Romane von Prin_Lyn

Kabanata 5 Kasalukuyan akong nasa loob ng kotse habang kumakain. Katatapos lang ng work ko kaya puro kain ang nasa isip ko. "Mamaya nanaman baby, huh" saad ko at ibinaba ang hawak kong ice cream. Pinaandar ko ang makina at pinaharutrut ang kotse pauwi. Nasa kalagitnaan ako ng pagmamaniho ng biglang maalala ang pangalan ng lalaking nakasama ko ng gabing iyon. Nanaman. Sa araw nato, ilang beses ng bumabalik ang pangalang iyon pati na ang nangyari. "Hay. Kalimutan mo na sya saka hindi mo alam kong tatanggapin ba nya ang batang to. Malay mo may asawa na pala sya. Masmabuting ituon mo ang sarili sa future mo at ng bata" pangungumbinsi ko sa sarili. Nang makarating ako sa bahay, dali dali akong naglakad papasok. Dama ko ang lamig at pagkukulang sa sariling bahay. Matagal na akong nakatira rito ngunit simula ng gabing iyon, ramdam ko ang kulang, para bang sya ang kaylangan ko upang mabuo ako. Inilagay ko ang aking mga dala sa couch at naupo. Hinawakan ko ang aking tyan kahit

KABANATA 4: FINDING HER “FIND HER. I don’t care how much it costs. I don’t care how long it takes. FIND HER NOW.” I slammed my fist hard on the mahogany desk, making the expensive pens and documents jump. My jaw was clenched so tight I could feel the muscles straining. Anger. Pure, unadulterated anger was coursing through my veins, mixed with a frustration I hadn’t felt in my entire life. Isang buwan. Isang buwan na ang nakalipas mula noong gabing iyon. Isang buwan na ang lumipas mula noong hinayaan kong makatulog siya sa bisig ko. Mula noong ibinigay niya ang sarili niya sa akin nang buong-buo. At nang magising ako kinabukasan… wala na siya. Nawala siya. Parang bula na naglaho sa hangin. Tumingin ako sa malaking kama ko. Nandoon pa rin ang gusot ng kumot. Nandoon pa rin ang amoy niya—amoy ng strawberry at ng kabataan—na hanggang ngayon ay hindi mawala-wala sa ilong ko kahit ilang beses ko nang linisin at palitan ang bedsheet. “Sir, pasensya na po. Wala pa rin

KABANATA 3: PREGNANT Isang buwan. Isang buwan na ang nakalipas mula noong gabing iyon. Isang buwan na ang lumipas simula noong iniwan ko si Silas na natutulog sa kama niya. Mula noon, hindi ko na siya nakita ulit. Wala akong naiwan na number, wala akong itinanong tungkol sa buhay niya. Para bang isang panaginip lang ang lahat. Isang magandang panaginip na bigla na lang naglaho paggising ko sa umaga. Sinubukan kong hanapin siya sa social media, pero wala akong mahanap na Silas na tumutugma sa itsura niya. Siguro nga magkaibang mundo kami. Siya, yung taong mayaman at makapangyarihan. Ako, yung ordinaryong babae na nasaktan at naghanap ng takas. Pero kahit wala na siya, bakit parang nandiyan pa rin siya? Bakit parang nandoon pa rin ang init ng haplos niya? Bakit hanggang ngayon, ramdam ko pa rin ang epekto ng gabing iyon sa katawan ko? Nakaupo ako ngayon sa opisina ko, nakatitig sa computer pero wala akong maintindihan sa binabasa ko. Ang isip ko, lumilipad. At ang t

KABANATA 2: WILD NIGHT “Wala na… tapos na lahat.” Paulit-ulit ko ‘yang sinasabi sa sarili ko habang naglalakad ako sa ilalim ng malakas na buhos ng ulan. Wala akong pakialam kung mabasa man ako nang tuluyan. Wala akong pakialam kung giniginaw na ako. Kasi alam niyo ba kung ano mas masakit? Yung mas mainit pa ang pakiramdam ng puso mo kaysa sa lamig ng tubig-ulan na tumatama sa balat mo. Yung pakiramdam na parang pinipiga at dinudurog ang dibdib mo sa bawat paghinga. Lahat ng pangarap ko, gumuho nang isang iglap. Yung lalaking akala ko ay magiging asawa ko, nasa piling ng kapatid ko. Yung pamilyang akala ko buo, puro kasinungalingan lang pala ang pundasyon. Napahinto ako sa isang madilim na eskinita. Doon, doon ko na pinakawalan lahat ng iyak. Humagulgol ako nang malakas. Hinampas ko ang sarili ko, hinampas ko ang puno sa tabi ko dahil sa sobrang frustration. “BAKIT?!” sigaw ko sa kawalan. “Bakit ganun? Ginawa ko naman lahat ah? Mahal ko siya eh! Mahal ko kayo lahat!

KABANATA 1: THE BETRAYAL “HAPPY 2ND ANNIVERSARY, BABY!” Nakangiti akong nakatingin sa malaking cake na dala-dala ko. Sa aking kabilang kamay ay ang paper bag na naglalaman ng expensive watch na pinag-ipunan ko ng halos isang taon para sa kanya. Raymont. Ang lalaking akala ko ay magiging asawa ko balang araw. Dalawang taon. Dalawang taon kaming naging matatag. O least, iyon ang akala ko. Dahil surprise nga dapat, hindi ko siya tinext o tinawagan. Tahimik akong pumasok sa condo unit niya. May copy naman ako ng susi, kaya walang kahirap-hirap na binuksan ko ang pinto. Ramdam ko ang kaba at excitement sa dibdib ko. ‘Paano kaya siya magugulat?’, iniisip ko. I prepared everything. Kahit yung favorite niyang wine binili ko pa. Pero… bakit sobrang tahimik? “Raymont?” tawag ko nang mahina habang inaalis ang sapatos ko. “Baby, nandito na ako. Happy anniver—” Natigilan ako nang marinig ko ang mga tunog galing sa kwarto niya. Hindi lang iisang boses. May babaeng tumatawa. Tawa