุกคนก็พากันไปนอนพักที่คอนโดของภีมก่อน โดยที่มะลิก็ต้องไปด้วย เพราะลูกอยู่ไหน แม่ก็จะอยู่นั่น แม้ว่าจะยังไม่อยากไปนอนที่คอนโดของเขาก็ตาม แต่เธอก็ขอนอนกับหม่าม้าและลูกชาย ให้ภีมไปนอนด้วยกันกับป๊าในอีกห้องนึงแอบบอก...เธอเดินสำรวจห้องเขาทุกซอกทุกมุมเลยล่ะ ว่ามีอะไรน่าสงสัยบ้าง แต่ก็ไม่มีหรือหาไม่เจอ? ของใช้ผู้หญิงที่มีวางไว้ก็มีแต่ของเธอเองทั้งนั้น ที่เมื่อก่อนก็เคยมาหาเขาบ้างนานๆ ครั้ง และได้ทิ้งของเอาไว้ไม่ได้พกติดตัวกลับบ้านด้วยและก็ถึงเวลาแห่งความเศร้าเมื่อคุณแม่ที่แสนติดลูก ต้องร่ำลากับลูกชายสุดที่รัก“แม่จะรีบกลับไปหานะอ้วน อย่าดื้อกับป๊ากับหม่าม้าล่ะ”มะลิน้ำตาคลอ อุ้มลูกไว้ไม่ยอมปล่อย เมื่อถึงเวลาที่ลูกชายต้องเดินทางกลับบ้านแล้ว“ไม่จื้อๆ” (ไม่ดื้อๆ)มือน้อยๆ ข้างซ้ายแปะอยู่บนใบหน้าของมะลิ ส่วนอีกข้างยังคงจับมือของภีมเอาไว้ตื่นเช้ามาวันนี้ลูกชายติดพ่อและแม่แท้ๆ จนแทบไม่สนใจป๊ากับหม่าม้าที่เป็นปู่ย่าเลย เหมือนเด็กน้อยมีสัญชาตญาณแห่งการรับรู้ว่าจะต้องห่างกันทั้งๆ ที่ยังไม่ใครได้บอกอะไรไป“ขอป๊ากอดด้วย”

ช่วงบ่ายวันอาทิตย์“หม่าม้า ทำไมแม่เจ้าอ้วนยังไม่มาอีกล่ะ สามวันแล้วนะ อ้วนหิวนมแม่แย่แล้ว”ภีมที่นอนเล่นกับลูกอยู่ เอ่ยบ่นขึ้นมาเมื่อเห็นผู้เป็นแม่กำลังเดินผ่านมาพอดี ตอนนี้ก็บ่ายวันอาทิตย์เข้าไปแล้ว มะลิยังไม่กลับมาที่บ้านเลย“หม่าม้าจะเตือนความจำให้นะภีม...มะลิหยุดให้นมไปหลายเดือนแล้ว ทุกวันนี้อาตี๋เล็กกินนมชง ซึ่งภีมก็เป็นคนชงให้ลูกเองอยู่บ่อยๆ”คนอยากเจอเมียถอนหายใจ แล้วเขาจะได้เจอหน้ายัยเด็กตอนไหนเนี่ย“แต่วันนี้ผมจะต้องกลับไปเรียนแล้วนะ”“ก็ไปสิ”“แล้วมะลิล่ะ”“ภีมกลับไป...เดี๋ยวน้องก็กลับมา”“ไม่อยากให้พวกเราดีกันหรอหม่าม้า” ภีมเอ่ยถาม เพราะดูเหมือนจะไม่มีใครอยากช่วยเขาเลย“อยากสิ แต่ทุกอย่างต้องใช้เวลา ภีมลองให้น้องได้อยู่กับตัวเองบ้าง แล้วทุกอย่างจะดีขึ้น”“แล้วถ้าไม่ดีขึ้นล่ะ?”“ก็คิดซะว่าไม่ใช่เนื้อคู่กัน”ภีมสะอึกในอก ไม่ใช่เนื้อคู่กันงั้นหรอ? ไม่มีทางอ่ะ เขาจะทำทุกวิถีทางให้เราได้เป็นเนื้อคู่กันเองเวลาผ่านไปในที่สุดก็ได้เวลาที่มะลิคุณแม่วัยใส ต้องไปใช้ชีวิตอยู่ในรั้วมหาลัย ขณะนี้เธอกำลังนั่งอยู่บนรถคันกว้าง ที่กำลังขับเคลื่อนพาเธอไปในอีกที่หนึ่ง ที่ต้องห่างไกลจากคนที่เ