KABANATA 4: FINDING HER 

KABANATA 4: FINDING HER

“FIND HER. I don’t care how much it costs. I don’t care how long it takes. FIND HER NOW.”

I slammed my fist hard on the mahogany desk, making the expensive pens and documents jump. My jaw was clenched so tight I could feel the muscles straining. Anger. Pure, unadulterated anger was coursing through my veins, mixed with a frustration I hadn’t felt in my entire life.

Isang buwan.

Isang buwan na ang nakalipas mula noong gabing iyon. Isang buwan na ang lumipas mula noong hinayaan kong makatulog siya sa bisig ko. Mula noong ibinigay niya ang sarili niya sa akin nang buong-buo.

At nang magising ako kinabukasan… wala na siya.

Nawala siya. Parang bula na naglaho sa hangin.

Tumingin ako sa malaking kama ko. Nandoon pa rin ang gusot ng kumot. Nandoon pa rin ang amoy niya—amoy ng strawberry at ng kabataan—na hanggang ngayon ay hindi mawala-wala sa ilong ko kahit ilang beses ko nang linisin at palitan ang bedsheet.

“Sir, pasensya na po. Wala pa rin po kaming mahanap na lead,” sagot ng lalaki sa kabilang linya ng phone. Ang boses niya ay nanginginig sa takot. Alam nila kung gaano ako ka-galit. Alam nila na kapag hindi ko nakuha ang gusto ko, maraming matatapakan.

“Wala?! What do you mean wala?!” sigaw ko habang nakatayo sa tabi ng malaking salamin ng condo ko. Tinitigan ko ang repleksyon ko.

Mga mata. Ang mga mata ko ay puno ng dilim at pagod. Ilang araw na akong hindi nakakatulog nang maayos. Dahil sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko… nakikita ko siya.

Nakikita ko si Joanna.

Yung itsura niya noong gabing iyon. Namumugto ang mga mata dahil sa iyak, basa ang buhok dahil sa ulan, pero napakaganda. Yung paraan ng pagyakap niya sa akin… yung pagsasabi niya na ako ang gusto niya… yung pag-amin niya na first time niya…

Napahawak ako sa sentido ko. Napapikit ako nang mariin.

Goddammit! Bakit niya ginawa ‘to sa akin?

Ako si Silas Montenegro. Sa mundong ito, ako yung taong nakukuha lahat ng gusto ko. Perang pangarap ng iba, kapangyarihan, babae… lahat ibinibigay sa akin sa isang pitik lang.

Pero siya… siya lang ang babaeng hinabol ko. Siya lang ang babaeng pinaramdam sa akin na… buhay ako. Na hindi lang ako robot na gumagawa ng negosyo.

Noong gabing nakilala ko siya sa bar, alam ko agad. May kakaiba sa kanya. Hindi siya yung tipo ng babae na lumalapit sa akin para sa pera o status. Siya… siya ay sugatan. Siya ay wasak. At sa halip na layuan ko, mas lalo akong naakit.

I took her. I claimed her.

At alam ko… naramdaman ko… na kami ay meant to be. Yung connection? Yung chemistry? Sobrang lakas na parang kuryente na dumurug sa sistema ko. Akala ko… akala ko naiintindihan niya kung ano ang ibig sabihin ng gabing iyon.

Akala ko… paggising ko, kasama ko pa rin siya.

Pero iniwan niya ako.

Tumalikod siya at umalis na parang wala lang ‘yun. Parang isa lang akong one night stand. Isang gamit na ginamit niya para makalimot tapos itatapon na lang pagkatapos.

“ARRGH!”

Inihagis ko ang vase na nasa side table ko. Tumama ito sa pader at nagkapira-piraso.

Nasasaktan ako. At the same time, galit na galit ako.

How dare she leave me? How dare she wake up next to me and then decide to disappear like a thief in the night?

Bakit? May iba ba siya? O baka naman… baka naman nagsisi siya? O baka naman… kinatakutan niya ako?

Hindi. Hindi pwede. Naramdaman ko ‘yun. Naramdaman ko kung paano siya tumugon sa haplos ko. Kung paano siya humalinghing sa pangalan ko. She wanted it. She wanted me.

Kaya bakit? Bakit niya ako iniwan?

“Sir, nag-check na po kami sa lahat ng hospitals, sa lahat ng schools, sa mga records ng mga Joanna dito sa city. Pero wala pong tumutugma sa itsura na binigay niyo,” ulit ng tauhan ko sa phone.

“Then expand the search!” sigaw ko ulit. “Check all the establishments! Check the companies! I want her found today! Or else, you all are fired!”

Pinatay ko ang tawag at humiga sa kama. Isinubsob ko ang mukha ko sa unan kung saan siya natulog.

“Joanna… where are you?” bulong ko. Ang boses ko ay malambot na ngayon. Nawala ang galit, napalitan ng matinding pangungulila.

Naalala ko ang lambot ng balat niya. Ang tamis ng labi niya. Ang paraan ng pagyakap niya sa akin nang mahigpit noong ginawa namin ‘yon. Parang ayaw niya akong bitawan.

She gave me her innocence. She gave me her everything.

At ngayon… wala na siya.

Biglang bumukas ang pinto ng opisina ko at pumasok ang assistant ko na si Marcus. Nakita niya ang gulo sa paligid, ang mga basag na gamit, pero sanay na siya sa ganito kapag galit ako.

“Boss, may update po,” sabi ni Marcus habang hinihingal.

Agad akong tumayo. Lumapit ako sa kanya at hinawakan siya sa kwelyo. “Nahanap mo ba siya? Nasaan siya?!”

“W-wait Boss! Huminahon ka! May nakuha kaming lead!” sabi ni Marcus habang inaawat ang kamay ko. “Yung plate number ng sasakyan niya! Na-trace namin! Rehistrado sa isang Joanna Marie Dela Cruz! Andito lang siya sa city!”

Nawala ang paningin ko sa iba. Tanging ang impormasyon na ‘yon lang ang narinig ko.

Joanna Marie Dela Cruz.

So that’s her full name. Beautiful. Pumapatok sa pandinig ko.

“Give me the address!” inabot ko agad ang kamay ko.

“Eto po. Pero Boss… may isang bagay po,” sabi ni Marcus at kunot-noo. “Base sa records na nakuha namin… may boyfriend po siya dati. Isang Raymont something. At… may balita po na naghiwalay sila dahil may ibang babae daw. Step-sister daw po niya.”

Natigilan ako.

So that’s why. Kaya siya umiiyak noong gabing iyon. Kaya siya lasing. Kaya siya nagpakalunod sa alak.

Dahil niloko siya. Dahil sinaktan siya.

At dahil doon… hinanap niya ako. Hinanap niya ang tulong at ginhawa sa bisig ko.

Napangisi ako. Pero hindi yung masayang ngisi. Yung ngisi ng isang taong handang pumatay.

“So she was hurt… she was broken… and she came to me to heal,” bulong ko. “And I healed her, didn’t I? I made her feel like a woman. I made her forget.”

Pero bakit umalis? Takot ba siya na baka husgahan ko siya? O takot siya sa nararamdaman niya para sa akin?

“Boss, pupunta na ba tayo?” tanong ni Marcus.

Tumango ako. Naglakad ako papunta sa wardrobe ko at kinuha ang itim na coat ko. Isinuot ko ito nang padabog.

“Yes. Let’s go. I need to see her. I need to look at her in the eye and ask her… bakit niya ako iniwan?”

Pagsikat ko pa lang ng building na tinutukoy nila, ramdam ko na ang presensya niya. My heart was beating fast. Parang binabagabag.

Nasa parking lot ako ngayon. Nakaupo sa loob ng kotse ko. Naghihintay.

Ilang oras din akong naghintay. Hanggang sa makita ko siya.

Lumabas siya mula sa pinto ng building.

Siya. Si Joanna.

Mas maganda siya ngayon kaysa sa naalala ko. May glow. Namumula ang pisngi. At… at bakit parang ang bilis kumilos niya? Parang lutang?

Nakita ko siyang dumaan sa tapat ng kotse ko. Hawak niya ang bag niya at… kumakain siya ng ice cream? At may hawak pa siyang isang plastic na may lamang prutas at junk foods?

Dati… noong gabing iyon, payat siya. Pero ngayon… parang medyo namumugto na rin ang tiyan? O baka naman gawa lang ng imahinasyon ko?

Gusto ko na siyang habulin. Gusto ko na siyang hilahin at isugod sa pader at halikan nang mariin para malaman niya kung sino ang may-ari sa kanya.

Pero pinigilan ko ang sarili ko.

Hindi pa ngayon.

Tinitigan ko siya habang papasok siya sa kotse niya. Nakita ko ang ngiti niya habang kumakain. Yung ngiting… parang may lihim.

“Joanna…” bulong ko habang nakatitig sa kanya mula sa dilim ng kotse ko. “You think you can run away from me? You think that leaving me that morning was the end of it?”

Umiling ako.

“Wrong move, baby. Very wrong move.”

“Because now that I found you… I’m never letting you go again. You belong to me. From that night on… you are mine. Only mine.”

And I swear to God… kung may gumawa man ulit ng masama sa kanya… kung may sumugat ulit sa puso niya… papatayin ko sila.

Wala nang iwanan. Simula ngayon… akin na siya. Akin lang.