เสี่ยธีร์ไม่อยากมีเมีย #เซ็ตเมียเสี่ย1

เสี่ยธีร์ไม่อยากมีเมีย #เซ็ตเมียเสี่ย1

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-01-08
Oleh:  มิรินKPTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
34Bab
3.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

บอกว่าไม่อยากมีเมีย แต่แม่ก็ยังส่งยัยเด็กเตี้ยน้องสาวต่างสายเลือดมาให้ "ขิม แต่เราเป็นพี่น้องกันนะ" "พี่น้องเขาไม่จูบกันนะคะเฮียธีร์"

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทนำ ไม่อยากมีเมีย

"mas. kita jalan-jalan yuk! Habis itu kita makan malam di restoran pinggir pantai. Gimana?" Ajak Amira pada suaminya.

"Hmmm gimana ya. Oke deh." Jawab Amar suami Amira.

Mereka berdua pergi jalan-jalan ke pantai. Sore hari tempat itu sangat ramai. Banyak para turis yang datang untuk melihat sunred.

Setelah petang. Mereka berdua mampir ke restoran untuk makan malam. Amira sudah menyiapkan kado kecil untuk suaminya. Sebagai hadiah kejutan di hari jadi mereka.

Saat menunggu makanan di sajikan. Amira dan Amar berfoto bersama. Mengabadikan momen berdua di restoran bintang lima. Tiba-tiba ponsel milik Amar berdering. Pria itu segera mengangkatnya.

"Halo. Iya pak. Gimana?" Ucap Amar.

"Ah sinyalnya jelek. Sebentar ya sayang. Mas keluar dulu nyari sinyal." Ucap Amar lagi.

Pria itu pamit keluar untuk mencari sinyal. Karena di dalam sinyalnya tidak bagus. Amira mengizinkan suaminya keluar. Lagian cuma menerima telefon dari bosnya.

Sampai makanan yang di pesan sudah datang. Amar masih belum kembali. Tapi Amira masih tetap menunggu dengan sabar. Mungkin mereka sedang membahas masalah kantor. Pikir Amira.

"Maaf mas. Saya mau keluar sebentar. Meja saya jangan di beresin dulu ya!" Ucap Amira pada seorang pelayan restoran.

"Iya. Baik nyonya." Jawab pelayan itu.

Amar mendapatkan hadiah dari kantor tempatnya bekerja. Menginap di hotel dan makan di restoran dengan gratis. Karena semua sudah di tanggung oleh bosnya.

Bosnya Amar adalah sahabatnya sendiri. dia memberikan hadiah liburan itu sebagai kado pernikahan mereka. karena saat menikah dulu Amar tidak bisa ambil cuti. Kecuali hari H nya.

Amira celingukan melihat ke kanan kiri. Dia juga bertanya pada setiap orang yang lewat. Menanyakan keberadaan suaminya.

"Maaf mas. Apa melihat seorang pria sedang tinggi, putih, memakai kaos dan celana warna putih?" Tanya Amira pada seorang yang lewat di depannya.

Amira mencoba menelfon suaminya. Tapi nomernya sudah tidak aktif. Sejak tadi wanita itu ingin menghubunginya. Tapi dia tahu kalau tadi yang menelfon adalah bosnya. Jadi tidak berani untuk mengganggunya.

Tapi ini sudah sangat lama sekali. Tak biasanya Amar seperti ini. Tak pernah mematikan ponselnya. Apalagi menghilang tidak jelas seperti ini.

"Kamu di mana sih mas? Kenapa ponselnya tidak aktif?" Amira bertanya-tanya sendiri.

Wanita itu berjalan. Melangkah ke manapun. Mencari keberadaan suaminya.

"Loh Amira. Kamu di sini? Amar mana? kok sendirian? Tanya seorang wanita cantik.

Amira melihat wanita itu. Ternyata dia adalah Seila. Teman mereka saat masih sekolah dulu.

"Tahunih. Tadi katanya nyari sinyal. Tapi sekarang gak tahu dimana." Jawab Amira.

"Tunggu saja di dalam. Siapa tahu Amar di sana." Ujar Seila.

Mereka berdua masuk ke dalam restoran. Amira kembali ke tempat duduknya lagi. Seila ikut duduk di sampingnya.

"Kamu sudah pesan makanan dari tadi?" Tanya Seila.

"Iya. Sampai makanan dingin. Jadi tak berselera." Jawab Amira lirih.

"Panas atau dingin. kalau aku mah sama saja. yang penting makan." Ucap Seila.

"Kalau kamu mau makan saja punyaku ini. belum ku sentuh dari tadi." Tawar Amira.

"Enggak ah. ini makanan mahal. Takut gak bisa bayar." Tolak Seila.

"Gak perlu bayar. Ini semua sudah di bayar. Kamu tinggal makan saja." Jelas Amira.

"Beneran?" Tanya Seila memastikan.

Seila menghabiskan semua makanan yang tersedia di meja itu. Wanita itu bisa menghibur Amira sesaat. Sambil menunggu kedatangan suaminya.

Tapi setelah Seila pergi dan hari semakin larut. Amar masih belum juga kembali. Amira masih tetap menunggu suaminya di tempat itu.

Hingga restoran itu sudah mau tutup. Amira masih setia menunggunya. Sampai mendapat teguran dari pelayanan restoran itu.

"Maaf Bu. Restoran sudah mau tutup. Ibu bisa meninggalkan tempat ini sekarang." Ucap pelayan itu dengan sopan.

Amira meninggalkan tempat itu. Dia masih tetap menunggu suaminya di depan restoran mewah itu. Hingga pagi menjelang. Wanita itu masih tetap menunggu.

ponsel di dalam tas Amira berbunyi. Wanita itu bergegas mengambil dan langsung menerima panggilan itu. Tanpa melihat nomer siapa yang menghubunginya.

"Halo mas. Kamu di mana sekarang? Aku menunggumu lama banget." Ucap Amira.

"Ini Kak Lisa. Bukan Amar." Jawab Alisa. Kakaknya Amira lewat sambungan telefon.

"Oh iya kak. Ada apa?" Tanya Amira.

"Kamu cepetan pulang ya! Gak usah nunggu sampai seminggu. Kakak tunggu ya!" Tegas Alisa.

"Memangnya ada apa kak?" Tanya Amira penasaran.

"pokoknya cepetan pulang! Udah dulu ya. Kakak tunggu!" Ucap Alisa. kemudian sambungan telefonnya terputus.

Amira langsung memesan taksi. Mengambil semua barang-barang miliknya di hotel. Kemudian cek out. Wanita itu tidak membawa semua milik suaminya. Membiarkan saja barang itu tetap di kamar hotel.

Setelah cek out dari hotel. Amira langsung menuju ke bandara. Beruntung masih ada tiket untuk hari ini. Meskipun harus menunggu tiga jam lagi.

Sesaat Amira lupa tentang suaminya. Karena pikirannya tertuju pada kakak dan ibunya di rumah. Ucapan Kakaknya tadi membuat Amira jadi tidak tenang.

***

Sampai di rumah. Keadaan tempat itu sepi. Tak ada seorang pun di dalam rumah. Termasuk juga Art yang bekerja di rumah itu.

"Assalamualaikum. Kak Lisa, ibu. Aku pulang. Dimana kalian?" panggil Amira.

Tak ada sahutan dari siapapun. Amira duduk di sofa ruang tamu. Wanita itu menghubungi kakaknya dan menanyakan keberadaan mereka.

"Halo kak. Kakak dimana sekarang? Ibu juga gak ada. Ibu bareng Kak Lisa gak?" Amira memberondong pertanyaan pada kakaknya.

"Iya. ibu lagi bareng kakak. Sekarang kamu ke sini ya! Ke rumah sakit tempat Kak Farel bekerja!" perintah Alisa.

"Memangnya ada apa sih kak? Kak Lisa mau bikin kejutan ya buat aku?" Tebak Amira.

"Kamu datang cepetan ya!" Ucap Alisa lagi.

Amira penasaran. Sebenarnya ada apa sih? Apa yang ingin di tunjukkan oleh kakaknya itu. Amira pun kembali memesan taksi kemudian pergi ke rumah sakit.

Sampai di rumah sakit. Amira kembali menghubungi Alisa. Menanyakan keberadaan kakak dan ibunya sekarang.

"Halo kak. Aku sudah sampai nih. Kak Lisa dimana?" Tanya Amira.

"Kamu langsung ke ruang ICU saja!" Jawab Alisa.

Mendengar kata ICU. Perasaan Amira menjadi tidak enak. Siapa yang sedang sakit? Kemarin saat dia pamit pergi ke Bali. Ibu dan kakaknya baik-baik saja. Termasuk juga Farel suami dari Alisa.

Sampai di depan ruang ICU. Amira memanggil Alisa yang sedang duduk sendiri sambil menangis. Amira bingung. Apa yang sebenarnya terjadi?

"Kak Lisa?" Panggil Amira.

Alisa menoleh. Melihat keberadaan Amira. Wanita itu langsung memeluk erat adiknya. Sambil menangis dan mengatakan bahwa ibu mereka sedang di ruang ICU.

"Mira. Ibu kecelakaan. Ibu jadi korban tabrak lari saat pergi ke pasar tadi pagi." Jelas Alisa sambil menangis.

Amira ikut menangis. Kedua wanita itu berpelukan saling menguatkan. Mereka sama-sama tidak ingin kehilangan ibu tersayangnya.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
34 Bab
บทนำ ไม่อยากมีเมีย
นิยายเรื่อง เสี่ยธีร์ไม่อยากมีเมีย เป็นเรื่องแรกในเซ็ต เมียเสี่ย เรียงลำดับในเซ็ตตามนี้ค่ะ1. เสี่ยธีร์ไม่อยากมีเมีย2. เสี่ยกรอ้อนรักเมียเด็ก3. เสี่ยตี๋จะมีเมียเดียว............................................ยูนิคอร์นบาร์ หญิงวัยกลางคนกำลังก้าวเท้าเข้ามาด้านใน รูปร่างท้วมนิดหน่อย ทรงผมตีกระบัง อยู่ในชุดผ้าไหมสีชมพูสดใสพร้อมกับกระเป๋าคู่ใจที่คล้องอยู่ตรงแขน แค่ก้าวเท้าเข้ามา เหล่าบรรดาพนักงานที่กำลังทำงานอยู่ต่างก็พากันรีบก้มหัวลงทักทาย ก่อนที่หญิงวัยกลางคนจะพยักหน้าตอบ สายตามองตรงไปด้านหน้า และจุดหมายก็คือห้องวีไอพีที่อยู่บนชั้นสอง “หยุด! จะไปไหน” เสียงที่เอ่ยมานั้นดังพอจะทำให้พนักงานที่กำลังจะวิ่งขึ้นไปชั้นสองต้องหยุดชะงักฝีเท้า แล้วหันมามองพร้อมกับรอยยิ้มเจื่อน ๆ “คือ ผม เอ่อ ผม...” น้ำเสียงตะกุกตะกักเหมือนคนกำลังทำความผิด “ไม่ต้องคิดจะไปบอกเจ้านายของพวกเธอเลยนะ เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปดูเอง” “คะ ครับ” พนักงานคนเดิมได้แต่ก้มหน้าก้มตาตอบกลับ คุณหญิงเธียรธาราก้าวขาเร็ว ๆ เพื่อจะขึ้นไปหาลูกชายเพียงคนเดียว ที่ไม่ต้องเดาก็รู้ว
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1 เริ่มแผนการ
เวลา 05.00 น. ที่สนามบิน ยังไม่ได้ทันจะก้าวลงจากรถ เสียงโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น ธีร์ธวัชรีบล้วงเข้าไปแล้วหยิบออกมา เวลาตี 5 แบบนี้ใครจะโทรมาหาเขาได้ นอกจากคนที่บอกให้เขามาสนามบินตอนตี 5 “แม่ตรงเวลามากเลยนะครับ” เสียงของคนครึ่งหลับครึ่งตื่นกรอกไปตามสาย //แน่นอนสิ แม่ก็อยากจะรู้ว่าแกมาตามที่พูดไว้จริง ๆ หรือเปล่า แล้วนี่อยู่ไหนแล้ว// เสียงผู้เป็นมารดาเอ่ยถามมาตามสาย ทำให้ธีร์ธวัชได้แต่ถอนหายใจออกมา “อยู่สนามบินแล้วครับ กะว่าจะเปิดห้องนอนสักสองสามชั่วโมง ไว้เก้าโมงเช้าค่อยไปรอรับลูกรักของแม่” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความประชดประชัน แต่ทางปลายสายนั้นกลับหัวเราะออกมาอย่างดีใจ //ดีแล้ว รับน้องเสร็จก็พาไปคอนโดเลยนะ ดูแลน้องให้ดีล่ะ ช่วงนี้งานแม่ยุ่งมากคงไม่มีเวลาไปเยี่ยมน้องเท่าไหร่// ‘ข้ออ้างชัด ๆ’ ธีร์ธวัชได้แต่แอบบ่นในใจ อย่างแม่ของเขานี่เหรองานยุ่ง ทุกวันนี้ก็แทบจะนั่งนับเงินอย่างเดียว ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็มีลูกน้องพ่วงตำแหน่งเลขาคนสนิททำให้แทบทุกอย่างอยู่แล้ว “เข้าใจแล้วครับแม่ ผมจะดูแลสายขิมของแ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 ทำกินเอง
“ไม่ได้มาตั้งนาน คอนโดเฮียธีร์ก็ยังน่าอยู่เหมือนเดิมเลยนะคะ” เสียงใสเอ่ยขึ้นเมื่อก้าวขาพ้นบานประตูเข้ามาในคอนโดของเขา ท่าทีของเธอดูตื่นเต้นดีใจ ซึ่งแตกต่างจากผู้เป็นเจ้าของที่นี่อย่างสิ้นเชิง “อยากอยู่ก็อยู่ แต่ถ้าไม่อยากอยู่ก็รีบ ๆ กลับไปได้ทุกเมื่อตามที่เธอต้องการ” ธีร์ธวัชพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง จะว่าไล่ทางอ้อมมันก็ไม่ผิด “ขิมคงต้องอยู่จนกว่าคุณแม่จะเปลี่ยนใจนั่นแหละค่ะ ยังไงเฮียก็อดทนหน่อยนะ แต่รับรองว่าขิมจะไม่ทำตัวเป็นภาระเฮียธีร์แน่นอน” สายขิมพูดขึ้นแล้วหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟา พร้อมกับใช้สายตามองไปรอบ ๆ แล้วเธอก็นึกอะไรบางอย่างออก “เฮีย แล้วข้าวเที่ยงเราจะไปกินกันข้างนอกเหรอคะ” “ฉันไม่กินข้าวเที่ยง อยากกินก็ทำกินเองหรือจะสั่งมากินก็แล้วแต่เธอ ฉันจะนอน ห้ามกวนเด็ดขาด” พูดเพียงแค่นั้นผู้ชายตัวโตก็เดินหายเข้าไปในห้องนอนตัวเอง ทิ้งให้น้องสาวต่างสายเลือดที่เพิ่งมาถึงนั่งอยู่คนเดียว โดยที่ไม่ได้สนใจสักนิดเลยว่า สายขิมจะมีอะไรกินหรือในตู้เย็นมีวัตถุดิบให้ทำกับข้าวหรือเปล่า สายขิมเอากระเป๋าเดินทางไปเก็บยังห้องนอนของตัวเอง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 ติดแล้ว
ธีร์ธวัชขับรถคู่ใจรีบกลับคอนโดให้เร็วที่สุด ขืนช้าไปกว่านี้หากยัยตัวยุ่งโทรไปฟ้องแม่เขาว่าปล่อยให้เธออยู่คนเดียวโดยที่ไม่มีไฟฟ้า รับรองได้เลยว่าจะได้โดนบทสวดจากคุณหญิงแม่เป็นเวลาสามวันสามคืนอย่างแน่นอน ยัยนั่นก็ช่างเข้าใจออดอ้อน เวลาอยู่ต่อหน้าแม่เขาจะชอบทำตัวเรียบร้อยว่านอนสอนง่าย ไม่ดื้อ ไม่เถียง แต่เวลาลับหลังกลับกล้าต่อปากต่อคำกับเขาตลอด ถ้าให้แต่งงานกันไป มีหวังคงต้องถูกควบคุมทั้งจากแม่และจากเมียแน่นอน ดังนั้น งานแต่งงานระหว่างเขากับสายขิมจะต้องไม่เกิดขึ้น ไม่ว่าต้องใช้วิธีไหนหรือแผนการอะไรก็ต้องทำให้คุณหญิงเธียรธาราเปลี่ยนใจให้ได้ คันเร่งเหยียบไปเท่าไหร่ไม่รู้ หรือเพราะการจราจรวันนี้เป็นใจ จึงทำให้ธีร์ธวัชกลับมาถึงคอนโดได้ภายในไม่ถึงชั่วโมง ความรีบร้อนเพราะยัยตัวแสบบอกว่าไฟดับทั้งหมดทำให้ตอนนี้เขาแทบจะควันออกหู เมื่อเปิดประตูเข้ามาแล้วพบว่าคอนโดของเขาไฟสว่างจ้าทุกดวง และสายขิมก็กำลังนั่งกินขนมพร้อมกับดูรายการโทรทัศน์อยู่ “สายขิม...” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาผ่านไรฟันที่กัดกันจนดังกรอด เพื่อระงับความโมโหของตัวเอง แต่ดูเหมือนเจ้าของชื่อจะไม่ได้รู
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 น้องสาวมาช่วยงาน
“เฮียธีร์ จะไปทำงานแล้วเหรอคะ” เดินยังไม่ห่างประตูห้องได้ถึงสามก้าว เสียงเล็ก ๆ ของคนที่อยู่ร่วมคอนโดก็ดังขึ้น ธีร์ธวัชถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ หันตัวไปทางเสียงเรียก “ก็ใช่น่ะสิ มีอะไร” เอ่ยถามพร้อมสายตาที่มองสำรวจสายขิมจนทั่วทั้งตัว วันนี้ดูเหมือนเธอจะแต่งตัวแปลกกว่าทุกวัน สายเดี๋ยวสีขาวมุกรัดรูป เข้าคู่กับกระโปรงยีนส์สั้น ถึงมันจะสั้นมากแต่ก็ดูไม่โป๊ “แต่งตัวจะไปไหน” “ขิมก็จะไปช่วยงานเฮียธีร์ที่ร้านไงคะ” คำตอบของยัยตัวแสบทำให้นัยน์ตาคมเบิกกว้าง ไล่สายตามองหน้าเธอสลับกับชุดที่ใส่ไปมา “เดี๋ยว...ไปช่วยงานทำไมแต่งตัวแบบนี้” “ไม่สวยเหรอคะ ขิมคิดว่าที่บาร์ของเฮียธีร์น่าจะมีแต่คนสวย ๆ ไปเที่ยว ก็เลยแต่งตัวให้เข้ากับบรรยากาศน่ะค่ะ” “ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้” เสียงเข้ม ๆ พูดลอดไรฟันเอ่ยคำสั่งออกมา ไม่ใช่ว่าเธอใส่ไม่สวย แต่มันอันตรายเกินไป ไม่ใช่อันตรายกับใครที่ไหน อันตรายกับความรู้สึกของเขาเองนี่แหละ “ไม่ค่ะ ขิมจะใส่ชุดนี้” คนตัวเล็กยังยืนยันคำตอบ “ทำไมคะ ขิมไม่สวยเหรอ” สองเท้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 เฮียไม่น่ารัก
“ไหนบอกว่าจะมาช่วยงาน แล้วไปนั่งหน้าบูดอะไรอยู่ตรงนั้น”ธีร์ธวัชอดที่จะถามไม่ได้ เมื่อเห็นสายขิมนั่งกอดอกมองหน้าเขาด้วยสายตาที่กำลังบ่งบอกว่าไม่พอใจอะไรสักอย่าง “ทำคนเดียวไปเถอะค่ะ” “ถ้าไม่ช่วยแล้วจะตามมาทำไม” “ทำไมคะ หรือว่าเฮียกลัวยัยน้องกิ๊บซี่นั่นเข้าใจผิด” ใบหน้าคมเข้มส่ายไปมาเบา ๆ แล้วก็ก้มลงไปอ่านเอกสารที่อยู่ตรงหน้าต่อ เขาไม่อยากเถียงกับเธอด้วยเรื่องไร้สาระ และกับกิ๊บซี่ เขาก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าจะเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างสายขิมว่าเป็นอะไรกัน “ถ้าไม่ช่วยก็นั่งเงียบ ๆ ไปแบบนั้นแหละ ดีเหมือนกันฉันขี้เกียจทะเลาะกับเธอ” แต่แทนที่คนถูกบอกให้เงียบจะเงียบตามคำสั่ง สายขิมกลับพาตัวเองไปนั่งยังเก้าอี้ที่อยู่ตรงโต๊ะทำงานของเขา แขนข้างหนึ่งยกขึ้น วางข้อศอกลงบนโต๊ะแล้วใช้มือเท้าคางตัวเองเอาไว้ ดวงตากลมโตก็จ้องมองดูเฮียธีร์ พร้อมกะพริบปริบ ๆ ไปด้วย ถึงจะไม่มีเสียงพูดคุย หรือเสียงอื่น ๆ ออกมาให้รำคาญ แต่ว่า การที่ถูกใครสักคนมานั่งจ้องอย่างเอาเป็นเอาตายตอนกำลังทำงาน ก็ทำให้ธีร์ธวัชแทบจะไม่มีสมาธิ “นี่...สายขิม” ปากก
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 ไปถึงไหนกันแล้ว
ติ๊งต่อง...เสียงกริ่งหน้าประตูซึ่งดังขึ้นติดกันสามครั้งแล้ว ทำให้สายขิมที่กำลังวุ่นวายอยู่ในครัวรีบถอดผ้ากันเปื้อนออก จากนั้นก็รีบวิ่งมาเปิดประตู เธอรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ใครจะมาหา ถึงได้รีบตื่นแต่เช้ามาทำกับข้าว ทั้งที่ยังปวดหัวเพราะอาการแฮงค์เหล้าที่ดื่มมากเกินไปเมื่อคืน“สวัสดีค่ะคุณแม่”ทันทีที่ประตูเปิดออก เสียงหวานใสก็เอ่ยทักทายคนตรงหน้า พร้อมกับยื่นมือไปช่วยรับกระเป๋าและถุงกระดาษอีกหลายถุงที่อยู่ในมือของคุณหญิงเธียรธารามาถือเอาไว้ แล้วเดินนำมายังห้องนั่งเล่น“ตาธีร์ไปไหนเสียล่ะ”ผู้เป็นแม่เอ่ยถามขณะที่กำลังหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟาในห้องรับแขก พลางใช้สายตากวาดดูรอบ ๆ คอนโดของลูกชายก่อนที่จะหันมามองหน้าว่าที่ลูกสะใภ้ของตนเอง“เฮียธีร์ยังไม่ตื่นค่ะ พอดีเมื่อคืนกลับมาดึกค่ะ”“แล้วนี่ขิมกำลังทำอะไรอยู่เหรอลูก”“อ๋อ...ขิมทำกับข้าวไว้รอคุณแม่ค่ะ รออีกสิบนาทีก็เสร็จแล้วล่ะค่ะ คุณแม่หิวหรือยังคะ”คุณหญิงเธียรธารามองดูหน้าเจ้าของคำตอบแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สายขิมเป็นเด็กน่ารัก รู้จักกาลเทศะ ทั้งยังรู้จักเอาอกเอาใจผู้ใหญ่ งานบ้าน งานเรือน ทำได้ทุกอย่าง ไม่เสียแรงที่เลี้ยงดูมาเองกับมือ“แล้วกับต
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 แผนสอง
“ไอ้ธีร์ มึงจะรีบแดกไปไหน เพิ่งบ่ายสามโมงเอง” กิตติภพทักขึ้น เมื่อเห็นว่าเพื่อนซี้เอาแต่ยกแก้วเหล้ากระดกเข้าปากรัว ๆ โดยที่ไม่เว้นจังหวะตั้งแต่มาถึงคลับของเขา ถึงแม้ที่นี่จะเปิดร้านหนึ่งทุ่ม แต่ห้องวีไอพีเจ้าของร้านนั้นเปิดตลอด 24 ชั่วโมง “แดกเหมือนเมียทิ้ง” คราวนี้เป็นภัทรกรพูดขึ้นบ้าง “พวกมึงสองคนไม่เข้าใจหรอก ว่าคนกำลังเครียดมันเป็นยังไง” “แล้วมึงเครียดเรื่องอะไร” สองเพื่อนซี้ถามขึ้นแทบจะพร้อมกัน แล้วตั้งหน้าตั้งตารอฟังคำตอบจากปากของคนที่จะยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม “เมื่อเช้าแม่กูมาหา แล้วก็ถามเรื่องสายขิม” พอพูดจบ เพื่อนทั้งสองคนก็หัวเราะออกมาพร้อมกันอย่างกับนัดไว้ โดยเฉพาะกิตติภพ ที่ดูจะขบขันกับอาการของเพื่อนซี้ในตอนนี้มากที่สุด “ไอ้เหี้ยตี๋ มึงจะหัวเราะอะไรขนาดนั้นวะ” “แม่มึงอยากจะให้แต่ง แต่ง ๆ ไปก็จบ สายขิมก็สวย น่ารัก ทำกับข้าวก็เก่ง ทำงานก็เก่ง ไม่ดีตรงไหนวะ” ที่รู้ เพราะเพื่อนตัวดีที่กำลังกระดกเหล้ารัว ๆ เคยเล่าให้ฟังอยู่บ้าง ทีแรกคิดว่าธีร์ธวัชไม่น่าจะมีปัญหาหากต้องแต่งงานกับเธอจริง
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 เอาใหม่
เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังไม่หยุดทำให้เปลือกตาคู่สวยต้องเปิดขึ้น ถึงแม้ว่าในตอนนี้เธอจะไม่อยากตื่นเลยแม้แต่น้อย สายตาจ้องมองฝ้าเพดาน หัวใจเต้นตึกตัก ๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน จู่ ๆ เฮียธีร์ก็เปลี่ยนไป ทั้งที่ปกติเขาจะพยายามอยู่ห่างเธอให้มากที่สุดแท้ ๆ ฝ่ามือแตะลงบนหัวไหล่ แล้วเลื่อนมาแตะบนเนินอกที่ถูกเขาประทับริมฝีปากลงไปเมื่อคืน ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับคนเป็นไข้ เฮียธีร์ร้ายกาจที่สุด! ร่างเล็กดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอนเพื่อจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เรื่องเมื่อคืนเธอแค่ยังไม่ทันตั้งตัว วันนี้เอาใหม่ ยังไงก็ยอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้ เพื่อคุณแม่ ท่องไว้ เพื่อคุณแม่ ก๊อก ก๊อก! ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูที่ดังอยู่หลายครั้ง ทำให้คนที่ยังนอนอยู่จำใจลุกขึ้นมาทั้งที่งัวเงียแล้วเดินมาเปิดประตู “มีอะไร คนจะนอน” “เฮียธีร์พูดไม่เพราะเหมือนเมื่อคืนเลยค่ะ” น้ำเสียงน้อยอกน้อยใจของยัยตัวเล็กที่พูดอยู่ตรงหน้าทำให้ธีร์ธวัชต้องรีบปรับโทนเสียงตัวเองใหม่ ภารกิจยังไม่สำเร็จ ช่วงนี้ก็คงต้องทำแบบเมื่อคืนไปก่อน “ขอโทษครับ พอด
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ช่วงนี้ไม่ว่าง
“สวัสดีครับเสี่ย วันนี้หน้าตาสดชื่นจังเลยนะครับ” เสียงของพนักงานในร้ายเอ่ยทักทาย ทำให้ธีร์ธวัชรีบใช้มือจับดูหน้าตัวเอง แปลกตรงไหน ทำไมเขาถึงไม่รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด “แปลกเหรอ” เขาย้อนถามพนักงาน “ครับ แปลกมาก” “แปลกยังไง” “ก็วันนี้เสี่ยเดินยิ้มตั้งแต่หน้าร้านจนถึงตอนนี้ ยังไม่หุบเลยนะครับ” ริมฝีปากที่คลี่ยิ้มอยู่อย่างไม่รู้ตัวรีบหุบลงทันที พร้อมเม้มเข้าหากันแน่นกว่าเก่า “เอาเหล้าขึ้นไปให้ด้วย เหมือนเดิม” “ครับ ๆ ผมจะรีบเอาขึ้นไปให้นะครับ” เสียงเข้ม ๆ เอ่ยสั่งเครื่องดื่มแก้เขิน ก่อนที่จะรีบก้าวขายาว ๆ จ้ำอ้าวไปยังชั้นสองที่เป็นห้องทำงาน แต่รอยยิ้มที่หุบเอาไว้เมื่อครู่ดันคลี่ออกมาอีกแล้วโดยที่เขาไม่รู้ตัว ธีร์ธวัชหย่อนตัวลงนั่งยังเก้าอี้ทำงานเมื่อเข้ามาในห้อง แผ่นหลังเอนพิงพนัก นิ้วมือก็เคาะลงบนโต๊ะ ในหัวกำลังฉายภาพเมื่อเช้าที่เขากำลังจูบยัยตัวแสบ ริมฝีปากเธอนุ่มมาก แถมหวานอีกต่างหาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลิปสติกหรือเปล่าที่ทำให้เขารู้สึกว่าปากของเด็กดื้อนั้นหวานกว่าทุกคนที่เคยจูบมา ‘ฟ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status